Այդ երեկո ես աշխատանքից էի վերադառնում։ Ինչպես սովորաբար լինում է պիկ ժամերին, վագոնը լեփ-լեցուն էր։ Մարդիկ կանգնած էին իրար կողքի՝ խիտ։ Ինձ չհաջողվեց ավելի խորը մտնել՝ մնացի կանգնած մուտքի հարթակում՝ բռնվելով բռնակից։
Իմ կողքին կանգնած էր մի հղի աղջիկ։ Նա սովորականից մի փոքր ավելի ծանր էր շնչում։ Մի ձեռքով բռնված էր բռնակից, մյուս ձեռքը դրված էր փորին։ Ակնհայտ էր, որ նրան դժվար էր կանգնել։
Ես անկամորեն սկսեցի դիտել այն տղամարդուն, ով նստած էր հենց մեր դիմաց։ Մոտ երեսունհինգից քառասուն տարեկան։ Ականջակալներով։ Մի անգամ հեռախոսին էր նայում, մի անգամ պատուհանին, մի անգամ էլ կարծես աղջկան։ Տեսնո՞ւմ է նա նրան։ Իհարկե տեսնում է։ Նա գրեթե դիմացն է։ Բայց՝ չի արձագանքում։ Աղջիկը լուռ է, չի խնդրում։
Ես դատապարտող հայացքով նայում էի տղամարդուն, ով տեղը չզիջեց հղի կնոջը, բայց մի քանի րոպե անց, իմանալով պատճառը, ամաչեցի։
Ես սկսում եմ զայրանալ։ Ինչպե՞ս կարելի է այդպես նստել։ Նա չի՞ տեսնում, որ նա վատ է իրեն զգում։
Այդ պահին հնչում է դողացող, բայց վստահ ձայն.
— Երիտասա՛րդ, տեղը զիջե՛ք, աղջիկը հղի է։ Նրան դժվար է կանգնել,— ասում է մի տատիկ, ով մի փոքր հեռու էր կանգնած։
Տղամարդը դանդաղ շրջում է գլուխը և հանգիստ պատասխանում.
— Կներեք։ Ես չեմ կարող։ Ինձ էլ է պետք նստել։
Ես արդեն բերանս բացում եմ՝ բարկանալու համար. «Ի՞նչ է նշանակում՝ չես կարող։ Դու տղամարդ ես»,— բայց նա նորից շրջվում է դեպի պատուհանը։ Տատիկը քթից է փռնչացնում և վերադառնում իր տեղը։ Աղջիկը շարունակում է կանգնած մնալ։
Անցնում է մոտ տասը րոպե։ Աղջիկը ջրի շիշ է հանում, մի կում անում։ Տղամարդը շարժվում է։ Ես նկատում եմ, թե ինչպես է նա զգուշորեն հասնում իր պայուսակին, շարժում բաճկոնը… և այդ պահին նրա մեջքին շատ տարօրինակ մի բան եմ տեսնում 😲😲
Ես դատապարտող հայացքով նայում էի տղամարդուն, ով տեղը չզիջեց հղի կնոջը, բայց մի քանի րոպե անց, իմանալով պատճառը, ամաչեցի։
Մարզաշապիկի տակ կար սև ժապավեն։ Ինչպես բժշկական կորսետից։
Մի քանի րոպե անց նա դանդաղ վեր է կենում։ Շատ զգուշորեն։ Կարծես յուրաքանչյուր շարժում՝ ցավի միջոցով է։ Պայուսակը մոտեցնում է իրեն, ուղիղ կանգնում։ Բայց նորից չի նստում։ Կանգնած է՝ բռնված բռնակից։ Հետո հանգիստ դիմում է հղի աղջկան.
— Կարող եք նստել, եթե կամենում եք։
Աղջիկը գլխով է անում։ Նստում է լուռ, կարծես չի հավատում։ Նա կանգնած է կողքին՝ հենված բռնակին, ավելի շատ մեկ ոտքի վրա։ Ես նայում եմ՝ և նկատում, որ նրա աջ ոտքը դողում է։ Նրան իսկապես շատ ցավում է։
Աստիճանաբար նա շարժվում է դեպի դռները։ Խնդրում է ուղևորներին մի փոքր շարժվել, ներողություն է խնդրում։ Հաջորդ կանգառում դուրս է գալիս։
Ես դատապարտող հայացքով նայում էի տղամարդուն, ով տեղը չզիջեց հղի կնոջը, բայց մի քանի րոպե անց, իմանալով պատճառը, ամաչեցի։
Ես անկամորեն նայում եմ նրա հետևից՝ կաղում է, ոտքից ոտք է ընկնում։ Եվ մեջքին հստակ երևում է՝ կոշտ բժշկական կորսետ։ Հենց այն, որը կրում են ողնաշարի վնասվածքներից հետո։
Մենք աղջկա հետ շարունակում ենք լուռ գնալ։ Նա նայում է հատակին։ Հետո հանգիստ, գրեթե շշուկով ասում է.
— Չգիտեի… Մտածում էի, որ նա պարզապես անքաղաքավարի է։
Ես էլ չգիտեի։ Ես էլ էի մտածում։ Ես դատապարտում էի։
