Թափառականը, ով մոտ վաթսուն տարեկան էր երևում, զգուշորեն դասավորում էր իր ձկնորսական պարագաները մաշված, բայց ամուր ուսապարկի մեջ։ Այդ ուսապարկը շատ բան էր տեսել՝ և՛ անձրև, և՛ ձյուն, և՛ շոգ։ Նրա մեջ դրված էին որսի համար նախատեսված պահածոներ, կեռիկներ, լողակներ, մոծակներ հին լուցկու տուփի մեջ։ Ձկնորսությունը հոբբի չէր, այլ գոյատևելու միջոց։
Նրա վրա հին, մաշված թիկնոց կար, իսկ ոտքերին հագել էր մի քանի տարի առաջ աղբանոցից գտած ռետինե կոշիկներ՝ մեկը մյուսից մի փոքր փոքր էր, բայց նա սովորել էր։ Մեջքը ծռվել էր ուսապարկի ծանրությունից, բայց տղամարդն ուղղվեց ու շարժվեց դեպի գետը, ինչպես անում էր ամեն օր։ Ոչ տուն, ոչ ընտանիք, ոչ էլ աշխատանք չուներ։ Երբեմն ինչ-որ մեկը նրան տաք թեյ կամ մի կտոր հաց էր տալիս, բայց ամենից հաճախ նա հենվում էր միայն գետի վրա։
Թափառականը գետում տարօրինակ մի տուփ գտավ ու մտածեց, թե աղբ է, բայց երբ բացեց այն, քիչ էր մնում վայր գցեր անսպասելիությունից։
Մեկ ժամ ձկնորսությունից հետո, երբ նա քաշեց լարը, կեռիկին ձկան փոխարեն ամրացել էր… ստվարաթղթե տուփ։
— Նորից աղբ,— մրմնջաց նա իր քթի տակ։
Տուփը ծանր էր։ Ներսում ակնհայտորեն ինչ-որ բան կար, և Ծերունին արդեն պատրաստվում էր այն հետ նետել, բայց այդ պահին տարօրինակ ձայն լսվեց։
Նա լարվեց։ Զգուշորեն պատռեց թաց ստվարաթուղթը, և նրա սիրտը մի ակնթարթ կանգ առավ։ Ներսում կար….
Ներսում՝ դողալով և ականջները սեղմելով, նստած էր մի փոքրիկ, շիկակարմիր կատու։ Նիհար, թաց, վախից լի աչքերով։ Նա վախեցած նայեց նրան և մյաու արեց։
Թափառականը գետում տարօրինակ մի տուփ գտավ ու մտածեց, թե աղբ է, բայց երբ բացեց այն, քիչ էր մնում վայր գցեր անսպասելիությունից։
Ծերունին ոչ մի բառ չասաց։ Նա հանեց իր բաճկոնը, դրանով փաթաթեց դողացող կատվին և նստեց հենց ջրի մոտ։ Նա սենտիմենտալ չէր, բայց այս փոքրիկ կյանքում ինչ-որ բան շարժեց նրա հոգու հին, ժանգոտած դուռը։
Նա կատվին անվանեց Կայծ։
Այդ օրվանից ամեն ինչ փոխվեց։ Նա սկսեց իր ձուկը կիսել նրա հետ, գիշերը նրան ծածկում էր իր բաճկոնով։ Կատուն, չնայած փողոցային կյանքին, արագ ապաքինվեց և միշտ հետևում էր նրան՝ քայլ առ քայլ, պոչուկի պես։ Եվ մի անգամ նա բառացիորեն փրկեց նրան։
Այդ ձմեռ, երբ հատկապես ցուրտ էր դարձել, Ծերունին ուշագնաց եղավ հենց զբոսայգու նստարանին։ Նա թույլ էր, մրսած և քաղցած։ Կայծը չհեռացավ։ Նա թռավ տիրոջ կրծքին, շփվում էր, մյաու էր անում, չէր հեռանում։
Թափառականը գետում տարօրինակ մի տուփ գտավ ու մտածեց, թե աղբ է, բայց երբ բացեց այն, քիչ էր մնում վայր գցեր անսպասելիությունից։
Անցնող կինը նկատեց տարօրինակ տեսարանը և մոտեցավ։ Զանգահարեց շտապօգնություն։ Ծերունուն ուշքի բերեցին։ Հետո նա հայտնվեց ապաստանում, որտեղ նրան տաք ուտելիք և մաքուր անկողին տվեցին։ Կատվին թույլ տվեցին իր մոտ պահել։
Մի քանի շաբաթ անց, կամավորի խորհրդով, նա հավաքարար աշխատանքի անցավ։ Աշխատավարձը փոքր էր, բայց բավարարում էր։ Կայծը նրա հետ ապրում էր բնակարանային կոմունալ տնտեսության կողքի մի փոքրիկ խցիկում։ Նա ինքը զարմանում էր, թե որքան էր փոխվել իր կյանքը։
Նա այլևս ձուկ չէր որսում։ Հիմա նա ուներ աշխատանք, տանիք գլխի վերևում, և՝ գլխավորը՝ մեկը, ում մասին նա ուզում էր հոգ տանել։
