Հարևանները թույլ չտվեցին ուտել ներքևի դարակին։ Չվիճեցի, բայց «հատուցեցի» նրանց լիուլի։
Երբեք չեմ հասկացել այն մարդկանց, ովքեր զույգով են ճանապարհորդում և ներքևի երկու տեղն են գնում, իսկ հետո բողոքում, որ վերևի դարակների ուղևորներն իրենց խանգարում են։ Միշտ չէ, որ հնարավորություն կա տոմսը նախօրոք ձեռք բերել՝ երբեմն գործուղումը շտապ է լինում, երբեմն էլ անհրաժեշտություն է առաջանում ընտանեկան գործերով մեկնել։ Ահա մի պատմություն իմ կյանքից։
Ինձ շտապ գործուղման ուղարկեցին։ Կուպեում մնացել էր մեկ տեղ, մյուս երեքը գնել էր մի ամուսնական զույգ։ Երբ մտա ներս, նրանք դժգոհ նայեցին ինձ և հայտարարեցին, որ իմ ճամպրուկն ու ուսապարկը պետք է դնեմ միայն վերևում, իսկ սեղանի շուրջ նստելու թույլ չեն տա։ Դե լավ, մտածեցի, կտեսնենք։ Վիճել չէի ուզում, բայց նրանց ուրախ ուղևորություն ապահովելը իմ պլաններում էր։
Մեկ ժամ շարունակ ջանասիրաբար փորձում էի իմ ճամպրուկը երրորդ դարակ բարձրացնել։ Ճամպրուկն այնքան էլ ծանր չէր, պարզապես ինձ դա զվարճալի էր թվում։ Իմ ուսապարկում անհրաժեշտ իրեր կային, այդ իսկ պատճառով մոտավորապես ժամը մեկ սկսում էի իրարանցում ստեղծել՝ ուսապարկը հանել, տեղը դնել։ Ի դեպ, կուպեի տղամարդը մոտ երկու մետր հասակ ուներ, բայց ոչ մի անգամ օգնություն չառաջարկեց։
Երբ ընթրիքը բերեցին, ես, իմանալով, որ ներքև չեն թողնի, նստեցի իմ վերին դարակին՝ ոտքերս կախելով և դրանք տարբեր կողմեր թափահարելով, ու սկսեցի ուտել։ Դիտողություններին, բնականաբար, ուշադրություն չէի դարձնում։ Ասես՝ ինչ ուզում եմ, այն էլ անում եմ իմ վերին դարակին։ Ինչքա՜ն էին նրանք բարկանում։ Իսկ ես էլ անընդհատ թեյի հետևից էի վազում, հետո էլ հաճախ զուգարան էի գնում։ Եվ միշտ ցած էի իջնում թռիչքով։
Այնպես որ, եղեք մարդ։ Եթե ձեզ խոզաբար եք պահում, պատրաստ եղեք նրան, որ ինչ-որ մեկը կարող է խախտել ձեր հանգիստը։
Իսկ դուք նմանատիպ պատմություններ ունեցե՞լ եք ուղեկիցների հետ։ Արդյո՞ք ստիպված եք եղել վիճել նրանց հետ որևէ պատճառով։ Կիսվեք մեկնաբանություններում։
