Մարինան երկար տարիների միայնությունից հետո կրկին սեր էր գտել։
Արդեն տասը տարի էր անցել, ինչ մահացել էր նրա առաջին ամուսինը՝ Ալեքսեյը։ Նա երբեք չէր սպասում, որ կրկին սիրտը կբացի, սակայն կյանքը նրան երկրորդ հնարավորություն էր տվել՝ երջանկության հնարավորություն Միխայիլ անունով մի տղամարդու հետ։
Այնուամենայնիվ, հարսանիքի ժամանակ, երբ քահանան հարցրեց, թե արդյոք որևէ մեկը առարկություն ունի, բազմությունից հանկարծ մեկը ասաց. «Մենք առարկում ենք»։
Մարինայի սիրտը կախվեց։
Ինչո՞ւ էին նրա որդիները, ովքեր միշտ աջակցել էին իրեն, հանկարծակի դեմ դուրս եկել նրա ընտրությանը։
Երեկոյան լույսը մեղմորեն ներս էր թափանցում պատուհաններից, երբ Մարինան նստած էր իր սիրելի բազկաթոռին։ Ձեռքերում նա ուներ ալբոմ՝ լի լուսանկարներով և վաղուց անցած տարիների հիշողություններով։
«Ալեքսե՛յ, կարոտում եմ քեզ,— մեղմ շշնջաց նա։
Ալբոմը բացված էր Մարինայի ծնկներին՝ լի հիշողություններով, որոնք նա երբեք չէր կարող վերադարձնել։
Նա նայեց Ալեքսեյի նկարին՝ նրա ժպիտն այնքան վառ էր, կարծես նա դեռ իր կողքին լիներ։
Ալեքսեյն ու Մարինան ծանոթացել էին, երբ ուսանողներ էին՝ երիտասարդ, լի երազանքներով ու նպատակներով։
Նրանց առաջին ժամադրությունը փոքրիկ սրճարանում էր, որտեղ նրանք ժամերով խոսում էին ամեն ինչի մասին։
Ալեքսեյն այնպիսի մարդ էր, ում հետ ամեն ինչ հեշտ էր թվում, և նրա ներկայությամբ Մարինան իրեն աշխարհի միակ կինն էր զգում։
Տարիներն անցան, նրանք ամուսնացան, ապա երեխաներ ունեցան։
Նրանց ընտանիքը միասին ճանապարհորդում էր, արկածներ էր փնտրում և գնահատում յուրաքանչյուր պահը։
Սակայն, երբ Մարինան միայնակ մնաց Ալեքսեյի հիվանդությունից հետո, նրա աշխարհը փլվեց։
Նա մնաց դատարկության մեջ և չէր հավատում, որ երբևէ կրկին կսիրի։
Այնուհետև Միխայիլը եկավ նրա կյանք երկու տարի առաջ։
Նա տարբերվում էր Ալեքսեյից, բայց ջերմություն ու լույս բերեց նրա կյանք։ Միխայիլը ամուսնության առաջարկություն արեց, և Մարինան «այո» ասաց։
«Դու միշտ կլինես իմ առաջին սերը, Ալեքսե՛յ,— շշնջաց նա մտքում։ — Բայց ես հավատում եմ, որ դու ուրախ կլինեիր ինձ համար։ Ես նորից երջանիկ եմ»։
Այս օրը նրա որդիները օգնում էին պատրաստվել հարսանիքին, բայց նրա սրտում մի զգացում կար, որ ինչ-որ բան կարող է սխալ լինել։
Երբ քահանան հարցրեց, թե արդյոք կան առարկություններ, նրա որդիները ոտքի կանգնեցին և ասացին. «Մենք առարկում ենք»։
Մարինան զգաց, որ իր սիրտը կանգ է առնում։ Ի՞նչ էր պատահել։ Ինչո՞ւ էին իր երեխաները, ովքեր միշտ աջակցել էին իրեն, որոշել դեմ արտահայտվել իր ընտրությանը։
Անտոնը՝ նրա ավագ որդին, մոտեցավ խոսափողին։
«Մա՛մ, դու չես կարող ամուսնանալ՝ առանց այստեղ մեկ մարդու ներկայության»,— ասաց նա, և բոլորի հայացքները շրջվեցին դեպի նա։
Մարինան չէր հասկանում, թե ինչ է կատարվում, բայց այդ պահին նրա երեխաները բաժանվեցին, և նրա առջև կանգնած էր իր դուստրը՝ Էմիլիան, ում հետ նա տարիներ շարունակ չէր խոսել։
Էմիլիան մոտեցավ նրան՝ արցունքներն աչքերին։
«Կներեք, մա՛մ,— ասաց նա։ — Ես կուրացած էի ցավից։ Ես ձեզ էի մեղադրում հայրիկի մահվան համար, բայց հիմա հասկանում եմ։ Ես կարոտել էի ձեզ։ Ես ուզում եմ մոտ լինել ձեզ»։
Միխայիլն առաջ քայլեց և բռնեց Էմիլիայի ձեռքը։
«Ձեր մայրը ձեզ շատ է սիրում։ Դուք նրան երջանկություն եք բերել»,— ասաց նա։
Ուրախության արցունքները լցրին Մարինայի աչքերը, և նա շրջվեց դեպի քահանան. «Խնդրում եմ, շարունակե՛ք»։
Նրանց հարսանիքը դարձավ ոչ միայն նրա և Միխայիլի համար նոր սկիզբ, այլև ընտանիքի վերամիավորում։
Էմիլիան բարձրացրեց բաժակը. «Նոր սկիզբների համար։ Սիրո համար։ Ընտանիքի համար։ Մայրիկի և Միխայիլի համար»։
Ամբողջ դահլիճը ծափահարեց, և Մարինան նայեց իր երեխաներին ու ամուսնուն՝ սիրտը լի երջանկությամբ։
Նա մուտք էր գործում իր կյանքի նոր գլուխ՝ շրջապատված սիրով և աջակցությամբ։
