🍖😈 — Իսկ արի դաս տանք նրանց և միսը միայն մեր համար գնենք։ Թող մնան առանց խորովածի,— ասաց խորամանկ կինը։

— Լարիսա՛, արի՞ մայիսին գնանք հարազատների մոտ,— խնդրագին աղաչում էր Կոստիկը կնոջը։

— Դե ոչինչ էլ չկա։ Նրանք նորից կպահանջեն, որ մենք միս գնենք։ Նրանք այնպիսի ժլատներ են։ — համաձայն չէր Լարիսան։

— Դե Լար, ի՞նչ անենք տանը նստենք, եղանակը լավն է։

— Կոստյա՛։

— Դե խոստացի գոնե մտածել։

— Լավ, կմտածեմ, չես էլ բաժանվի չէ՞…— զիջեց Լարիսան։

Վերջերս Կոստյայի եղբայր Վիկտորին ժառանգություն էր անցել՝ փոքրիկ հողամաս ամառանոցային թաղամասում՝ մի փոքրիկ ամառային տնակով։ Այնքան փոքրիկ, որ այնտեղ նույնիսկ երկուսով էր նեղ։ Բայց հողամասը բավականին ընդարձակ էր՝ չնայած իր չափսերին։

Կոստյան անմիջապես եղբորը հյուր գնալու խնդրանքով դիմեց։

— Դե ինչո՞ւ չէ։ Եթե իրեն ամառանոց է բաժին հասել, թող հյուր կանչի հանգստանալու։ — նա ձեռքերը տարածեց կնոջ առաջ։

Վիկտորը խորհրդակցեց կնոջ՝ Ալինայի հետ, և կարճ բանավեճերից հետո համաձայնեց, բայց հարազատներին պայման դրեց.

— Լավ, եկեք, բայց միսը ձեր հետ բերեք։

Սա, իհարկե, վիրավորեց Լարիսային, բայց նա համաձայնեց։ Շատ էր ցանկանում տեսնել, թե ինչպես է փոխվել հողամասը՝ նոր տերեր գտնելուց հետո։

Բայց, ինչպես նա կանխազգացել էր, այս այցելությունը լավ բանով չավարտվեց։

Վիկտորն ու Ալինան գրավել էին մանղալը և գրեթե չէին թույլ տալիս Լարիսային ու Կոստյային մոտենալ։ Իսկ իրենք ուտում էին հյուրերի բերած թարմ միսը։ Արդյունքում հարազատներին մնացել էր մեկուկես բաժին, որը նրանք ագահորեն մի ակնթարթում կերան։

Փոխարենը Վիկտորը չխնայեց խմիչքը և տնից հանեց գյուղական օղի։ Երեկոյան նրանք Կոստյայի հետ այնքան էին հարբել, որ Լարիսան հազիվ էր նրան տուն հասցրել։

Այդպիսի հանգստից հետո Լարիսան ամենևին չէր ուզում գնալ հարազատների ամառանոց։ Բայց Կոստյան այնքան էր պնդում, որ նա պատրաստ էր հանձնվել։

Բայց Լարիսային շուտ հասավ հեռախոսազանգը։ Ի զարմանս նրա, զանգում էր Վիկտորը և ինքն էր հրավիրում նրանց հյուր։

— Եկեք մայիսին, ի՞նչ անել քաղաքում։

— Դե մենք դեռ չենք որոշել, թե ինչպես ենք հանգստանալու։

— Դե ես ձեր փոխարեն որոշել եմ։ Եկեք, եկեք։

Լարիսան արդեն զարմացել էր, որ Վիտյան միսը հիշեցնել մոռացել էր, երբ հրաժեշտից առաջ նա ասաց.

— Միայն միս գնել չմոռանաք։

Օ՜հ, փառք Աստծո, թե չէ նա արդեն մտածել էր, որ նա իրեն չի տիրապետում։

Նա զանգի մասին պատմեց Կոստյային, որը ուրախացավ և հարցական հայացքով նայեց նրան։

Լարիսան աչքերը կկոցեց ու ասաց.

— Գիտես, միգուցե ես էլ դեմ չեմ գնալուն ու զվարճանալուն։

— Զվարճանա՞լ։ Դու՞։ Դու չես սիրում իմ հարազատներին։

— Չեմ սիրում, բայց ես մի բան եմ մտածել, երբ Վիտկան հերթական անգամ մսի մասին հիշեցրեց։

— Ի՞նչը։

— Իսկ արի դաս տանք նրանց և միսը միայն մեր համար գնենք։ Թող մնան առանց խորովածի,— ասաց խորամանկ կինը։

Կոստյան մտածեց, իսկ հետո նրա դեմքը լուսավորվեց գիշատիչ ժպիտով։

— Դե Լարկա, դե հրաշք ես։ Եկ այդպես էլ անենք։ Տեսնենք նրանց արձագանքը։

Որոշվեց։ Լարիսան միս գնեց, մարինացրեց փոքրիկ կափարիչով դույլի մեջ և դրեց սառնարան։

Հաջորդ առավոտ նրանք նստեցին մեքենան և մեկնեցին հարազատների ամառանոց։ Եղանակը հիասքանչ էր։ Կապույտ երկինքն ու պայծառ արևը ուրախացնում էին Լարիսային։ Եվ նա մտածեց, որ այսպիսի եղանակին պատրաստ է նույնիսկ տանել ամուսնու հարազատներին, միայն թե նստի դրսում և հիանա արդեն կանաչած խոտով։

— Դե վերջապես։ Ինչպե՞ս հասաք,— Վիկտորն արդեն դիմավորում էր նրանց դարպասի մոտ։

— Լավ, առանց խցանումների։ Այստեղ էլ ճանապարհը վերջապես ընդլայնել են, նախկինի պես չէ,— պատասխանեց Կոստյան։

— Ածուխն արդեն պատրաստ է։ Ես մեզ համար մի քանի շիշ գինի եմ գնել։ — Վիկտորը ձեռքերը շփեց։ — Դե արի միսը։

Ալինան տնակից գինի, պլաստիկ բաժակներ հանեց ու դրեց սեղանին՝ մանղալի կողքին։

— Մենք այսօր հերթապահ ենք մանղալի մոտ։ Մենք մեզ համար միս ենք բերել,— Լարիսան մատնացույց արեց Կոստյայի ձեռքի դույլը։

— Ինչպե՞ս թե ձեր համար։

— Դե մենք որոշեցինք, որ դա արդար կլինի։ Ով որքան ուտում է, այնքան էլ վերցնում է։

— Հետաքրքիր տրամաբանություն ունեք։ Այսինքն դուք հյուր եք եկել, ըստ էության, դատարկաձեռն։ — զայրացավ Ալինան։

— Ոչ, դատարկաձեռն չենք։ Միսով ենք, պարզապես ոչ բոլորի համար,— հանգիստ պատասխանեց Լարիսան։

— Դե եթե դուք ձեզ համար միս չեք գնել, մենք իհարկե կհյուրասիրենք ձեզ։ Միայն շատ չի լինի։ Յուրաքանչյուրին մի քանի կտոր,— ավելացրեց Կոստիկը։

— Մենք ձեր բարեգործությունը պետք չենք։ Բանջարեղեն կուտենք։ Բայց մեր գինուն էլ մի նայեք։ — դյուրագրգիռ պատասխանեց Ալինան։

— Միայն ածուխը փչացրինք,— մրմնջաց Վիկտորը քթի տակ։

Լարիսան ու Կոստյան միս էին խորովում, իսկ Վիտյան ու Ալինան նստած էին սեղանի մոտ և գինի էին խմում խորովածի բույրերի ներքո, խորտիկ էին անում լոլիկով ու վարունգով, ուստի երկուսն էլ արագ հարբեցին և քնեցին իրենց շեզլոնգներում։

Լարիսան ու Կոստյան խորոված կերան, գինու մնացորդները խմեցին ու գնացին տնակ՝ քնելու։ Բայց մաքուր օդն ու լիքը ստամոքսն իրենց գործը արեցին։ Նրանք այնքան ամուր քնեցին, որ չլսեցին, թե ինչպես Վիտյան ու Ալինան տուն եկան։

— Հե՛յ, վեր կացե՛ք, գիշեր է դրսում,— Վիկտորը թափահարում էր եղբորը, բայց նա միայն ինչ-որ բան մրմնջաց ու շրջվեց մյուս կողմի վրա։

— Իսկ հիմա ի՞նչ անենք,— շշուկով հարցրեց Ալինան։

— Դրսում գիշերելը ցուրտ է։ Տարբերակ չէ։

— Իսկ այստեղ՝ տեղ չկա։

— Կարո՞ղ է նրանց դուրս տանենք։

— Ոչ, ի՞նչ ես ասում, մենք Կոստիկին չենք կարող բարձրացնել…

— Ճիշտ ես,— համաձայնեց ամուսինը։

Ուսերը թոթվացնելով՝ Վիկտորն ու Ալինան ավելի լավ բան չմտածեցին, քան հարևանների մոտ գիշերելը։

Կոստյան արթնացավ լուսաբացին։ Այդքան ամուր ու քաղցր նա վաղուց չէր քնել։ Սկզբում նա ընդհանրապես չհասկացավ, թե որտեղ է գտնվում, իսկ հետո, երբ հիշեց նախորդ օրվա իրադարձությունները, թափահարեց Լարիսայի ուսը։

— Լար, վեր կաց։ Մենք այստեղ պատահաբար գիշերեցինք։

— Օ՜հ, ինչ հրաշալի է։ Իսկ ժամը քա՞նիսն է։

— Դեռ վաղ է։ Բայց պետք է վեր կենալ ու տուն գնալ։

Նրանք դուրս եկան բակ, հողամասը դատարկ էր։

— Իսկ մերո՞նք որտեղ են։

— Չգիտեմ։ Եթե մենք գիշերեցինք տանը, ապա նրանք որտե՞ղ են։

— Մենք գիշերել ենք հարևանների մոտ,— անտեղից հայտնվեցին Վիտյան ու Ալինան։

— Իսկ դուք ինչո՞ւ այդքան շուտ վեր թռաք։

— Իսկ մենք չէինք քնում։ Սպասում էինք, թե երբ եք դուք ազատելու մեր բնակարանը,— խիստ ասաց Վիկտորը։

— Դե ի՞նչ, ինչպե՞ս է հանգիստը ուրիշի հաշվին,— ծաղրանքով հարցրեց Ալինան։

— Լսեք, եկեք արդեն վերջացնենք այս ընտանեկան պարզաբանումները,— հառաչեց Լարիսան։ — Ես միս գնեցի երկուսի համար, որովհետև ուզում էի ձեզ ցույց տալ, որ ամեն անգամ մեզնից միս պահանջելը գեղեցիկ չէ։ Այո, մենք գալիս ենք ձեզ մոտ հյուր։ Մենք մեզ հետ թեյի համար տորթ կբերեինք, օրինակ։ Մի՞թե կարծում եք, որ մենք դատարկաձեռն կգայինք։

Վիտյան ու Ալինան իրար նայեցին։

— Լավ։ Միգուցե դու ճիշտ ես,— Վիկտորն աչքերը մի կողմ տարավ,— չմտածեցի, որ այդ խնդրանքը քեզ այդպես կզայրացնի։

— Դե ես չեմ զայրանում, պարզապես ձեզ մոտ գալու ցանկություն չկա։

— Դե հասկանալի է, հասկանալի է…— ձեռքով արեց Վիկտորը։

— Դե, քանի որ ամեն ինչ պարզաբանեցինք, մենք գնացի՞նք,— հարցրեց Կոստյան։

— Լսի՛ր,— Վիկտորը մտածեց,— քանի որ արդեն այստեղ եք, կարո՞ղ է գնանք շուկա, այն շուտ է բացվում, միասին թարմ միս գնենք ու արդեն նորմալ նստենք։

— Դե արի՛,— ուրախությամբ համաձայնեց եղբայրը։

Կանայք իրար նայեցին ու ժպտացին։ Կարծես հակամարտությունը սպառված էր։