10-ամյա Իլյան սիրում էր գնալ երկաթուղային կայարան։ Քաղաքի այդ աղմկոտ ու կենդանի անկյունը նրա համար յուրահատուկ էր թվում։ Երբեմն նա այնտեղ գնում էր ընկերների հետ, բայց հաճախ՝ մենակ։ Նրան դուր էր գալիս նստել երրորդ ուղու մոտի նստարանին, անել դասերը կամ պարզապես նայել հեռացող գնացքներին՝ երազելով ապագա ճանապարհորդությունների մասին։
Այդ օրը ամեն ինչ սկսվեց ինչպես միշտ։ Արեւը մոտենում էր մայր մտնելուն, հարթակով ձգվում էր երեկոյան մեղմ քամին։ Իլյան հարմար տեղավորվեց իր սովորական վայրում, երբ հանկարծ նկատեց մի տարօրինակ բան՝ շատ մոտ, լուսավորության սյան տակ, ասֆալտի վրա նստած էր մի փոքրիկ աղջիկ։ Մոտավորապես չորս կամ հինգ տարեկան։ Նա ամուր գրկել էր իր փափուկ արջուկին ու դառնորեն լացում էր՝ առանց ուշադրություն դարձնելու որևէ մեկին։
Իլյան մի պահ շփոթվեց, բայց որոշեց մոտենալ աղջկան, ու հենց այդ պահին մի անսպասելի բան տեղի ունեցավ 😲😲
— Ինչու՞ ես լացում։ Դու մենակ ե՞ս։
Աղջիկը չպատասխանեց, պարզապես գլուխը շարժեց ու ավելի ամուր գրկեց խաղալիքը։ Իլյան ծնկի իջավ նրա կողքին։
— Դու մոլորվե՞լ ես։ Քեզ ո՞նց են կոչում։
— Սաշա․․․ — շշնջաց աղջիկը։ — Մենք մամաս ու ես գալիս էինք․․․ Մամաս գնաց տոմս վերցնելու ու ասեց՝ նստի էստեղ։ Բայց նա արդեն շատ վաղուց չկա․․․
Իլյան խոժոռվեց։ Նա կայարանում արդեն կես ժամից ավելի էր, բայց երեխայի հետ կին չէր տեսել։
— Մամայի հեռախոսահամարը հիշո՞ւմ ես։
Աղջիկը գլխով արեց ու հեկեկելով թելադրեց համարը։
Իլյան հանեց իր հին, կոճակավոր հեռախոսը, որը ծնողներն իրեն տվել էին «ամեն դեպքում»։ Նա հավաքեց համարը։ Մի քանի զանգ՝ ու լսափողը բարձրացրին։
— Ալո՞։ — հնչեց կնոջ մտահոգ ձայնը։
— Բարև ձեզ։ Ես․․․ ես ձեր աղջկան գտել եմ։ Նա կայարանում է, երրորդ հարթակի մոտ։ Մենակ է նստած ու լացում է։
— Աստվա՜ծ իմ։ — կինը գրեթե ճչաց։ — Ես ընդամենը մի րոպեով գնացի տոմս վերցնելու, ու նա արդեն չկար։ Ես ամբողջ կայարանով վազում եմ, պահակներին եմ կանչում։
— Նա այստեղ է։ Ամեն ինչ լավ է։ — ասաց Իլյան։ — Ես նրա կողքին եմ։
Մի քանի րոպե էլ չէր անցել, երբ կինը, շնչակտուր, հեռախոսը ձեռքին ու արցունքոտ աչքերով վազեց նրանց մոտ։ Նա գրկեց աղջկան ու շարունակ կրկնում էր՝ «Սաշենկա, ներիր․․․ ներիր․․․»
Երբ ամեն ինչ մի փոքր հանդարտվեց, կինը նայեց Իլյային։
— Շնորհակալ եմ քեզ։ Ես ընդամենը մի վայրկյանով նրան մենակ թողեցի՝ իսկ նա երևի սխալ կողմով գնաց․․․ Սա սարսափելի էր։ Իսկ եթե դու չլինեիր․․․ Իսկ եթե գնացքի տակ ընկներ․․․ Շնորհակալություն։ Դու իսկական հերոս ես։
Իլյան միայն ուսերը թոթվեց։ Իրեն մի քիչ անհարմար էր զգում, բայց ներսում մի նոր, տաք զգացողություն կար։ Նա պարզապես արեց այն, ինչ ճիշտ էր համարում։
