Աղջիկը հարևան տնից ամեն օր և գիշեր ինձ ձեռքով էր անում. մի անգամ ես որոշեցի ստուգել նրա տունը:
— Թանյա՛, հիշո՞ւմ ես, երեկ քեզ մի տարօրինակ աղջկա մասին էի պատմում։ Տես, նա նորից պատուհանի մոտ է,— ես մատնացույց արեցի հանդիպակաց տունը։
— Հիշում եմ։ Նա նորից քեզ է նայո՞ւմ,— հարցրեց կինս։
— Այո, և դա մի փոքր վախեցնում է։
— Միգուցե նա պարզապես ձանձրացել է, այդ պատճառով էլ ձեռքերով անում է։
— Ո՛չ, Թանյա՛։ Սա պարզապես խաղ չէ։ Կարծես նա ինձ կանչում է։
— Պատկերացնում եմ տեսարանը՝ դու բարձրանում ես նրա մոտ ու ասում, որ նա քեզ կանչում էր։ Իսկ ի՞նչ կմտածեն նրա ծնողները,— պատասխանեց Թանյան։
— Այո՛… հավանաբար, ես իսկապես հորինում եմ։— Ես արագ փակեցի վարագույրները, բայց ներսում ամեն ինչ սեղմվեց անհանգստությունից։
Այդ գիշեր ես սարսափելի երազներ տեսա՝ աղջկա տունը, շշնջացող ստվերներ։ Ես արթնացա սառը քրտինքի մեջ։
Առավոտյան, հոգնած, թեյի համար ձեռքս մեկնեցի և գաղտագողի նայեցի պատուհանից։
Աղջիկը նորից ինձ ձեռքով էր անում։ Նրա փոքրիկ ձեռքը կանչում էր։
— Վե՛րջ։ Բավակա՛ն է։ Ես գնում եմ խոսելու նրա ծնողների հետ,— ասացի Թանյային։— Նա ինձ վախեցնում է։ Նա նույն կերպ ձեռքով էր անում նաև գիշերը։ Ի՞նչ է նա ուզում։
Որոշելով ամեն գնով ճշմարտությունը պարզել՝ ես ուղղվեցի նրա տան մոտ։ Ես զանգահարեցի դուռը։
Երբ այն բացվեց, ես հազիվ իմ խոսքի պարգևից չզրկվեցի։
⬇️Դռան հետևում կանգնած էր… Թանյան։ Բայց ոչ իմ Թանյան, այլ մի երիտասարդ կին, որը զարմանալիորեն նման էր իմ կնոջը երիտասարդ տարիքում։ Միայն թե աչքերում ոչ թե խաղային կայծ էր թարթում, այլ ինչ-որ համատարած հոգնածություն։
— Բարև ձեզ,— ես արտասանեցի՝ զգալով, թե ինչպես է հողը սահում ոտքերիս տակից։— Ես… ես ուզում էի խոսել ձեր մոտ ապրող աղջկա մասին։
Կինը հոգոց հանեց՝ ինձ տուն թողնելով։ Ներսում մութ էր ու անհարմար, փոշու և դեղորայքի հոտ էր գալիս։
— Ներս եկեք,— նա հանգիստ ասաց։— Այո՛, ես գիտեմ։ Նա ձեզ է ձեռքով անում, այո՞։
Ես գլխով արեցի՝ անկարող լինելով մի բառ անգամ արտասանել։
— Հասկանո՞ւմ եք… Էմիլին իմ դուստրն է։ Նա տասը տարեկան է։ Բայց շատ հիվանդ է։ Մեկ տարի է, տնից դուրս չի եկել։ Եվ… նա չի կարողանում խոսել։
Ես շուրջս նայեցի։ Տանը երեխայի ներկայության նշաններ չկային՝ ոչ խաղալիքներ, ոչ վառ նկարներ։ Միայն մթնշաղ և ծերության հոտ։
— Բայց… նա ինձ ձեռքով է անում,— ես մրմնջացի։
Կինը տխուր ժպտաց։
— Էմիլին վաղուց ոչինչ չի տեսնում։ Նա կուրացել է մի քանի ամիս առաջ։
Սառնությունը մինչև ոսկորներս թափանցեց։ Ես փորձեցի տեղեկությունների բեկորները միմյանց կապել, բայց գլխումս քաոս էր տիրում։
— Ապա… ո՞վ է ինձ ձեռքով անում։
Կինը լուռ մատնացույց արեց պատին՝ մթնշաղում կախված լուսանկարը։ Դրանում պատկերված էր մի աղջիկ, որը զարմանալիորեն նման էր Էմիլիին, միայն թե մոտ հինգ տարով փոքր։ Նրա աչքերում չարաճճի կայծ էր վառվում, և նա ուրախ ձեռքով էր անում տեսախցիկին փոքրիկ ձեռքով։
— Սա Լիլին է,— շշնջաց կինը։— Էմիլիի երկվորյակ քույրը։ Նա մահացել է հինգ տարի առաջ նույն հիվանդությունից։ Էմիլին շատ է կարոտում նրան։
Ես նայեցի լուսանկարին, և ինձ կայծակնահար արեց գիտակցումը։ Լիլին ինձ ձեռքով էր անում ոչ թե տան պատուհանից, այլ իմ հոգու պատուհանից։ Նա ինձ կանչում էր օգնելու Էմիլիին, որը մարում էր մենության խավարում։
Ես չգիտեի, թե ինչ կարող էի անել։ Բայց մի բան հաստատ գիտեի՝ ես այլևս երես չէի թեքի։ Ես կմտնեմ այդ տուն՝ լույս բերելու համար։ Ես Էմիլիին հեքիաթներ կկարդամ, կպատմեմ նրան այն աշխարհի մասին, որը նա այլևս չի տեսնում, և կհիշեցնեմ, որ նա մենակ չէ։ Ես կդառնամ Լիլիի ձայնը, նրա աչքերը և նրա ձեռքերը։ Ես ի պատասխան ձեռքով կանեմ։
Որովհետև երբեմն, ճշմարտությունը տեսնելու համար, պետք չէ վարագույրները փակել, այլ հոգուդ պատուհանը բացել։
