Ես ավտոբուսով տուն էի գնում՝ ինչպես միշտ, աշխատանքից հետո, հոգնածությունից լի։ Երեկո էր, մարդիկ՝ նույնքան հյուծված, դեմքերը կիսախավարում, հեռախոսներին կպած։
Մի կանգառում ներս մտավ մի կին՝ մոտ 60 տարեկան, խնամված, նորաձև հագնված, ձիգ պոչով և կոկիկ պայուսակով։ Տեղ, իհարկե, չկար։ Նա աղմկոտ հոգոց հանեց, շփեց գոտկատեղը և հայացքով շրջեց նստածների վրայով։ Ոչ ոք չշարժվեց։
Սրահի վերջում քնած էր մի աղջիկ՝ երիտասարդ, թափթփված, մեծ ուսապարկով և հեռախոսը ձեռքին։ Իրականում քնած էր՝ բերանը կիսաբաց, գլուխը ետ շպրտած։
Տարեց կինը ավտոբուսում սկսեց կոպտել երիտասարդ աղջկան և հայհոյել նրա ծնողներին, բայց աղջիկը մի անսպասելի բան արեց։
Կինը մոտեցավ և ինչ-որ բան մրմնջաց իր քթի տակ։ Աղջիկը չարձագանքեց։ Այդ ժամանակ նա քաշեց նրա մազերից և սկսեց հայհոյել։
— Քեզ չե՞ն սովորեցրել հարգել մեծերին,— բղավեց նա ամբողջ ավտոբուսում։
Աղջիկը դողաց, արթնացավ, շփոթված շուրջը նայեց։
— Ես… քնած էի։ Դուք կարող էիք պարզապես խնդրել,— ասաց նա հանգիստ ու շշուկով։
Լռություն։ Սրահը սառեց։ Կինը, կարծես, հանգստությունը թուլության տեղ ընդունեց։
— Ահա և դարձար անքաղաքավարի։ Անշնորհակալ վհուկ,— թափում էր նա՝ բարձրացնելով ձայնը։
Տարեց կինը ավտոբուսում սկսեց կոպտել երիտասարդ աղջկան և հայհոյել նրա ծնողներին, բայց աղջիկը մի անսպասելի բան արեց։
Անհարմար էր դառնում։ Աղջիկը նստած էր՝ կարծես սեղմվելով նստատեղին, բայց հայացքը չէր կտրում։
— Դուք իրավունք չունեիք ինձ դիպչելու,— արտասանեց նա։ — Ես կկանգնեի, եթե դուք նորմալ դիմեիք։ Իսկ դուք անմիջապես՝ բղավելով ու վիրավորելով։
Կինը նորից զայրացավ, և հանկարծ սկսեց խոսել նրա ծնողների մասին. ասելով, թե այդպիսիններին պետք է վերադաստիարակել, անհայրություն, անդաստիարակություն…
Եվ այդ պահին աղջիկը մի բան արեց, որից հետո կինը լռեց, իսկ բոլոր ուղևորները լիակատար ցնցված էին
Աղջիկը կտրուկ հանեց ջրի շիշը և լցրեց կնոջ վրա՝ զգուշորեն, առանց հիստերիայի, բայց ամուր։
— Մի՛ կպեք իմ ծնողներին,— ասաց նա զսպված, բայց այնպիսի վստահությամբ, որ սրահում սառցե լռություն տիրեց։
Կինը կարմրեց։ Ինչ-որ մեկը խխնդաց, ինչ-որ մեկը հոգոց հանեց։
Տարեց կինը ավտոբուսում սկսեց կոպտել երիտասարդ աղջկան և հայհոյել նրա ծնողներին, բայց աղջիկը մի անսպասելի բան արեց։
— Կարո՞ղ է բավական է,— հետևից տղամարդու ձայն հնչեց։
Աջակցեցին ևս մի քանի ուղևորներ.
— Նա պարզապես քնած էր…
— Իսկ ծնողներն ի՞նչ կապ ունեն։
Կինը նստեց։ Դեմքը թաց էր, դիմահարդարումը՝ լղոզված։ Բայց աղջիկը չէր հաղթանակում՝ պարզապես վեր կացավ, շտկեց ուսապարկը։
— Ես, իսկապես, տեղը կզիջեի։ Պարզապես ոչ ոք մարդկայնորեն չխնդրեց,— ասաց նա և իջավ հաջորդ կանգառում։
Սրահում ծանր լռություն տիրեց։ Ոչ ոք չգիտեր, թե ում կողմը դառնա։ Բոլորը միայն ներքուստ իրենց հարցնում էին. «Իսկ ես ի՞նչ կանեի»։
Կինը դեմքը մաքրում էր անձեռոցիկով։ Միգուցե նա իսկապես դժվար էր, միգուցե կյանքում շատ ցավ կար… Իսկ միգուցե պարզապես հոգնել էր աննկատ մնալուց։
Տարեց կինը ավտոբուսում սկսեց կոպտել երիտասարդ աղջկան և հայհոյել նրա ծնողներին, բայց աղջիկը մի անսպասելի բան արեց։
Վարորդը շրջվեց.
— Եվս մեկ տեսարան՝ բոլորին կիջեցնեմ։ Բավական է։ Ես այս կյանքից ավելի եմ հոգնել, քան դուք բոլորդ միասին։
«Իսկ եթե դա պատահեր ձեզ հետ՝ ո՞ւմ կողմը կընտրեիք։»
