Հերթական կանգառը։ Վագոնը մի փոքր ճոճվեց, դռները շշուկով բացվեցին, և նոր ուղևորների հոսքը լցվեց սրահ։ Ոմանք իջան, ոմանք դժվարությամբ մտան ներս՝ պայուսակներով, անձրևանոցներով, դեմքերին հոգնածություն։
Ներս մտածների մեջ էր հիսուն տարեկան մի կին։ Բարձրակրունկ կոշիկներ, երկար մոխրագույն վերարկու, շրթունքները ներկած շրթներկով, աչքերում՝ գրգռվածություն։ Ուսին՝ ծանր կաշվե պայուսակ։ Մի խոսքով, մի տիկին՝ «բոլորը ինձ պարտք են» արտահայտությամբ։
Նա անցավ միջանցքով և կպավ պատուհանի մոտ նստած տղային։ Պարզապես ծնկով կպավ։ Չներողություն խնդրեց։ Բայց մի քանի քայլ անց կանգ առավ։ Շուրջը նայեց։ Կարծես հենց նոր գիտակցեց իր արդար առաքելությունը։
— Դե հա, հարմա՞ր է քեզ այստեղ պառկել։ — մարտահրավեր նետելով ասաց նա։ — Իսկ մյուսներն ինչպե՞ս անցնեն, չես մտածել։ Միջանցքում ոտքերդ տարածել ես… Ծնողներդ քեզ չե՞ն սովորեցրել հարգել շրջապատին։
Տղան հայացքը բարձրացրեց։ Ականջակալները դեռ ականջներում էին։ Նա հանգիստ հանեց մեկը՝ առանց ավելորդ շարժումների։ Նայեց նրան։ Ոչ վախեցած, ոչ ագրեսիվ՝ պարզապես նայում էր։
— Ես քեզ հետ եմ խոսում։ — բարձրացրեց ձայնը կինը։ — Ի՞նչ է, դժվա՞ր է տեղ զիջել կնոջը։ Կամ կարծում ես, որ աշխարհը քո շուրջն է պտտվում։
Վագոնում ավելի լուռ դարձավ։ Մարդիկ սկսեցին շրջվել։ Մի քանի դեռահաս անկյունում բարձրացան՝ պատրաստվելով տեսարանին։ Ամեն ինչ ընթանում էր սովորական սցենարով. հիմա նա ինչ-որ հանդուգն բան կասեր, կինը ավելի կտաքանար, իսկ հետո… կոնֆլիկտ, բղավոցներ, հնարավոր է՝ պահակախումբ։
Բայց տղան հանկարծ մի շատ անսպասելի բան արեց 😱 Շարունակությունը 👇 👇
Տղան հանկարծ իջեցրեց հայացքը և հանգիստ ասաց.
— Կներեք։
Նա բարձրացավ։
Եվ բոլորը տեսան, թե ինչպես նստատեղը, որից նա բաժանվում էր, դանդաղ հետ թեքվեց՝ ճռռալով, իջավ ներքև իր սեփական քաշի տակ և սուր անկյունով մխրճվեց պատի մեջ։
Մեջքի հենակը պահվում էր միայն մի կողմնակի ամրացումով, բարձը սահել էր՝ բացելով մետաղական զսպանակները և կոտրված պլաստիկ կմախքը։ Պարզ էր. այնտեղ նստելը, առանց բռնելու, գրեթե անհնար էր։
Տղան կանգնած էր՝ լուռ։ Մի փոքր օրորվելով, կարծես ոտքը թմրել էր։
Սրահում անհարմար լռություն տիրեց։ Կինը մեկ վայրկյանով ապշեց։ Հետո հայացքը տեղափոխեց կոտրված նստատեղին, հետո նորից՝ տղային։
— Ես… չգիտեի։ — մրմնջաց նա։ — Կներես։
Նա միայն գլխով արեց, նորից դրեց ականջակալը և շրջվեց դեպի դուռը։
Իսկ վագոնը շարժվեց՝ իր հետ տանելով ոչ այնքան սովորական տեսարան՝ որտեղ ոչ ոք ի պատասխան չբղավեց, բայց ինչ-որ մեկը մի փոքր ամաչեց։
