Տղամարդուն լուսադեմին տեղափոխել էին քաղաքային հիվանդանոց՝ անգիտակից վիճակում, դեմքի վրա քերծվածքներով և պատռված թևքերով։ Նրա մոտ ոչ մի փաստաթուղթ չէին գտել։ Բժիշկներն ասում էին, որ նա գլխի հարված էր ստացել։ Նա ուշքի եկավ միայն երեկոյան։ Չգիտեր ոչ իր անունը, ոչ էլ թե ինչ օր է այսօր։
Մի քանի ժամ անց նրա մոտ եկավ մի ոստիկանության սերժանտ՝ մռայլ, հոգնած աչքերով։ Նրա կողքին խիստ շղթայով քայլում էր գերմանական օվչարկա։ Շունը հանգիստ էր պահում իրեն, բայց աչքերը սուր էին, կարծես ուսումնասիրում էր յուրաքանչյուր շարժում։
— Ձեր անունը ի՞նչ է։
— Չգիտեմ…
— Որտե՞ղ էիք անցյալ գիշեր։
— Ես… իսկապես չեմ հիշում… Կներեք…
Սերժանտը ինչ-որ բան գրեց նոթատետրում, բայց օվչարական հանկարծ քաշեց շղթան և մոտեցավ մահճակալին։ Այն սառեց՝ աչքերը չկտրելով տղամարդուց։ Մեկ վայրկյան անց նստեց։ Հետո պառկեց մահճակալի ամենածայրին՝ նրանից աչքը չկտրելով։
— Բոբ, գնացինք։ — Սերժանտը քաշեց շղթան։
Շունը չշարժվեց։ Այն չէր մռնչում, չէր հաչում. պարզապես պառկած էր անծանոթի կողքին, կարծես պահպանում էր։ Կամ… սպասում էր։ Սերժանտը նորից փորձեց՝ անհաջող։ Ստիպված էր թողնել այն՝ խոստանալով, որ կվերադառնա ավելի ուշ։
Բժիշկները իրար էին նայում։ Տղամարդը չէր հասկանում, թե ինչու է շունը այդպես արձագանքում իրեն։
Բայց հետո պարզվեց մի շատ անսպասելի բան 😱😱 Շարունակությունը առաջին մեկնաբանությունում 👇👇
Սերժանտը վերադարձավ մի քանի ժամ անց՝ մատնահետքերի տպագրությամբ։ Անունը՝ Վիկտոր Սելին։ Տարիքը՝ 39։ Քաղաքացիությունը՝ անհայտ, օգտագործել էր կեղծ փաստաթղթեր հինգ երկրում։
Բազայում հաշվառված էր որպես առանձնապես վտանգավոր հանցագործ։ Նրա մատնահետքերը հայտնաբերվել էին բանկերի, ոսկերչական խանութների, զինանոցների կողոպուտների վայրերում։ Բայց նրան երբեք չէր հաջողվել բռնել։ Մինչև այս պահը։
Վերջին հանցագործությունը տեղի էր ունեցել ընդամենը մեկ օր առաջ՝ զրահապատ ֆուրգոնի վրա համարձակ հարձակում, որը պայթյունով էր տարվել։ Ավազակներից մեկը, ըստ վկաների, ծանր վիրավորվել էր և փախել։ Երևի դա նա էր։
— Կարծես թե դու վերջապես բռնվեցիր, — հանգիստ ասաց սերժանտը՝ նայելով Վիկտորին։
Վիկտորը ոչինչ չպատասխանեց։ Նա գլուխը բռնած էր՝ ի վիճակի չլինելով հիշել նույնիսկ իր դեմքը հայելու մեջ։ Բայց Բոբը նրանից աչքը չէր կտրում։ Նա գիտեր։ Նա զգում էր դա։
— Ուրեմն դրա համար չէիր ուզում դուրս գալ պալատից, — սերժանտը նայեց շանը, — ապրես, խելացի՛ս։
Բոբը վեր կացավ։ Եվ երբ վերջապես սերժանտը ձեռնաշղթաներ դրեց Վիկտորին, շունը հանգիստ դուրս եկավ պալատից, կարծես նրա աշխատանքը ավարտված լիներ։ 😊
