Իմ ծննդյան օրը ես ստացա… թառամած ծաղկեփունջ։
— Որտեղի՞ց են ծաղիկները,— սառնությամբ հարցրի ես ամուսնուս։ — Մեր աղբամա՞նից։
— Ի՞նչ կա դրա մեջ։ Ինչ-որ հիմար շուտ է նետել դրանք։ Դրանք դեռ երկու շաբաթ կմնան,— անդորրությամբ պատասխանեց ամուսինս։ — Լավ ծաղիկներ են…
Ես չհավատացի ականջներիս։
— Լուրջ ես։ Դու որոշել ես ինձ աղբամանից ծաղիկներ նվիրել։ Սա՞ է այն ամենը, ինչի ես արժանի եմ։
— Ընդհանրապես սա քեզ նվեր չէ։ Ես ասել էի, որ ոչինչ չեմ նվիրելու։ Պարզապես գեղեցկության համար,— նա թոթվեց ուսերը։
Այդ պահին ես պայթեցի.
— Ինչքա՜ն եմ հոգնել քո խնայողությունից։ Հաջորդ անգամ ի՞նչ կբերես։ Մնացորդնե՞ր։ Քեզ սա նո՞րմալ է թվում։
— Ի՞նչն է վատ։ Ծաղիկներ են, ինչպես և բոլոր ծաղիկները։ Բացի այդ, դրանք աղբամանի կափարիչի վրա էին, ոչ թե ներսում,— նկատեց նա։
Ինձ այնքան զզվելի դարձավ, որ ես նույնիսկ այլևս ոչինչ չասացի։ Պարզապես գնացի իմ սենյակ։ Երկար լացեցի։ Ինձ համար ցավում էի։
Ծաղիկները տանը մնացին ևս մի քանի օր, հետո նա ինքը նետեց դրանք այնտեղ, որտեղից վերցրել էր։
Ես դադարեցի նեղանալ։ Բայց ներելը չի նշանակում մոռանալ։ Եվ այն ժամանակ ես որոշեցի, որ նրա տարեդարձին «նվեր» կմատուցեմ, որը նա հաստատ չի մոռանա։
Պատմում եմ, թե ինչ արեցի 👇👇
Անցավ երկու ամիս։ Ալեքսեյը դառնում էր քառասուն տարեկան։ Նա, լինելով սնահավատ, հրաժարվեց տոնելուց՝ ասելով, որ «դա ընդունված չէ»։
Ես նրան շնորհավորեցի հաղորդագրությամբ և նվեր խոստացա։
Տուն վերադարձա ավելի շուտ և զուտ խորհրդանշական սեղան գցեցի։
Նա վերադարձավ ժամը իննին մոտ։ Աչքի անցկացրեց սեղանը և տնքտքաց.
— Պետք չէր այդքան ջանք թափել։
— Ես մտածեցի, որ ոչինչ չկա, եթե մի փոքր նշենք։ Առավել ևս, ես քեզ նվեր եմ գնել,— ուրախությամբ ասացի ես և վազեցի սենյակ։
Վերադարձա կարմիր ժապավենով կապած տուփով և հանձնեցի նրան։
— Ի՞նչ կա մեջը,— նա թափահարեց տուփը։
— Բացի և կիմանաս,— ժպտացի ես։
Նա հետաքրքրությամբ պոկեց ժապավենը, բացեց կափարիչը և ներս նայեց։
Ինչքան հաճելի էր դիտել նրա դեմքի արտահայտության փոփոխությունը։
— Գուլպաներ և… տրո՞ւսիկներ,— զզվանքով հարցրեց նա՝ երկու մատով դուրս քաշելով գուլպան։ — Ինչու՞ են առանց պիտակի և գունաթափված։ Դրանք ինչ-որ մեկը կրե՞լ է։
— Դե, այո՛։ Նորը չգնեի չէ՞։ Ես դրանք սեյքընդ-հենդից զեղչով եմ վերցրել,— հատուկ ուրախությամբ պատասխանեցի ես։
Նա ցնցվեց.
— Ինչպե՞ս կարող էր նման բան գլխիդ գալ։ Ֆու՛,— և շպրտեց տուփը հատակին։
Իսկ ես հանգիստ նայեցի նրան և ասացի.
— Ճիշտ այնպես, ինչպես քո գլխին եկավ ինձ աղբամանից ծաղկեփունջ նվիրելու միտքը։
