Ծեր կինը ապրում էր առաջին հարկում, մի բնակարանում՝ մառախլապատ պատուհաններով և պատուհանագոգին թափված ֆիկուսներով։ Ոչ ոք հստակ չգիտեր, թե ով էր նա։ Հարևանները մի բան գիտեին. ամեն օր, ուղիղ առավոտյան ժամը վեցին, նա դուրս էր գալիս աղբամանների մոտ՝ մեծ, գունաթափված պայուսակով։ Եվ սկսում էր փորփրել։ Երկար։ Կարծես ինչ-որ կարևոր բան էր փնտրում։
— Էլի գնաց…
— Միգուցե ուտելիք է փնտրում։ Կամ շշեր։
— Ոչ, նա պարզապես խելքը կորցրել է։
— Կամ կախարդ է։ Աչքերը՝ բվի նման, — քննարկում էին տեղացիները։
79-ամյա տատիկը ամեն առավոտ փորփրում էր աղբամանում, մարդիկ կարծում էին, թե նա ուտելիք է փնտրում, բայշ ճշմարտությունը շատ ավելի սարսափելի գտնվեց
Այդ նույն տանը ապրում էր ինը տարեկան մի աղջիկ։ Նա հաճախ էր տեսնում տատիկին պատուհանից և այդպես էլ չէր կարողանում հասկանալ. ինչու՞ է նա դա անում ամեն օր։ Մի անգամ հետաքրքրությունը հաղթեց վախին։ Երբ մայրիկը գնաց աշխատանքի, նա իջավ բակ և մոտեցավ։
— Տատի՛կ… դուք ինչ-որ բան կորցրե՞լ եք։
Նա կարծես չլսեց։ Ձեռքերը շարունակում էին փորփրել աղբի մեջ՝ կիսատ ուտելիքների, թղթի կտորների, կեղտոտ լաթերի մեջ։ Հետո կանգ առան։ Փոքրիկ աղջիկը սպասում էր լսելու, որ նա պարզապես ուտելիք է փնտրում, բայց ճշմարտությունն իմանալով՝ նա սարսափից քարացավ…
Աղջիկը կոպտություն էր սպասում, բայց տատիկը հանկարծ շշնջաց.
— Դու այստեղ մանկիկ չե՞ս տեսել։
Աղջիկը շփոթվեց։
79-ամյա տատիկը ամեն առավոտ փորփրում էր աղբամանում, մարդիկ կարծում էին, թե նա ուտելիք է փնտրում, բայց ճշմարտությունը շատ ավելի սարսափելի գտնվեց
— Ո՞ւմ։
— Տղա… շատ փոքրիկ… ծածկոցի մեջ էր փաթաթված։ Ես նրան կորցրեցի։ Նա ինչ-որ տեղ այստեղ է։
Այս խոսքերով նա նորից խոնարհվեց աղբի վրա և սկսեց փորփրել հին տոպրակների մեջ՝ այլևս ուշադրություն չդարձնելով աղջկան։
Աղջիկը սարսափահար վազեց տուն։ Իսկ երեկոյան ամեն ինչ պատմեց մայրիկին։ Նա գունատվեց և միայն շշնջաց.
— Մի՛ մոտեցիր նրան այլևս, լսո՞ւմ ես։ Մի՛ մոտեցիր։
Մեկ շաբաթ անց ծեր կինը մահացավ՝ հենց աղբամանների մոտ։ Ինսուլտ։ Շտապ օգնությունը արագ եկավ, բայց ուշ էր։ Պայուսակը, որից նա չէր բաժանվում, տարան բակապանները։ Իսկ մի քանի օր անց շենքի մուտքի մոտի նստարանին սկսեցին շշնջալ.
— Լսե՞լ ես, թե ինչ են պարզել նրա մասին։
— Ու՞մ մասին։
79-ամյա տատիկը ամեն առավոտ փորփրում էր աղբամանում, մարդիկ կարծում էին, թե նա ուտելիք է փնտրում, բայց ճշմարտությունը շատ ավելի սարսափելի գտնվեց
— Այդ տատիկի մասին։ Երբ նա տասնհինգ տարեկան էր, գաղտնի ծննդաբերել է։ Տանը։ Հայրը երկու անգամ ավելի մեծ էր, կարծես հարևանն էր։ Ամեն ինչ թաքցնում էր։ Ծննդաբերել է՝ և անմիջապես երեխային դեն նետել։ Աղբի մեջ։ Մայրը նրան այն ժամանակ ծեծել է ու դուրս արել։
— Աստվա՜ծ իմ…
— Այդ ժամանակվանից էլ նրա խելքը թռել է։ Երբեմն հոգեբուժարանում էր, երբեմն տանը։ Իսկ հետո ընդհանրապեն մեկուսացավ։ Եվ ամեն օր գնում էր աղբամանին։ Փնտրելու։ Իր երեխային։
