—Դու նույնիսկ քայլել չես կարողանում,— ծաղրեց տղամարդը՝ կանգնած կնոջ՝ և իր հղի սիրուհու կողքին։
—Դու նույնիսկ քայլել չես կարողանում,— ասաց տղամարդը ծաղրանքով՝ վերևից նայելով նրան՝ շրթունքներին ծաղրանքը գծագրված։
—Ինչու՞ ես այստեղ։ Մի՞թե չես հասկանում։ Քո կյանքն ավարտվեց։ Ես… ես նոր կյանք ունեմ։
Ելենան չպատասխանեց։
Նա պարզապես նայեց նրանց։
Երկուսին էլ։
Նա՝ անհանգիստ, քրտնած, վերնաշապկի օձիքը ոլորված՝ ինչպես իր խիղճը։
Նա՝ կատարյալ, անդորր, հոգի չունեցող հիվանդանոցի սպասասրահի սառնությամբ։
—Ուրեմն… ինչու՞ ես այստեղ,— հարցրեց վերջապես Ելենան՝ անզգա ձայնով, հարթ՝ ինչպես առանց զարկերակային ալիքի էլեկտրասրտագրությունը։
—Կարծում եմ՝ ավելի լավ է անմիջապես ասեմ քեզ… մինչև ուրիշից լսես։
Մենք տեղափոխվում ենք։
Բնակարան։
Քո բնակարանը։
Դե… այն բնակարանը, որը մերն էր, բայց… ես այլևս չեմ կարող…— նա անորոշ ժեստ արեց ոտքերով, կարծես դա ամեն ինչ բացատրեր։
Ելենան սեղանից վերցրեց բարակ թղթապանակը՝ պատրաստված, սպասելով այս պահին։
—Ահա՛,— հանգիստ ասաց նա՝ տալով այն նրան։
—Ամեն ինչ ներսում է։
Կտակ։
Սեփականության փոխանցում։
Նրանց տեղ էր պետք սկսելու համար։
Ես… ես արդեն ավարտել եմ։
—Մեզ տո՞ւն ես տալիս,— շփոթված հարցրեց նա։
—Այսքան հե՞շտ,— ավելացրեց սիրուհին՝ չհամարձակվելով ևս մեկ քայլ անել։
—Այո՛։ Դա նրանինն է։
Ես այլ գործեր ունեմ անելու։
Նա ծիծաղեց՝ ամբարտավանության արտահայտությամբ, որը կոտրվեց ու վախի վերածվեց։
—Այլ գործե՞ր։ Դու՞։ Բա դու նույնիսկ քայլել չես կարողանում։
Ելենան փակեց աչքերը։
Ընդամենը մեկ վայրկյանով։
Եվ երբ նորից բացեց դրանք, նրա հայացքը հաստատուն էր, անդորր։ Զայրույթ չկար։ Միայն մերկ ճշմարտությունը։
Այնուհետև, դանդաղ շարժումներով, նա հեռացրեց ծածկոցը ազդրերից, արձակեց ձեռնափայտը և շիտակ նստեց։
Մեկ քայլ։
Եվս մեկ քայլ։
Ձայնը թույլ էր, բայց յուրաքանչյուր քայլ ավելի ծանր էր, քան մինչ այդ արտասանված ցանկացած բառ։
Նա անշարժ մնաց։ Նա՝ մյուսը՝ բերանը բաց էր, անկարող արտահայտել իր զարմանքը։
—Ես վթար եմ ունեցել, ոչ թե ցմահ դատապարտվել,— անշտապ ասաց Ելենան։
—Բայց դա այլևս կարևոր չէ։
—Ինչպե՞ս կարող ես դա ասել,— կակազեց նա։
—Բայց բժիշկները… դու ասացիր…
—Դու գիտես, թե ինչն է քեզ համար լավագույնը։
Ինձ պարզապես ժամանակ էր պետք։
Եվ հանգիստ։
Եվ քեզնից հեռու մնալ։
Եվ դու ինձ տվեցիր այդ ամենը։ Անկամ։
Նա քայլեց դեպի դուռը։ Դուրս գալուց առաջ նա վերջին անգամ շրջվեց։
Նրա ձայնը պարզ էր, հաստատուն, ինչպես զանգը լռության մեջ.
—Դու վերցրիր իմ տունը։
Ես վերցրի քո ազատությունը։
—Ի՞նչ,— բացականչեց սիրուհին՝ որոշ չափով անհանգստացած։
—Ի՞նչ ես ուզում ասել,— հարցրեց նա, բայց ձայնը դողում էր։
Ելենան հարկադրված ժպտաց։
—Թղթապանակը։ Ուշադիր կարդացեք։
Հատկապես… վերջին էջը։
Եվ ապա Ելենան դուրս եկավ սենյակից։
Նրա քայլերը դանդաղ էին, բայց վստահ։
Նրա հետևից լռությունը չընկավ. այն պայթեց։ Ինչպես լուռ ռումբ, որը միայն իրենց մտքերում էր աղմուկ հանում։
Տղամարդը դողացող ձեռքերով բացեց թղթապանակը։ Մեկ էջ շրջեց։ Հետո՝ մյուսը։ Վերջինին հասնելուն պես՝ նրա դեմքը գունատվեց։
Նրա բերանը շարժվեց, բայց ոչ մի ձայն դուրս չեկավ։
Այնտեղ, վերջին պարբերությունում, ասվում էր.
«Հավելվածի պայմաններով սեփականության փոխանցումն ուժի մեջ կմտնի միայն այն դեպքում, եթե նոր սեփականատերը համաձայնի անհավատարմությունից ծնված երեխայի բացառիկ խնամակալությանը։»
Նա հայացքը բարձրացրեց։ Աչքերը հանդիպեցին նրա աչքերին։
—Դու… դու ոչինչ չասացիր երեխայի մասին։
Նա հայացքը իջեցրեց։ Կուլ տվեց։
—Որովհետև…— շշնջաց նա,— …դա քոնը չէ։
Մեկ ձայն ծակեց օդը։
Ելենայի ձեռնափայտի չոր և հաստատուն թակոցը, որը հեռանում էր։
