Դա Մյունխենից Բարսելոնա ամենօրյա առավոտյան չվերթն էր։ Արևը նոր էր բարձրանում, երբ ստյուարդեսա Աննան անցնում էր նստատեղերի միջով՝ ստուգելով, արդյոք բոլոր ուղևորները գոտիները կապել են։ Ամեն ինչ ստանդարտի համաձայն էր ընթանում, մինչև նրա ուշադրությունը չգրավեց պատուհանի մոտ՝ երրորդ շարքում նստած տղան։
Նա այն հանգիստ երեխաներից էր, ովքեր փորձում են աննկատ մնալ։ Տեսքից՝ մոտ տասը, գուցե տասնմեկ տարեկան։ Նրա կողքին նստած էր մոտ քառասուն տարեկան, լիքը մարմնակազմվածքով մի տղամարդ։ Նա ձեռքը դրել էր բազկաթոռին՝ թեթևակի դիպչելով տղայի ուսին։ Տղամարդու հայացքը սառն էր, կպչուն։
Աննան գրեթե անցել էր կողքով, երբ հանկարծ նկատեց, որ տղան հազիվ նկատելիորեն մատները տարօրինակ նշանով է ծալել։ Սկզբում նա նշանակություն չտվեց՝ գուցե խաղում է։ Բայց մի քանի րոպե անց ինքնաթիռն արտակարգ վայրէջք կատարեց, իսկ բոլոր ուղևորներին տարհանեցին
Ինչ-որ բան տղայի հայացքում անհանգստացրեց ստյուարդեսային. այն լի էր անհանգստությամբ և համր կանչով։
Ավելի ուշ, երբ հայրը վեր կացավ և զուգարան գնաց, տղան կրկնեց նույն ժեստը։ Բայց հիմա՝ հուսահատությամբ։ Նրա աչքերը լի էին վախով։
Աննան կանգ առավ։ Նա գիտեր այդ նշանը։ Նա անցել էր ժեստերի կոդերի վերաբերյալ ուսուցում, որոնք կարող են օգտագործել վտանգի մեջ գտնվող երեխաները։ Այս նշանը օգնության խնդրանք է։
Առանց որևէ բան բացահայտելու, նա մոտեցավ և, ժպտալով, նրան մեկ բաժակ խնձորի հյութ մեկնեց։
— Սա քո սիրածն է, չէ՞։
Տղան լուռ գլխով արեց՝ դողացող ձեռքերով վերցնելով բաժակը։ Նա նորից շուրջը նայեց՝ կարծես վախենում էր, որ նա կվերադառնա։
Երբ տղամարդը վերադարձավ, նա Աննային սպասողական հայացք նետեց։ Նրա ճակատը քրտինքից փայլում էր, թեև սրահում օդորակիչը լավ էր աշխատում։ Նա նստեց և անմիջապես հայացք նետեց երեխային, ապա՝ հեռախոսին։
Աննան զգաց, թե ինչպես արագացավ իր զարկերակը։
Նա աննկատելիորեն գրություն փոխանցեց օդաչուներին գործընկերոջ միջոցով. «Հնարավոր առևանգում։ Շարք 3Ա։ Երեխան օգնության ազդանշան է տալիս։ Տղամարդը՝ կասկածելի պահվածք։ Արտակարգ վայրէջքի և ոստիկանության հարցում օդանավակայանում»։
Տասը րոպե անց կապիտանը հայտարարեց. «Տեխնիկական անսարքության պատճառով մենք ստիպված ենք անպլանային վայրէջք կատարել Ժնևում»։
Տղամարդը նյարդայնացավ։ Խնդրեց նորից զուգարան գնալ։ Բայց միջանցքում նրան արդեն սպասում էին անվտանգության ծառայության երկու աշխատակիցներ՝ նախապես տեղեկացված անձնակազմի կողմից։
Երբ նրանք դուրս բերեցին նրան, նա բղավում էր.
— Դուք չեք հասկանում։ Սա իմ որդին է։ Ես փաստաթղթեր ունեմ։
Բայց փաստաթղթերը կեղծ էին։
Տղային ներքևում արդեն սպասում էին ոստիկանները և երեխաների պաշտպանության ծառայության ներկայացուցիչը։ Երբ նրանք զգուշորեն հարցրին նրան, թե արդյոք նա ճանաչում է այդ մարդուն, տղան գլխով արեց և լաց եղավ։
Ավելի ուշ պարզվեց. նա առևանգվել էր մի քանի շաբաթ առաջ մեկ այլ երկրից։ Որոնումներով զբաղվում էին Ինտերպոլը և տեղական ծառայությունները, բայց ոչ ոք չէր սպասում գտնել նրան երկնքում։
Աննան կանգնած էր ինքնաթիռի դռան մոտ՝ դիտելով, թե ինչպես են տղային տանում անվտանգ վայր։ Նա շրջվեց, հայացքով հանդիպեց նրան, և այս անգամ պարզապես ձեռքը բարձրացրեց ու ժպտաց։
