Երաժշտությունը թնդում էր ամբողջ առանձնատանը։ Փայլուն ջահեր, ծիծաղ, թանկարժեք զգեստներ, շամպայնի բաժակներ։ Սա «տարվա երեկույթն» էր՝ քաղաքի ամենաերիտասարդ միլիոնատերերից մեկի ծննդյան օրը։
Անյան հանգիստ մաքրում էր հատակը միջանցքում։ Ձեռքերին՝ հին դույլ և շոր, ականջներում՝ աղմուկից չշեղվելու համար՝ ականջակալներ։ Նա մաքրուհի էր աշխատում գործակալությունում, և նրա հերթափոխը համընկել էր տոնական երեկոյի հետ։
— Արագ, մի՛ դանդաղեցրու անցուդարձը։ — շշնջաց նրա վրա համակարգողը՝ տանը պլանշետով վազելով։
Անյան աչքերը իջեցրեց և շարունակեց աշխատել։ Նա չէր բողոքում։ Աշխատանքը շատ էր, վարձատրությունը՝ քիչ, բայց յուրաքանչյուր ռուբլի գնում էր կրտսեր եղբոր բուժմանը։
— Կներեք, — հանկարծ ձայն լսվեց նրա թիկունքից։ — Դուք եք հենց նոր այդքան մանրակրկիտ մաքրել սալիկնե՞րը։
Նա շրջվեց։ Նրա դիմաց կանգնած էր հենց ինքը՝ ծննդյան տոնը նշողը՝ երիտասարդ, ոճային կոստյումով, աչքերում անկեղծ հետաքրքրությամբ։
— Ըըը… այո, — շփոթվեց Անյան։ — Ես փորձում էի, պարզապես…
— Դուք զարմանալի եք, — ընդհատեց նա։ — Ես ձեզ եմ հետևում վերջին տասը րոպեի ընթացքում։ Այս ամբողջ բազմությունը միայն ձևացնում է, թե իրենց համար ինչ-որ բան կարևոր է։ Իսկ դուք այստեղ՝ իսկական եք։ Եկեք, խնդրում եմ, ինձ հետ։
— Կներեք։ Ուրի՞շ տեղ, — նա քիչ էր մնում շորը գցեր։
— Տոնին։ Դարձեք իմ VIP-հյուրը։ Դուք դրան ավելի եք արժանի, քան այստեղի մարդկանց կեսը։
Անյան քարացած կանգնած էր։ Սիրտը կատաղի բաբախում էր։ Գործակալության աշխատակցուհին մոտեցավ.
— Կներեք, բայց նա մեզ մոտ հերթափոխի մեջ է։
— Ոչ այսօր, — վճռականորեն պատասխանեց միլիոնատերը։ — Այսօր նա ինձ հետ է։
Քսան րոպե անց Անյան արդեն նստած էր սրահում՝ իրեն տեղում տրամադրված զգեստով, կոկիկ սանրվածքով։ Նա կարծես կորած լիներ հարստության մեջ… բայց տանտիրոջ աչքերում անկեղծ համակրանք էր փայլում։
Ավելի ուշ նա գտավ Անյային պատշգամբում։
— Ինչու՞ դու քեզ համար կյանքում այլ տեղ չխնդրեցիր, — հարցրեց նա։
— Որովհետև… նախ պետք է փրկել եղբորս։ Հետո՝ կարելի է երազել։
Նա չպատասխանեց։ Միայն այցեքարտ հանեց։
— Վաղը իմ վարորդը քեզ կտանի կլինիկա։ Եվ այլևս ստիպված չես լինի ընտրել հիվանդանոցի և սննդի միջև։
Անյան լաց եղավ։
Բայց այժմ՝ թեթևացումից։
Երբեմն, որպեսզի քեզ նկատեն, բավական է պարզապես ինքդ քեզ լինել։
Որովհետև անկեղծությունը շռայլություն է, որը հնարավոր չէ գնել։
