Գյուղացին որոշեց հետաքրքիր փորձ անել՝ սովորական հավի ձու դնելով արծիվների բույնը։ Նա ապշած էր՝ տեսնելով, թե ինչպես էին արծիվներն այդ ձուն թուխս նստում, կարծես այն իրենցն էր։ Սակայն ամենահետաքրքիրը տեղի ունեցավ այն բանից հետո, երբ ճուտիկը դուրս եկավ գիշատիչ թռչունների աչքի առաջ։
Արծիվների մի զույգ ապրում էր ֆերմայում՝ փոքրիկ ճուտերից սկսած, որոնց գյուղացին հավաքել էր գետնից։ Արդյունքում նրանք մեծացան բավականին ընտելացած թռչուններ, թեև շարունակում էին որս անել, բայց միշտ վերադառնում էին հարազատ ֆերմա՝ բույն դնելու։
Մի անգամ գյուղացին չկարողացավ զսպել իրեն և որոշեց ստուգել իր վարկածը։ Նա զգուշորեն արծվի ձուն փոխարինեց հավի ձվով, և հակառակը՝ հավի ձուն տեղափոխեց արծիվների բույն։ Մի քանի օր անց երկու ճուտիկներն էլ դուրս եկան։
Կարծես հավը ոչինչ չէր կասկածում և կերակրում էր նոր ճուտիկին, կարծես նա իր սեփականն էր։ Սակայն արծիվներն ակնհայտորեն շփոթված էին և չընդունեցին որդեգրված ճուտիկին իրենց երամի մեջ։ Նրանք հոգ էին տանում միայն իրենց սեփական ճուտերի մասին՝ անտեսելով որդեգրվածին։
Գյուղացին չշարունակեց փորձը՝ արագորեն վերադարձնելով ճուտերին ճիշտ բներ։ Արծիվներն արագ ճանաչեցին իրենց ճուտիկին և սկսեցին հոգ տանել նրա մասին, իսկ հավը, կարծես ոչինչ չէր պատահել, շարունակում էր թուխս նստել իր ձագերին։
Այս փորձը ցույց տվեց, որ արծիվները, հնարավոր է, ունեն ինքնագիտակցության շատ ավելի բարձր մակարդակ, քան ընդունված է համարել կենդանիների մոտ։
