Գրեթե երեք տարի ես դստերս հետ ապրում էի արտասահմանում։ Որդիս իր ընտանիքի հետ մնացել էր Ուկրաինայում։ Նա հոգ էր տանում իմ բնակարանի մասին, քանի դեռ ես բացակայում էի։ Մի օր փեսաս պարզապես ասաց.
«Մենք դստերդ հետ ամեն ինչ քննարկել ենք։ Վտանգն անցել է, Զապորոժիեում հիմա հանգիստ է։ Կարծում ենք՝ քեզ ժամանակն է տուն վերադառնալու»։
Սա ինձ համար իսկական անակնկալ էր, բայց այն ժամանակ ես դեռ չգիտեի, որ տանը ինձ որդուս կողմից ևս մեկ անակնկալ է սպասում։
Հիմա ես անօգնական վիճակում եմ հայտնվել և չգիտեմ՝ ինչ անել։ Պատմում եմ իմ պատմությունը, իսկ դուք խորհրդով օգնե՛ք ինձ։
Իմ պատմությունը
Դուստրս՝ Աննան, 2008 թվականից արտասահմանում է ապրում։ Այնտեղ նա գտել է իր կյանքի սերը։ Նրանք ամուսնացել են, ամուր ընտանիք կազմել, իսկ 2022 թվականին Աննան անսպասելիորեն ինձ առաջարկեց տեղափոխվել իրենց մոտ։
«Մա՛մ, քեզ այստեղ ավելի լավ կլինի»,- համոզում էր նա հեռախոսով։ «Դե՛ հա, թոռներն էլ ուրախ կլինեն քեզ ամեն օր տեսնելով»։
Ես երկար տատանվեցի, բայց ի վերջո համաձայնեցի։ Դստերս մոտ հյուրընկալվելիս՝ ես հոգ էի տանում թոռներիս մասին, ճաշ էի պատրաստում ամբողջ ընտանիքի համար, տանը կարգ ու կանոն էի պահպանում։
Դուստրս ու ամուսինը վաղ առավոտյան գնում էին՝ միայն երեկոյան վերադառնալով։ Բայց մի օր ամեն ինչ փոխվեց։
Ֆիլիպը, միշտ քաղաքավարի, բայց զուսպ, հանկարծ ընթրիքի ժամանակ ինձ հայտարարեց.
«Մենք Աննայի հետ ամեն ինչ քննարկել ենք։ Վտանգն անցել է, Զապորոժիեում հիմա հանգիստ է։ Կարծում ենք՝ քեզ ժամանակն է տուն վերադառնալու»։
Ես ինձ ուժ չգտա վիճելու համար։ Գնեցի տոմսեր և վերադարձա Ուկրաինա։
Անակնկալ տանը
Բայց տանը ինձ ևս մեկ անակնկալ էր սպասում։ Երբ մտա իմ մեկսենյականոց բնակարան, այնտեղ որդուս տեսա։
«Անդրե՞յ»,- շփոթված հարցրի ես։
Պարզվեց, որ նա բաժանվել է կնոջից, բնակարանը թողել է նրան և… տեղափոխվել իմ մոտ։ Բայց ամենաշատը ինձ ուրիշ բան զարմացրեց. տանը ևս մի կին կար՝ Իրան։ Անդրեյի կինը։ Ավելի ճիշտ՝ հարսնացուն։ Իսկ ավելի ճիշտ՝ արդեն իր երեխայի ապագա մայրը։
«Որդի՛ս, գոնե ինձ հետ չէի՞ր կարող խորհրդակցել»,- զայրացա ես։
«Մա՛մ, դու չկայիր»։
«Բայց հեռախոսներ կան»։
«Չէի ուզում քեզ անհանգստացնել…»։
«Իսկ ես ինչպե՞ս պետք է արձագանքեմ այն բանին, որ իմ տանը օտար կին է տնօրինում»։
Անդրեյը հոնքերը կիտեց.
«Դա օտար կին չէ, մա՛մ։ Դա իմ ընտանիքն է։ Մենք ուրիշ տեղ չունենք գնալու»։
Ես նստեցի բազմոցին՝ փորձելով հասկանալ իրավիճակը։ Երեքով ապրել փոքր բնակարանում։ Իսկ երբ երեխան ծնվի։ Որտե՞ղ մենք բոլորս կտեղավորվենք։
Ես զանգահարեցի Աննային՝ հույս ունենալով, որ նա կառաջարկի վերադառնալ Ֆրանսիա։ Բայց նրա ձայնը սառն էր.
«Մա՛մ, կներես, բայց դա անհնար է։ Դու արդեն մեկնել ես։ Մենք սովորել ենք երկուսով ապրելուն»։
Այսպես ես հայտնվեցի թակարդում։ Ցերեկը թափառում եմ քաղաքում, իսկ գիշերը քնում եմ խոհանոցում՝ ծալովի մահճակալի վրա։ Իրան անմիջապես հասկացրեց, թե ով է հիմա այստեղ տան տիրուհին։
Ես չեմ հանձնվում, փորձում եմ գոնե ինչ-որ կողմնակի աշխատանք գտնել։ Բայց տարիքը իմ կողմից չէ։
Վերջերս մի միտք ունեցա. Իրան գյուղում ծնողներ ունի։ Միգուցե նրանք Անդրեյի հետ կարո՞ղ էին այնտեղ ապրել։
«Լուրջ ես ասում»,- զայրացավ որդիս։ «Ինչպե՞ս ես աշխատանքի կհասնեմ։ Գյուղում նորմալ պայմաններ չկան»։
«Իսկ քեզ նո՞րմալ է, որ ես իմ սեփական բնակարանում ինձ հյուր եմ զգում»։
Նա նեղացավ։ Բայց չէ՞ որ դա ճիշտ է։
Ամեն օր ես ինձ բռնում եամ այն մտքի վրա, թե էլ որքան կկարողանամ դիմանալ։ Ինչպե՞ս գտնել ելքը։
