Մի կին նորածին երեխային ձյան տակ թողել էր մանկատան դռան առաջ։ Սակայն որոշ ժամանակ անց տեղի ունեցավ մի անսպասելի բան։
Մի անգամ, մի գեղեցիկ երեկո, ձյուն էր տեղում փողոցների ու տանիքների վրա՝ ստեղծելով ձմեռային հեքիաթ։ Փոթորկի միջով քայլում էր մի կին՝ իրեն սեղմած նորածին երեխային։
Երեխան խաղաղ քնած էր՝ ամուր կպած մորը, առանց կասկածելու, որ մի քանի րոպեից իր կյանքը կտրուկ կփոխվի։
Հասնելով շենքին՝ կինը մի պահ կանգ առավ։ Նրա աչքերում վախ և ցավ էր երևում։ Այնուհետև նա զգուշորեն դրեց երեխային մանկատան շեմին՝ կողքին թողնելով մի գրություն։
Այն, ինչ գրված էր այդ թղթի վրա, և այն ամենը, ինչ հետո պատահեց երեխայի հետ, ցնցեց բոլորին։
«Էմիլիա։ Կներես։ Սիրում եմ։ Այլ ելք չկա»։
Եվ առանց ետ նայելու՝ կինն անհետացավ ձյունածածկ խավարի մեջ։
Մի քանի րոպե անց մանկատան դուռը բացեց տարեց դաստիարակուհին՝ տիկին Կարենը։ Տեսնելով նորածնին՝ նա զարմանքից ահ հանեց, սեղմեց նրան կրծքին և շշնջաց.
— Ո՞վ քեզ թողեց, փոքրի՛կ։
Էմին մեծացավ այդ պատերի ներսում։ Սկզբում՝ փայտե ցանցկեն մանկական մահճակալում։ Հետո՝ սոսնձի ու հին գրքերի հոտով խաղասենյակում։ Նա սովորեց դաստիարակների ձայներին, օտար ձեռքերին, օտար հայացքներին։ Սովորեց՝ չսպասել։
Երբ նա ինը տարեկան էր, նրա ընկերուհին՝ Լիան, մի անգամ հարցրեց.
— Հավատո՞ւմ ես, որ մայրիկդ մի օր կգտնի քեզ։
Էմին գլուխը թափահարեց.
— Եթե ցանկանար, վաղուց կգար։
Բայց գիշերները նա լաց էր լինում բարձի մեջ, որպեսզի ոչ ոք չլսի։
Տարիներ անցան։ Էմին մեծանում էր՝ լուռ, խելացի, անկախ։ Տասնվեց տարեկանում նա ստացավ իր փաստաթղթերը, որտեղ «մայր» բաժնում դրված էր գծիկ։ Բայց նրա գործի մեջ դեռ պահվում էր այն նույն գրությունը։
Հենց այդ գրությունը դրդեց Էմիին՝ սկսելու պատասխաններ փնտրել։
Արխիվներ, ծննդատներ, հին բժշկական գրառումներ․ ապացույցները դասավորվում էին, ինչպես խճանկար։ Անունը՝ Լորա։ Տասնչորս տարեկան։ Ծննդաբերել և անհետացել էր։ Առանց գրանցման։
Մի անգամ, մի փոքրիկ քաղաքում, Էմին տեսավ մի կնոջ, որի աչքերը նման էին իրենցին։
— Կներեք… Ձեր անունը Լո՞րա է։
Կինը գունատվեց։
— Էմի՞… Ես… ես քեզ փնտրել եմ ամբողջ կյանքս։ Այն ժամանակ ես այլ ելք չունեի… Բայց ես միշտ քեզ սիրել եմ։
Էմին լռում էր։ Իսկ հետո ասաց.
— Ես չեմ խոստանում ամեն ինչ ներել։ Բայց ես ուզում եմ հասկանալ։
Նրանք երկար խոսեցին։ Առանց նախատինքների։ Անցյալի ցավով, բայց նաև հույսով։
Այժմ նրանք միասին են ապրում։ Էմին սովորում է հոգեբանություն և երազում է աշխատել առանց ծնողների մնացած երեխաների հետ։ Որովհետև նա գիտի, որ յուրաքանչյուր երեխա արժանի է երկրորդ հնարավորության։
Եվ նույնիսկ եթե սիրտը մի անգամ կոտրվել է, այն միևնույն է կարող է նորից սիրել։
