🎁 — Դատարկ ձեռքով չգաք։ — զոքանչը հույս ուներ թանկարժեք նվերների վրա, բայց փեսան դաս տվեց լկտի բարեկամներին

— Կատյա՛, բարև,— Վալենտինա Իգորևնան հազվադեպ էր զանգահարում կրտսեր դստերը, ուստի աղջիկը զարմացավ, երբ մոր համարը տեսավ էկրանին։

— Մա՛մ։ Բարև, վաղուց ձեր ձայնը չէի լսել։

— Այո՛, ժամանակ չի լինում քեզ հետ խոսելու։ Աշխատանք, տուն և այլ գործեր։ Դու ինչպե՞ս ես։ Ամեն ինչ նորմա՞լ է քեզ մոտ։

— Ամեն ինչ լավ է,— Եկատերինան որոշեց, որ մայրը նրան զանգել էր ոչ պարզապես այնպես։ Սովորաբար նա հիշում էր դստեր մասին, երբ ինչ-որ բան էր պետք լինում։ Բայց այս անգամ ամեն ինչ այլ էր։ Կնոջ հաջորդ բառերը ապշեցրին Կատյային։

— Դու՛ստրս, մենք հայրիկի հետ Նոր տարուն բոլորին մեր մոտ ենք կանչում։ Դուք Վիտյայի հետ կգա՞ք։

— Իսկ դուք հրավիրո՞ւմ եք,— զարմացած հարցրեց Կատյան։

— Իհարկե՛,— հեգնեց կինը։ — Դու մեր դուստրն ես։ Մեզ մոտ կգան նաև քո քույրը և եղբայրը։ Նրանք բոլորը կլինեն երեխաների և ամուսինների հետ։ Դու էլ Վիկտորի հետ արի։

— Լավ, կգանք,— Եկատերինան ուրախ էր, որ ծնողներն իրեն չեն մոռացել։ Սովորաբար նրանք հազվադեպ էին կրտսեր դստերն հյուր հրավիրում, իսկ այստեղ դեռ Վիտյային էլ էին հիշել։

— Դե, փառք Աստծո։ Այդ դեպքում սպասում ենք ձեզ երեսունմեկին՝ երեկոյան ժամը յոթին,— Վալենտինա Իգորևնան մի փոքր դադար տվեց, իսկ հետո ավելացրեց,— միայն թե նվերների մասին չմոռանաք։ Դատարկ ձեռքերով չգաք։

— Այո՛, իհարկե… Ճիշտ է, չգիտեմ, թե ինչ նվիրեմ տղամարդկանց…— շփոթվեց դուստրը։ — Բայց ինչ-որ բան կմտածեմ։

— Ոչինչ պետք չէ հորինել։ Տղամարդկանց համար լավ օծանելիք գնի՛ր, իսկ քրոջդ և եղբորդ կնոջը՝ ոսկյա զարդեր։ Ինչ վերաբերում է ինձ, ապա նոր սպասքի հավաքածուից չեմ հրաժարվի։ Ինձ կհարմարի կայսերական ճենապակին։

— Լավ, ես հենց վերջերս առևտրի կենտրոն էի պատրաստվում… Այնտեղ ինչ-որ բան կնայեմ։ Երևի երեխաներին էլ ինչ-որ խաղալիքնե՞ր պետք կլինեն,— Կատյան այնքան ուրախ էր հրավերին, որ մոր պահանջները բաց թողեց ականջներից, միայն թե հաճոյանար հարազատներին։

— Դե…— ձգվեց Վալենտինա Իգորևնան,— քո զարմիկները վաղուց խաղալիքներով չեն խաղում։ Նրանց պետք են միայն վերջին մոդելի գաջեթներ և այլ էլեկտրոնային սարքավորումներ։ Ավագը նոր «խնձորային» սմարթֆոն էր խնդրում։

— Օ՜հ… Շատ թանկ է…

— Հիմա զեղչեր են գնում։

— Լավ, մա՛մ։ Ես կնայեմ, թե ինչ կարելի է գնել։

— Այդ դեպքում սպասում ենք ձեզ՝ Վիտյայի հետ, երեսունմեկին,— Կատյայի մայրը անսպասելիորեն անջատեց հեռախոսը, ինչպես որ զանգել էր։

— Լավ, մա՛մ, առայժմ,— պատասխանեց երիտասարդ կինը և միայն հետո հասկացավ, որ մայրը չի լսել նրան։ Բայց այս փաստը ամենևին չշփոթեցրեց Կատյային։ Նա այնքան ոգևորված էր, որ թվում էր, թե ոչինչ չէր կարող փչացնել նրա տրամադրությունը։

—

Եկատերինան ընտանիքի երրորդ երեխան էր։ Ավագ քրոջ՝ Վերայի և միջնեկ եղբոր՝ Վասյայի հետ նա շատ հազվադեպ էր շփվում։ Նույնքան հազվադեպ Կատյան զրուցում էր նաև ծնողների հետ։ Աղջիկը տնից հեռացել էր չափահաս դառնալուց անմիջապես հետո։ Նա ավարտել էր տնտեսագիտական քոլեջը և աշխատանքի անցել հաշվապահ՝ մեկ հեղինակավոր ընկերությունում։ Այնտեղ Եկատերինան հանդիպեց իր ապագա ամուսնուն։ Նա ընկերության գլխավոր տնօրենն էր։

—

Երկու սիրահարների ռոմանտիկ կապը շատ շուտով նրանց հասցրեց ՔԿԱԳ։ Երբ ծնողները, քույրը և եղբայրը իմացան, որ իրենց կրտսերը լավ է դասավորել իր կյանքը, նրանց վերաբերմունքը նրա նկատմամբ անմիջապես փոխվեց։ Նրանք նախկինում էլ այնքան էլ չէին սիրում նրան, իսկ հիմա նախանձը պարզապես խեղդում էր նրանց։

Վերան անընդհատ բողոքում էր, որ կյանքն անարդար է։ Նա կարծում էր, որ Կատյան չէր արժանի այդքան ապահով ամուսնու։ Իրեն բաժին էր ընկել սովորական, ոչնչով աչքի չընկնող տղամարդ, իսկ միամիտ քրոջը՝ հարուստ գեղեցկատես։

Մայրը լիովին աջակցում էր ավագ դստերը։ Նա նույնպես կարծում էր, որ Վերան ավելի լավին է արժանի։ Բայց Վալենտինա Իգորևնան ոչինչ չէր կարող անել դրա հետ։

Ե՛վ եղբայրը, և՛ Կատերինայի հայրը նույնպես քթները ծուռ էին անում նրա նորաթուխ ամուսնուց։ Նրանց թվում էր, թե Վիկտորը չափազանց ամբարտավան ու պճնամոլ է։ Սակայն դա ամենևին այդպես չէր։

—

Ի վերջո, Կատյան ընտանիքում մերժված դարձավ։ Նա չէր հասկանում, թե ինչու էր դա տեղի ունեցել։ Եկատերինայի դեմքին ոչ ոք ճշմարտությունը չէր ասում։ Ծնողները, եղբայրը և քույրը ջանասիրաբար թաքցնում էին իրենց նախանձը։ Նրանք զանգում էին նրան միայն այն ժամանակ, երբ նյութական օգնության կարիք էին ունենում։ Եվ Կատյան երբեք չէր մերժում հարազատներին։ Նա միշտ ուրախ էր օգտակար լինելու։

Ահա և Նոր տարվա նախաշեմին երիտասարդ կնոջ ընտանիքի անդամները թանկարժեք նվերներ էին ցանկանում։ Նրանք խոսեցին և որոշեցին, թե ինչ է հենց իրենց պետք Կատյայից։ Միայն հետո Վալենտինա Իգորևնան զանգահարեց դստերը և հրավիրեց նրան ամանորյա տոնակատարության։ Ընդ որում, կինը չմոռացավ թվարկել բոլոր այն ապրանքների ցուցակը, որը կազմվել էր նախապես։

Եկատերինան ամենևին դեմ չէր թանկարժեք գնումներին։ Նրա ընտանիքում միշտ բավականաչափ գումար կար։ Վիկտորն ուներ իր սեփական բիզնեսը, և Կատյան նույնպես լավ էր վաստակում։

—

Ապրանքները մեծ գումարով գնելուց հետո ամուսինները սպասեցին երեսունմեկին և մեկնեցին ծնողների բնակարան։ Երբ դուռը բացեց Կատյայի տասնամյա զարմիկը, կինը մի փոքր հիասթափվեց։ Մեծահասակ հարազատներից ոչ ոք չէր դուրս եկել միջանցք և չէր դիմավորել հյուրերին, ինչպես ընդունված է դաստիարակված հասարակությունում։

— Ահա և Կատյան եկավ,— երիտասարդ կնոջ ներկայությունը բնակարանում նկատեցին միայն այն ժամանակ, երբ նա ամուսնու հետ մտավ հյուրասենյակ։

— Բոլորի՛դ բարև,— ժպտաց Եկատերինան և բախվեց լռությանը։ Մեկ րոպե առաջ սենյակում ուրախ էր ու աղմկոտ, բայց հենց որ կինը շեմը հատեց, բոլորը լռեցին։

— Բարև,— չոր պատասխանեց Վերան և կողքից նայեց քրոջ ամուսնուն։ — Դուք, այնուամենայնիվ, եկա՞ք։

— Դե, այո՛։ Մեզ հրավիրել էին,— անհարմար պատասխանեց Կատյան, կարծես ինքն էր իրեն հյուր կանչել։

— Իրենք իրենց հրավիրել են… չես ջնջի,— մռնչաց Վասյան։

— Իսկ մենք ձեզ համար նվերներ ենք բերել,— Կատյան եղբոր դիտողությունը բաց թողեց ականջներից։

— Օ՜յ, դա մենք սիրում ենք,— ուրախացավ Վալենտինա Իգորևնան, և սենյակում անմիջապես աղմուկ բարձրացավ։ Երեխաները վազեցին մորաքրոջ մոտ և սկսեցին փնտրել նրա պայուսակներում։

Եկատերինան գոհ էր, որ կարողացել էր դրական զգացմունքներ առաջացնել հարազատների մոտ։ Նա պայուսակներից հանեց թանկարժեք նվերները և, քաղցր ժպտալով, բաժանեց դրանք։

— Ընդհանրապես, ես չեմ սիրում նման հոտ,— օծանելիքի տուփը դիտելով՝ ասաց Վասյան։

— Օ՜յ, թող դա։ Տես, ես ինչ ոսկյա թևնոց ունեմ,— ցուցադրեց Վերան։ — Իսկ երեխաները հիմա նոր սմարթֆոններ ունեն։ Իհարկե, այնպիսին չեն, ինչպես ես էի սպասում, բայց դա էլ վատ չէ։

— Օ՜հ,— բացականչեց Վալենտինա Իգորևնան՝ դիտելով իր տուփը։ — Ես նմանը տեսել եմ թանգարանում։ Դե աղջիկս ուղղակի ցուցամոլ է… Իսկ ինչպես դրանից ուտել։

Հարազատները մրցելով պարծենում էին նվերներով, որոնք նրանց նվիրել էր Կատյան։ Իսկ երիտասարդ կինը կանգնած էր մի կողմում և լուռ ուրախանում էր։ Նա երջանիկ էր, որ գրեթե բոլորին հաճոյացրել էր։ Բայց այս էյֆորիան երկար չտևեց։

Հենց որ տուփերը բացվեցին, Վալենտինա Իգորևնան ավագ դստերը և որդուն կանչեց սեղան։ Կատյայի և Վիկտորի մասին բոլորն ինչ-որ կերպ մոռացան։

—

Իրենց տեղերում նստելով՝ ընտանիքի անդամները սկսեցին ուտելիքը դնել ափսեների մեջ։ Եվ միայն Կատյան՝ ամուսնու հետ, մնաց կանգնած սենյակի մուտքի մոտ։ Հարազատներից ոչ ոք շնորհակալություն չասաց նրանց։ Նրանցից ոչ ոք նույնիսկ չմտածեց քրոջն ու փեսային պատասխան նվեր տալ կամ պարզապես շնորհավորել։ Ավելին՝ ոչ ոք նույնիսկ աթոռ չառաջարկեց, սեղանի բոլոր տեղերը արագ զբաղեցրին, որպեսզի հաղթահարեն այն դելիկատեսները, որոնք բերել էր Կատյան։

Այս իրավիճակը խիստ վշտացրեց Եկատերինային։ Հարազատներն իրենց այնպես էին պահում, կարծես նա գոյություն չուներ։ Վիկտորն անմիջապես հասկացավ, որ այստեղ իրենց ակնհայտորեն չեն սպասում, բայց սպասում էր, թե երբ դա կհասկանա նրա կինը։

— Մա՛մ, իսկ մենք որտե՞ղ նստենք,— հարցրեց Կատյան։

— Իսկ ի՞նչ։ Դուք կանգնած ուտել չգիտե՞ք,— ծիծաղեց Վասյան։

— Գնա հարևանների մոտ։ Աթոռ խնդրի, արքայադուստր չես,— ձեռքով արեց Վալենտինա Իգորևնան։ — Եվ սպասք խնդրի, մեր մոտ միայն մանկականն է մնացել։

— Գուցե տուն գնա՞նք,— շշնջաց տղամարդը՝ մի փոքր թեքվելով կնոջ մոտ։ Հարևանների մոտ գնալը գդալների և աթոռների համար տհաճ էր։

— Այո՛… Եկե՛ք հեռանանք,— գլխով արեց Կատյան։ Երիտասարդ կինը, ի վերջո, հասկացավ, որ իրեն պարզապես ծաղրում էին։

— Բայց միայն ոչ դատարկ ձեռքերով։ Այսպե՛ս, սիրելի հարազատներ, փոխանցե՛ք ինձ իմ խորտիկները։ Ահա։— Մինչ Կատյան ափսեներից ամեն ինչ հետ էր դնում տոպրակի մեջ, Վիկտորը հավաքեց թանկարժեք խմիչքները, որոնք արդեն պատրաստվում էին բացել։ Իսկ հետո մոտեցավ կնոջ քրոջը և նրա ձեռքից հանեց թևնոցը։

— Չհասկացա՞։ Դա ի՞նչ է։— Նա ապշեց։ — Ձեր մտքի հետ ամեն ինչ լա՞վ չէ։ Դուք ձեզ ի՞նչ եք կարծել։

— Ես որոշեցի, որ Կատյային ավելի է սազում այդպիսի թևնոց։ Նրա բարակ դաստակների վրա այս շղթան իդեալական տեսք ունի,— մեղմ ասաց Վիկտորը։ Կատյան այդ ընթացքում մորից վերցնում էր սպասքի հավաքածուն։

— Ու՞ր,— ճչաց Վալենտինա Իգորևնան։ — Դա իմ նվերն է։

— Այո՛, մայրի՛կ։ Բայց ես որոշեցի, որ քեզ ավելին կնվիրեմ, քան պարզապես հավաքածու՝ ես քեզ երջանկություն կնվիրեմ,— այս բառերով Կատյան հանեց սպասքը տուփից և ամբողջ ուժով շպրտեց հատակին։ Սեղանի շուրջ մահվան լռություն տիրեց։

— Հանուն երջանկության։ Շնորհավոր առաջիկա տոներդ,— ասաց Վալենտինա Իգորևնայի փեսան և կնոջը հեռացրեց այդ «տերարիումից»։

—

Նոր տարուց հետո հարազատները Կատյայի հետ չշփվեցին։ Նույնիսկ չզանգեցին, երբ օգնություն պետք եկավ։

— Դե, լավ է,— հանգստացնում էր Կատյային ամուսինը։ — Եթե նրանք այնքան հիմար են, որ չգնահատեցին քեզ, ուրեմն առանց նրանց քեզ ավելի լավ կլինի։

Կատյան ժամանակի ընթացքում ընդունեց դա և դադարեց բարկանալ հարազատների վրա։ Նա հասկացավ, որ բռնի սիրով չես սիրվի, իսկ հարազատների սերն ու ուշադրությունը գնել նա ամենևին չէր ցանկանում։