🐱 Ձկնորսները բռնեցին մի կատու, որը ջրում թափթփվում էր և վերջին ուժերով լողում դեպի մարդկանց

Վիկտորը կատերն էր վարում Ֆիննական ծոցի հանգիստ ջրերով, իսկ նրա ուղևորները՝ զբոսաշրջիկներ Մոսկվայից, հրապուրված կարթեր էին նետում։ Օրը հիանալի էր դուրս եկել՝ պայծառ արև էր շողում, քաղցր զեփյուռ էր փչում, և ձուկը հաճույքով էր կպչում կարթին։

— Վիկտոր Սեմյոնիչ, իսկ այնտեղ ինչ-որ բան լողու՞մ է,— հանկարծակի կանչեց հանգստացողներից մեկը՝ մատնացույց անելով հեռուն։

Կապիտանը աչքերը կկոցեց՝ ջրային տարածությունում նայելով.

— Կարծես թռչուն… Թեև ոչ, ինչ-որ տարօրինակ է։

Երբ կատերը մոտեցավ, բոլորը շփոթված նայեցին իրար։ Ջրի մեջ, հազիվ մակերեսին մնալով, հուսահատորեն թափահարում էր մի կատու։ Շիկակարմիր, թաց, լիովին ուժասպառ։

— Ապրես,— գլուխը շարժեց Վիկտորը։ — Ինչպե՞ս է նա հայտնվել այստեղ։ Մինչև ափ մեկուկես կիլոմետր է։

— Միգուցե նավակից է ընկել,— ենթադրեց մի զբոսաշրջիկ։

— Կամ հոսանքն է տարել,— ավելացրեց մյուսը։

Կատուն դյուրասեր մլավեց ու փորձեց լողալ դեպի կատերը, բայց ուժերը ակնհայտորեն պակասում էին։

— Լավ, տղանե՛ր, ձկնորսությունը կսպասի,— որոշեց Վիկտորն ու բռնեց ձկնորսական ցանցը։ — Պետք է փրկել դժբախտին։

Կատվին դուրս բերելը դժվար էր՝ նա վախեցել էր, ճանկռտում էր, այս ու այն կողմ էր թռչում։ Բայց ի վերջո նրա տակ ցանց դրեցին, և կենդանուն հաջողվեց զգուշորեն բարձրացնել տախտակամած։

— Խեղճը լրիվ հյուծվել է,— հառաչեց Վիկտորը՝ դողացող կատվին հին բաճկոնի մեջ փաթաթելով։ — Ինչքա՞ն է նա դիմացել ջրում։

—

Կատուն տախտակամածի անկյունում սեղմվեց ու մարդկանց էր նայում զգույշ, վախեցած աչքերով։ Թաց մորթին բոլոր կողմերից ցցված էր, բեղերը դողում էին։

— Ի՜նչ գեղեցիկ է,— հուզվեց զբոսաշրջիկներից մեկի կինը։ — Եվ լրիվ երիտասարդ է։

— Պետք է անասնաբույժին ցույց տալ,— անհանգստացավ Վիկտորը։ — Աստված չանի, աղի ջուր է կուլ տվել։

Անասնաբույժը զննեց կատվին ու բոլորին հանգստացրեց.

— Առողջ է, թեև հյուծված։ Ջրազրկված է, վախեցած, բայց կենսունակ է։ Տասը օր կհանգստանա՝ ու նորի պես կլինի։

— Իսկ միգուցե տերերին գտնե՞նք,— հարցրեց Վիկտորը։

— Կարելի է հայտարարություն փակցնել։ Բայց, երևի, նա անտուն է։ Արտաքին տեսքով՝ փողոցային կենդանի է։

Վիկտորը կատվին տուն տարավ։ Նրա կինը՝ Գալինան, ջերմորեն ընդունեց նոր «հյուրին»։

— Օ՜յ, ինչ նիհարիկ է։ Հիմա քեզ կսնենք։

Առաջին մի քանի օրը կատուն բազմոցի տակ էր թաքնվում՝ դուրս էր սողում միայն ուտելու համար։ Կամաց-կամաց սկսեց ուսումնասիրել իր նոր բնակավայրը։ Իսկ մեկ շաբաթ անց արդեն մռմռում էր, երբ Գալինան քնքշորեն շոյում էր նրա մեջքը։

— Գիտե՞ս,— ասաց Վիկտորը՝ դիմելով կնոջը,— միգուցե նրան մեզ մոտ թողնենք։ Հազիվ թե տերերը հայտնվեն։

— Ես դեմ չեմ,— ժպտաց Գալինան։ — Վաղուց կատվի մասին էի երազում։ Իսկ ինչպե՞ս անվանենք նրան։

— Երջանիկ,— անմիջապես պատասխանեց Վիկտորը։ — Ամեն մարդու չի տրված փրկվել բաց ծովում։

—

Կատուն, լսելով նոր անունը, գլուխը բարձրացրեց ու բարձր մլավեց՝ կարծես հավանություն տալով ընտրությանը։

Մեկ ամիս անց Երջանիկը լիովին ինտեգրվեց ընտանիքին։ Նա Վիկտորին շեմին էր դիմավորում, տաքանում էր Գալինայի ծնկներին, խոհանոցում հմտորեն ձուկ էր մուրում։ Միայն թե ջրից դեռ խուսափում էր՝ նույնիսկ իր ամանին էր զգուշությամբ մոտենում։

— Նա, երևի, հոգեբանական տրավմա ունի,— Գալինան ասում էր հարևանուհիներին։ — Այդպիսի փորձառությունից հետո ոչինչ զարմանալի չէ։

— Իսկ միգուցե ճակատագիրն է այդպես տնօրինել,— մտածում էր հարևանուհի Տատյանա Նիկոլաևնան։ — Ինքը հենց ձեզ մոտ հայտնվեց։

Վիկտորը քնքշորեն ականջի հետևը քորեց կատվին.

— Միգուցե և ճակատագիր։ Լավ է, որ այդ օրը ձկնորսության ուղղություն վերցրինք։ Հակառակ դեպքում…

Շիկակարմիրը շփվեց նրա ձեռքին ու գոհ մռմռաց՝ կարծես ասելով. «Ամեն ինչ լավ կլինի։ Ես հիմա ձեզ հետ եմ։ Հավերժ»։

Եվ Վիկտորն ու Գալինան առանց խոսքերի համաձայն էին դրան։

Երբեմն ճիշտ պահին ցուցաբերված օգնությունը վերածվում է ամենաանսպասելի երջանկության։ Երբեմն փրկությունը գալիս է ոչ թե այնտեղ, որտեղ դու այն փնտրում էիր, այլ իսկական հաջողությունը ինքն է լողում քեզ ընդառաջ։ Կարևորը՝ չբաց թողնել այդ պահը, երբ ինչ-որ մեկը քեզ կարիքն ունի։ Չէ՞ որ հենց այդպիսի պահերին է կյանք մտնում նոր, անսպասելի սերը։ Եվ թող նրանց ծանոթության սկիզբն անհանգիստ լիներ, ամենաամուր կապերն հաճախ ծնվում են հենց դժվար ժամանակներում։