Ես երեք անգամ եմ ամուսնացել, և ամեն անգամ փորձել եմ լինել իդեալական կին․ հիմա վախենում եմ մենակ մնալ ծերությանս։
Ես երեք անգամ եմ ամուսնացել, և ամեն անգամ փորձել եմ լինել իդեալական, հնազանդ ու հոգատար կին։ Առաջին ամուսինս հեռացավ՝ հայտարարելով, որ հոգնել է ինձնից, որ ես միայն ուտելիք եմ պատրաստում և ուրիշ ոչինչ չեմ անում իր համար։
Իսկ ես այդ ժամանակ չէի էլ հասկանում՝ էլ ինչ է պետք անել, որ տղամարդուն դուր գալ։ Ես մնացի մենակ՝ երկու երեխաներով։
Երկրորդ ամուսինս հայտնվեց իմ կյանքում, երբ ինձ թվում էր, թե արդեն գիտեմ, թե ինչպես կառուցել ամուսնություն։ Ես նորից ամբողջությամբ նվիրեցի ինձ, նորից երեխաներ ունեցա, նորից փորձում էի հաճոյանալ։
Բայց այս անգամ ամեն ինչ ավելի բարդ էր. գումարը չէր հերիքում, նա քիչ էր վաստակում, ես էլ էի ստիպված աշխատել։
Իսկ հետո ես հիվանդացա։ Եվ այդ ժամանակ տեսա երկրորդ ամուսնուս իրական դեմքը։
Նրան պետք չէր թույլ, հիվանդ կին։ Նա պարզապես հեռացավ՝ առանց ետ նայելու, իրեն ուրիշին գտավ։
Երրորդ ամուսնուս, կարելի է ասել, փողոցից վերցրի։ Ես նրան ոտքի կանգնեցրի, օգնեցի աշխատանքի անցնել։ Ես աշխատում էի, աշխատավարձիս կեսը տալիս էի նրան, թեև նա ինձ համար մատը մատին չէր տվել։ Իսկ վերջերս նա հանկարծ ինձ հայտարարեց, որ ես անխնամ տեսք ունեմ, որ ես ծեր եմ և ինձ չեմ խնամում։
Ես երեք անգամ եմ ամուսնացել, և ամեն անգամ փորձել եմ լինել իդեալական կին․ հիմա վախենում եմ մենակ մնալ ծերությանս։
Եվ սա ինձ ասում է մի տղամարդ, ով ինձնից ընդամենը երեք տարով է փոքր։ Իրեն նա համարում է երիտասարդ, լի ուժերով, իսկ ինձ՝ գրեթե կործանված։ Ես բարկացա, դադարեցի նրան գումար տալ, բայց նա անմիջապես սկսեց ինձ ժլատ անվանել, ասել այն ամենը, ինչ մտածում է։
Ներսումս ինչ-որ բան ասում է, որ տղամարդը պետք է կողքիդ լինի, որ նա, այնուամենայնիվ, ընտանիքի գլուխն է։ Բայց ես այլևս չեմ կարող հանդուրժել այս պարազիտին։
Ես երեք անգամ եմ ամուսնացել, և ամեն անգամ փորձել եմ լինել իդեալական կին․ հիմա վախենում եմ մենակ մնալ ծերությանս։
Եվ ես չգիտեմ՝ ինչպես վարվել։ Ես այսքան տարի ապրել եմ նրա հետ, աշխատել եմ, նրան իմ ուսերին եմ քաշել։ Բայց ո՞ւմ պետք կլինեմ հիմա։ Չէ՞ որ ծեր կանանց ոչ ոք չի սիրում… Թե՞ ես սխալվում եմ։
