Իմ ծննդյան օրը ամուսինս ինձ աղբամանից թառամած ծաղկեփունջ նվիրեց. ստիպված էի վրեժ լուծել նման «հրաշալի» նվերի համար։
Իմ ծննդյան օրը ես ստացա… թառամած ծաղկեփունջ։
«Որտեղի՞ց են ծաղիկները»,– սառնասրտորեն հարցրի ամուսնուս։ – «Մեր աղբամանից են»։
«Իսկ ի՞նչ կա դրանում»,– անդրդվելի պատասխանեց ամուսինս։ – «Մի հիմար շուտ է դրանք դեն նետել։ Դրանք դեռ երկու շաբաթ կմնան։ Լավ ծաղիկներ են չէ՞…»։
Ես չհավատացի իմ ականջներին։
«Լուրջ ես ասում։ Դու որոշե՞լ ես ինձ աղբամանից ծաղիկներ նվիրել։ Այսքա՞նն է, ինչին ես արժանի եմ»։
«Ընդհանրապես սա քեզ նվեր չէ։ Ես ասել էի, որ ոչինչ չեմ պատրաստվում նվիրել։ Պարզապես գեղեցկության համար»,– նա ուսերը թոթվեց։
Այստեղ ես պայթեցի.
«Ինչքա՜ն եմ հոգնել քո խնայողությունից։ Ի՞նչ ես հաջորդ անգամ բերելու՝ մնացո՞րդները։ Քեզ սա ընդհանրապես նո՞րմալ է թվում»։
«Իսկ ի՞նչն է վատը։ Ծաղիկ են՝ ուղղակի ծաղիկ։ Բացի այդ, դրանք աղբամանի կափարիչի վրա էին, ոչ թե ներսում»,– նկատեց նա։
Ինձ այնքան զզվելի դարձավ, որ նույնիսկ այլևս ոչինչ չասացի։ Պարզապես գնացի իմ սենյակ։ Երկար լացեցի։ Ինձ համար էի ցավում։
Ծաղիկները տանը մնացին ևս մի քանի օր, հետո նա ինքը դրանք հետ դեն նետեց, որտեղից որ վերցրել էր։
Ես դադարեցի նեղանալ։ Բայց ներելը չի նշանակում մոռանալ։ Եվ այն ժամանակ ես որոշեցի, որ նրա հոբելյանին նրան մի «նվեր» կմատուցեմ, որը նա հաստատ չի մոռանա։
### Իմ ծննդյան օրը ամուսինս աղբամանից թառամած ծաղկեփունջ նվիրեց. ստիպված էի վրեժ լուծել նման «հրաշալի» նվերի համար
Երկու ամիս անցավ։ Ալեքսեյը քառասուն տարեկան էր դառնում։ Նա, լինելով սնահավատ, հրաժարվեց տոնելուց՝ ասելով, որ դա «ընդունված չէ»։
Ես շնորհավորեցի նրան հաղորդագրությամբ, խոստացա նվեր։
Տուն վերադարձա ավելի շուտ և զուտ խորհրդանշական սեղան գցեցի։
Նա եկավ ժամը իննի մոտ։ Աչք նետեց սեղանին, տրտնջաց.
«Արժեր այդքան ջանք թափել»։
«Մտածեցի՝ ոչինչ չկա, եթե մի փոքր նշենք։ Ավելին, ես քեզ նվեր եմ գնել»,– ուրախությամբ ասացի և վազեցի սենյակ։
Վերադարձա կարմիր ժապավենով կապած տուփով և հանձնեցի նրան։
«Ի՞նչ կա այնտեղ»,– նա թափահարեց տուփը։
«Բացիր՝ կիմանաս»,– ժպտացի ես։
### Իմ ծննդյան օրը ամուսինս աղբամանից թառամած ծաղկեփունջ նվիրեց. ստիպված էի վրեժ լուծել նման «հրաշալի» նվերի համար
Նա հետաքրքրությամբ քաշեց ժապավենը, բացեց կափարիչը և ներս նայեց։
Ինչպիսի հաճելի էր դիտելը, թե ինչպես է փոխվում նրա դեմքի արտահայտությունը։
«Գուլպաներ և… վարտիքնե՞ր»,– զզվանքով հարցրեց նա՝ երկու մատով դուրս քաշելով մի գուլպա։ – «Ինչու՞ առանց պիտակի և գունաթափված։ Դրանք արդեն ինչ-որ մեկը հագե՞լ է»։
«Դե այո։ Նոր բան չէինք գնի չէ՞։ Ես դրանք սեկոնդ-հենդից զեղչով եմ վերցրել»,– հատուկ ուրախությամբ պատասխանեցի ես։
Նա բորբոքվեց.
«Ինչպե՞ս է քեզ ընդհանրապես նման բան մտքովս անցել։ Ֆու՜»։ – և տուփը գցեց հատակին։
Իսկ ես հանգիստ նայեցի նրան և ասացի.
### Իմ ծննդյան օրը ամուսինս աղբամանից թառամած ծաղկեփունջ նվիրեց. ստիպված էի վրեժ լուծել նման «հրաշալի» նվերի համար
«Ճիշտ այնպես, ինչպես քեզ մտքովդ անցավ ինձ աղբամանից ծաղկեփունջ նվիրել»։
