Արդեն իսկ սիրուհուն մեքենայից իջեցնելով՝ Բուչինը քնքշորեն հրաժեշտ տվեց նրան ու գնաց տուն։ Մուտքի մոտ մի ակնթարթ կանգ առավ՝ մտովի կշռադատելով այն ամենը, ինչ պետք է ասեր կնոջը։ Աստիճաններով բարձրացավ և բացեց դուռը։
– Ողջույն,- ասաց Բուչինը։ – Վերա, տա՞ն ես։
– Տանն եմ,- ֆլեգմատիկորեն արձագանքեց կինը։ – Ողջույն։ Դե, էսկալոպ տապակելո՞ւ գնամ։
Բուչինն իրեն խոստում տվեց ուղիղ գործել՝ վստահ, կտրուկ, տղամարդավարի։ Վերջ դնել իր երկակի կյանքին, քանի դեռ սիրուհու համբույրները շուրթերին չէին սառել, քանի դեռ նրան նորից չէր կուլ տվել առօրյա ճահիճը։
– Վերա,- Բուչինը կոկորդը մաքրեց։ – Ես եկել եմ քեզ ասելու… որ մենք պետք է բաժանվենք։
Վերան լուրին ավելի քան հանգիստ վերաբերվեց։ Բուչինի համար Վերային ընդհանրապես դժվար էր հունից հանել։ Ժամանակին Բուչինը նույնիսկ կատակով նրան «Վերա Սառնասառը» էր անվանում։
– Այսինքն ի՞նչ,- հարցրեց Վերան խոհանոցի դռան մոտ։ – Ես էսկալոպ չտապակե՞մ։
– Քո հայեցողությամբ,- ասաց Բուչինը։ – Ուզում ես՝ տապակիր, չես ուզում՝ մի տապակիր։ Իսկ ես գնում եմ ուրիշ կնոջ մոտ։
Նման հայտարարությունից հետո կանանց մեծամասնությունը թավայով հարձակվում է ամուսինների վրա կամ կատաղի տեսարան է բեմադրում։ Բայց Վերան այդ մեծամասնությանը չէր պատկանում։
– Էլ ինչ ֆիֆել-միֆել,- ասաց նա։ – Իմ կոշիկները վերանորոգումից բերե՞լ ես։
– Ոչ,- շփոթվեց Բուչինը։ – Եթե քեզ դա այդքան կարևոր է՝ հենց հիմա կգնամ արհեստանոց ու կվերցնեմ։
– Օհո-հո…- մռմռաց Վերան։ – Այսպիսին ես դու, Բուչին։ Ուղարկիր հիմարին կոշիկի հետևից՝ հները կբերի։
Բուչինը նեղացավ։ Նրան սկսեց թվալ, թե ընտանեկան հարաբերությունների խզման մասին բացատրությունը ինչ-որ կերպ սխալ է ընթանում։ Զգացմունքներ, կրքեր, բուռն մերկացումներ չկան։ Թեև էլ ինչ սպասել փայտե կնոջից՝ «Վերա Սառնասառը» մականունով։
– Ինձ թվում է, Վերա, դու ինձ չես լսում,- ասաց Բուչինը։ – Ես պաշտոնապես հայտարարում եմ, որ գնում եմ ուրիշ կնոջ մոտ, ես թողնում եմ քեզ, իսկ դու ինչ-որ կոշիկների մասին ես խոսում։
– Ճիշտ է,- ասաց Վերան։ – Ի տարբերություն ինձ՝ դու կարող ես գնալ ուր ցանկանաս։ Քո կոշիկները վերանորոգման մեջ չեն։ Ինչու՞ չգնալ։
Նրանք երկար էին ապրել միասին, բայց Բուչինը մինչ օրս չէր կարողանում հասկանալ՝ երբ է կինը հեգնում, իսկ երբ՝ լուրջ խոսում։ Ժամանակին նա հենց Վերայի հանգիստ բնավորության, անկոնֆլիկտայնության և քչախոսության պատճառով էր սիրել նրան։ Բացի այդ, կարևոր դեր էին խաղացել Վերայի տնային տնտեսուհի լինելը և նրա ձիգ, հաճելի ձևերը։
Վերան հուսալի էր, հավատարիմ և սառնասիրտ, ինչպես երեսուն տոննա կշռող նավի խարիսխը։ Բայց հիմա Բուչինը սիրում էր ուրիշին։ Սիրում էր բուռն, մեղսագործ և քաղցր։ Ուստի պետք էր կետադրել «ի»-ի վրա և հեռանալ նոր կյանք։
– Եվ ահա, Վերա,- ասաց Բուչինը հանդիսավորության, վշտի և ափսոսանքի նոտայով։ – Ես շնորհակալ եմ քեզ ամեն ինչի համար, բայց հեռանում եմ, քանի որ սիրում եմ ուրիշ կնոջ։ Իսկ քեզ չեմ սիրում։
– Դե լավ էլի,- ասաց Վերան։ – Չի սիրում ինձ, կիսակիսահատակ ստահակը։ Իմ մայրս, օրինակ, սիրում էր հարևանին։ Իսկ հայրս սիրում էր դոմինո ու օղի։ Ու ի՞նչ։ Տեսեք, թե ինչ հրաշալի ես ստացվել ես ի վերջո։
Բուչինը գիտեր, որ Վերայի հետ վիճելը շատ դժվար է։ Նրա յուրաքանչյուր խոսքը կարծես կշիռ լիներ։ Նրա սկզբնական ողջ եռանդը ինչ-որ տեղ անհետացել էր, վիճելու ցանկությունը վերացել էր։
– Վերունյա, դու իսկապես հիանալի ես,- դառնորեն ասաց Բուչինը։ – Բայց ես սիրում եմ ուրիշին։ Սիրում եմ բուռն, մեղսագործ և քաղցր։ Եվ մտադիր եմ գնալ նրա մոտ, հասկանո՞ւմ ես։
– Ուրիշը՝ ո՞վ,- հարցրեց կինը։ – Նատաշա Կրապիվինա՞ն, թե՞ ոչ։
Բուչինը հետ քաշվեց։ Մեկ տարի առաջ նա իսկապես գաղտնի սիրավեպ ուներ Կրապիվինայի հետ, բայց նույնիսկ չէր ենթադրում, որ Վերան նրան ճանաչում է։
– Իսկ որտեղի՞ց նրան…- սկսեց նա ու կանգ առավ։ – Ինչևէ, կարևոր չէ։ Ոչ, Վերա, խոսքը Կրապիվինայի մասին չէ։
Վերան հորանջեց։
– Ապա գուցե Սվետլանա Բուրբուլսկայա՞ն։ Նրա՞ մոտ ես մտադիր գնալ։
Բուչինի մեջքը սառեց։ Բուրբուլսկայան նույնպես նրա սիրուհին էր եղել, բայց դա անցյալում էր մնացել։ Իսկ եթե Վերան գիտեր՝ ինչու՞ էր լռում։ Ահա, նա քար է, խոսք չես կորզի։
– Չկռահեցիր,- ասաց Բուչինը։ – Ոչ Բուրբուլսկայան է, ոչ էլ Կրապիվինան։ Սա բոլորովին ուրիշ, հիասքանչ կին է՝ իմ երազանքի գագաթը։ Ես չեմ կարող առանց նրա ապրել և պատրաստվում եմ նրա մոտ գնալ։ Եվ մի՛ հետ պահիր։
– Ուրեմն, ամենայն հավանականությամբ, Մայան,- ասաց կինը։ – Էհ, Բուչին-Բուչին… Ճաքած օրգանիկա ես դու։ Մի հատ էլ գաղտնիք է։ Քո երազանքի գագաթը Մայա Վալենտինովնա Գուսյաևան է։ Երեսունհինգ տարեկան, մեկ երեխա, երկու աբորտ… Այդպե՞ս է։
Բուչինը գլուխը բռնեց։ Հարվածը ճիշտ թիրախին էր։ Նա սիրավեպ էր ունենում հենց Մայա Գուսյաևայի հետ։
– Բայց ինչպե՞ս,- տխուր շշնջաց Բուչինը։ – Ո՞վ մեզ մատնեց։ Ինձ լրտեսո՞ւմ էիր, թե՞ ոչ։
– Պարզ է, Բուչին,- ասաց Վերան։ – Հայրիկս, ես փորձառու գինեկոլոգ եմ։ Եվ ես զննել եմ այս անիծյալ քաղաքի բոլոր կանանց, մինչդեռ դու՝ նրանց մի փոքր մասը։ Ինձ բավական է պարզապես նայել ուր պետք է, որպեսզի հասկանամ, որ դու այնտեղ եղել ես, հիմար դերասան։
Բուչինը իրեն ձեռքը վերցրեց։
– Ենթադրենք, դու կռահեցիր,- անկախ ասաց նա։ – Թող դա նույնիսկ Գուսյաևան լինի։ Դա ոչինչ չի փոխում, ես նրա մոտ եմ գնում։
– Հիմար ես դու, Բուչին,- ասաց Վերան։ – Գոնե հետաքրքրության համար ինձնից հարցնեիր։ Ի դեպ, Գուսյաևայի մեջ ոչինչ հիասքանչ չի նկատվում, ամեն ինչ ինչպես բոլոր կանանց մոտ է, ես դա որպես բժիշկ եմ ասում։ Իսկ քո երազանքի գագաթի հիվանդության պատմությունը տեսե՞լ ես։
– Ոչ…- խոստովանեց Բուչինը։
– Ահա թե ինչ,- ասաց Վերան։ – Նախ, անմիջապես լոգանք ընդունիր։ Երկրորդ՝ վաղը ես կզանգեմ Սեմյոնիչին, որպեսզի քեզ դիսպանսերում ընդունի առանց հերթի։ Եվ հետո կխոսենք։ Սա պարզապես ամոթ է. գինեկոլոգի ամուսինը չի կարող իրեն առողջ կին գտնել։
– Եվ ի՞նչ անեմ,- ասաց Բուչինը տխրահեղ։
– Ես էսկալոպ տապակելու եմ գնում,- ասաց Վերան։ – Իսկ դու լողացիր և արա ինչ ուզում ես։ Եթե քեզ պետք է երազանքի գագաթ՝ առանց որևէ հիվանդության՝ դիմիր, կառաջարկեմ…
