Մի օր փողոցում նկատեցի վիրավոր ոտքով տղամարդու և առաջարկեցի շտապօգնություն կանչել, բայց նա խնդրեց իմ հեռախոսը և տարօրինակ զանգ կատարեց
Ինչպես միշտ, շտապում էի աշխատանքի՝ արդեն ուշանալով։ Փողոցում քամոտ էր, իսկ գիշերվա անձրևից հետո ասֆալտը դեռ չէր չորացել։ Ես փորձում էի արագ անցնել ճանապարհը, երբ մայթի եզրին հանկարծ նկատեցի մի տղամարդու։ Նա մոտ քառասուն տարեկան կլիներ։ Նստած էր՝ հենված պատին, ծանր շնչում էր։ Տաբատը ծնկի հատվածում պատռված էր, իսկ ոտքը՝ արյունոտ։
Մարդիկ անտարբեր անցնում էին կողքով, կարծես բոլորովին չէին տեսնում նրան։ Ոմանք հեռախոսով էին խոսում, ոմանք քայլելիս ուտում էին, իսկ ոմանք էլ պարզապես նայեցին ու շրջվեցին։ Իսկ ես չկարողացա անտարբեր անցնել։ Նրա հայացքում ինչ-որ բան կանգնեցրեց ինձ։
— Ձեզ վատ է՞։ Ընկե՞լ եք։ — թեքվեցի նրա կողմը։
Նա թեթևակի գլխով արեց և փորձեց ուղղվել, բայց անմիջապես ցավից կծկվեց։
— Եկեք շտապօգնություն կանչեմ։ — արդեն հեռախոսս էի հանում։
— Ո՛չ, պետք չէ։ — նրա ձայնը խռպոտ էր, հոգնած։ — Խնդրում եմ, մի՛ զանգահարեք այնտեղ։ Ես… կկարողանամ։
— Իսկապես համոզվա՞ծ եք։ Դուք արյունաքամ եք լինում, չեք կարող քայլել… — ես հոնքերս կնճռեցի։ — Ինչո՞ւ չեք ուզում հիվանդանոց գնալ։
Մեկ պահ նա կողք նայեց, կարծես ինչ-որ բան էր մտածում։
— Կարո՞ղ եմ պարզապես զանգահարել ընկերոջս։ Իմ հեռախոսը լիցքաթափվել է։ Մեկ զանգ՝ և վերջ։
Ես զգուշացա և, կասկածելով, մեկնեցի նրան իմ հեռախոսը։ Նա արագ հավաքեց համարը, կարծես անգիր իմանար այն, և մի փոքր կողք գնալով ասաց.
— Ալո։ Ես եմ։ Կարո՞ղ ես… Այո՛։ Շտապ։
Նա էլի ինչ-որ բան շշնջաց, հետ տվեց իմ հեռախոսը և թեթևակի ժպտաց.
— Շնորհակալություն։ Դուք շատ բարի եք։
Ես գլխով արեցի ու գրեթե վազելով հեռացա՝ չիմանալով, թե ինչու ներսում տարօրինակ անհանգստության զգացում առաջացավ։ Միգուցե այն պատճառով, որ ամեն ինչ… չափազանց առեղծվածային էր։
Բայց հետո անսպասելի բան տեղի ունեցավ 😱😱 Շարունակությունը 👇👇
Մի քանի օր անցավ։ Ես արդեն մոռացել էի այդ դեպքի մասին, երբ հանկարծ ինձ զանգահարեցին անծանոթ համարից։
— Բարև ձեզ։ Մենք վերջերս փողոցում ենք հանդիպել, դուք այն ժամանակ ինձ ձեր հեռախոսը տվեցիք։
Ես մեկ վայրկյանով սառաչյեցի։
— Այո՛… հիշում եմ։ Ամեն ինչ կարգի՞ն է։
— Ձեր շնորհիվ՝ այո՛։ Դուք նույնիսկ չեք պատկերացնում, թե ինչպես եք ինձ օգնել այդ պահին։ Եթե չլիներ ձեր հեռախոսը, ամեն ինչ կարող էր շատ վատ ավարտվել։ Շնորհակալություն։ Եվ եթե երբևէ օգնության կարիք ունենաք, զանգահարեք։ Ես ձեր պարտապանն եմ։
— Դուք հիվանդանոցո՞ւմ էիք։
— Ո՛չ։ Բայց… կարելի է ասել՝ հարցս լուծեցի։ Իսկ դուք այն հազվագյուտ մարդկանցից եք, ովքեր անտարբեր չանցան կողքով։ Նմանները քիչ են։
Նա չսկսեց մանրամասներ բացատրել, իսկ ես չհարցրի։ Ինչ-ինչ պատճառով հոգիս ջերմացավ։ Երբեմն դու պարզապես մեկին հեռախոս ես տալիս… իսկ դա փոխում է ինչ-որ մեկի կյանքը։
