😤 Մենք պլանավորում ենք Նոր տարին նշել ձեր ամառանոցում։ Ես եկել եմ բանալիների հետևից, — ասաց ամուսնու քույրը

– Ինչո՞ւ եք ուզում գնալ ամառանոց։ Երկուսով դուք տանն էլ հիանալի կնշեք Ամանորը։ Իսկ մենք մեծ ընտանիք ունենք՝ երեք երեխա։ Նրանց ինչ-որ բանով պետք է զբաղեցնել արձակուրդներին։ – բացականչեց Լարիսան՝ չթաքցնելով իր դժգոհությունը։ – Դու գոնե պատկերացնո՞ւմ ես, թե ինչ է երեք երեխայի հետ ապրելը։

– Ոչ, չեմ պատկերացնում, – հանգիստ պատասխանեց Լերան։ Մենք Միշայի հետ դեռ չէինք մտածում երեխաների մասին։ Սկզբում պետք է բնակարան և կայուն աշխատանք ունենանք, իսկ հետո նոր ընտանիք պլանավորենք։

– Տյու՛։ Մենք Գրիշայի հետ ոչինչ չէինք պլանավորում։ – առարկեց Լարիսան։

– Դե դուք ապրում եք մանկական նպաստներով, – նկատեց Լերան։ – Գրիշան քեզ մոտ աշխատանքից աշխատանք է փոխում, ոչ մի կայունություն։ Ես այդպես ապրել չեմ ուզում։

– Դա մեր գործն է։ Պետք չէ ուրիշի փողերը հաշվել։ – գոռաց Լարիսան։ – Այնպես որ, տալի՞ս ես ամառանոցի բանալիները։

– Ոչ, – կտրականապես պատասխանեց Լերան։ – Մենք արդեն պլանավորել ենք այնտեղ նշել Ամանորը ընկերների հետ։

– Դե ուրեմն, վերապայմանավորվեք։ Եթե բարի կամքով բանալիները չտաս, ես կզանգեմ Միշային և կպատմեմ, թե ինչպես ես ինձ կոպտում։ – սպառնալից ասաց Լարիսան։

– Համեցեք, ինչքան ուզում եք։ – ծաղրեց Լերան։

Լարիսան դժգոհ դեմք կերտեց և դուրս եկավ բնակարանից։

***

Ամառանոցը, որին աչք էր դրել հարսը, Լերային էր հասել տատիկից։ Նա տարեց կին էր, այդ պատճառով աղջկա ծնողները պնդում էին, որ Վալենտինա Իվանովնան ամբողջ տարին ապրի քաղաքում՝ իրենց հսկողության ներքո։

Ամառանոցը միայն անվանում էր, իրականում դա բոլոր հարմարություններով իսկական գյուղական տուն էր։ Հինգ տարի առաջ Լերայի ծնողները пристройка էին արել, որպեսզի Վալենտինա Իվանովնայի համար լոգարան կազմակերպեն, ինչպես նաև օդորակիչ էին տեղադրել։

Տատիկ Վալյան կտրականապես հրաժարվում էր քաղաք գնալուց, բայց երբ ոտքերը սկսեցին չենթարկվել, ավելի հաճախ էր մտածում տեղափոխվելու մասին։ Նա խստորեն հանձնարարեց չվաճառել տունը և հոգ տանել այգու մասին, որպեսզի ոչ մի ծառ չտուժի ցրտից և սառնամանիքից։

Լերան խնդրեց ծնողներին իրեն վստահել տան խնամքը։ Նա հիշում էր, թե ինչպես էր մանկության ամառային արձակուրդներն անցկացնում տատիկի մոտ։ Այդ հիշողությունները իր մանկության ամենավառ ու երջանիկ պահերից էին։

Ամուսնուն համոզելով՝ Լերան նպատակադրվել էր կոսմետիկ վերանորոգում անել տանը՝ փոխել պաստառները, ներկել առաստաղները, փոխել ջահերը և որոշ կահույք ավելի ժամանակակիցով փոխարինել։

Ուժ ու գումար քիչ չէր ներդրվել։ Փոխարենը, այժմ տանը հարմարավետ կարելի էր հանգստյան օրերն անցկացնել տարվա ցանկացած եղանակին։ Այդ պատճառով երիտասարդները առանց երկմտելու ընկերներին հրավիրեցին Ամանորի հանդիպմանը։

Սակայն այստեղ հայտնվեց Լարիսան և պահանջեց, որ Լերան զիջի իրեն այդ տունը։ Ինչպիսի անամոթություն։ Դա հիմնավորվում էր նրանով, որ Միշան փոքր է և պետք է զիջի ավագ քրոջը։ Բայց Լերան չէր կարողանում հասկանալ, թե իր տատիկի տունը ինչ կապ ունի դրա հետ, և բոլորովին իրեն մեղավոր չէր զգում իր կտրուկ մերժման համար։

***

Լարիսան կարմրեց զայրույթից ու վրդովմունքից։ Կրտսեր եղբորը զանգելու փոխարեն նա որոշեց ներկայանալ նրա աշխատանքին։ Միշան նույնիսկ սկզբում չհասկացավ, թե ինչ է կատարվում, երբ աշխատանքային օրվա կեսին տեսավ, թե ինչպես է քույրը ներխուժում իր բաժին։

– Միշա՛։ – բարձրաձայն բացականչեց նա՝ այդպիսով գրավելով գործընկերների ուշադրությունը։ – Մեզ անհապաղ պետք է խոսել։

– Ավելի՛ հանգիստ։ – ընդհատեց նրան եղբայրը։ – Այստեղ մարդիկ են աշխատում։ Թեև դու հազիվ թե իմանաս, թե դա ինչ է։ Գնանք ծխարան։

Միշան ծխեց ծխախոտը՝ կանխազգալով, որ քրոջ այցը լավ բան չի խոստանում։

– Ի՞նչ ես ուզում։ – կարճ հարցրեց նա։

– Ես պահանջում եմ ձեր ամառանոցի բանալիները։ – շարունակեց գոռալ Լարիսան։

– Ի՞նչ ամառանոց։ – Միշան միանգամից չհասկացավ, թե ինչի մասին է խոսքը։ – Ա՛։ Դու նկատի ունես գյուղական տնակը։

– Այո՛, հենց դա։ – դժգոհ հաստատեց Լարիսան՝ շրթունքները բադի կտուցի նման հավաքելով։ – Ես արդեն պլանավորել եմ, թե ինչպես եմ անցկացնելու Ամանորը։ Այնպես որ, դու պետք է խոսես քո կնոջ հետ և վերցնես նրանից բանալիները։ – նա ձեռքերը կրծքին խաչեց՝ ակնհայտորեն չպատրաստվելով նահանջել։

– Նույնիսկ եթե կարողանայի, ոչինչ չէի անի։ Ինչպե՞ս համարձակվեցիր նման բան հորինել և դեռ ինչ-որ բան պահանջել։ – վրդովված հարցրեց Միխայիլը։ – Այսօր արդեն դեկտեմբերի քսանհինգն է, իսկ նորմալ մարդիկ իրենց ծրագրերի մասին նախօրոք են հայտնում։

– Ինձ կյանք չսովորեցնես, մանրուք։ – գոռաց քույրը։

– Մեզ ընդամենը հինգ տարվա տարբերություն կա։ Եթե մանկության տարիներին դա ինչ-որ կերպ նկատելի էր, ապա հիմա՝ ոչ։ – փորձեց քրոջը խրատել Միխայիլը։ – Իմ ընդմիջումն ավարտվեց, քեզ ժամանակն է տուն գնալ։

Լարիսան գնաց ավելի դժգոհ, քան եկել էր։ Բայց կինը չէր շտապում հանձնվել։

***

Դեկտեմբերի երեսունմեկի առավոտյան Լերան շտապում էր խանութներով, մինչ Միշայի ավարտվում էր տարվա վերջին աշխատանքային օրը։ Նա վստահեցնում էր, որ ճաշից հետո արդեն ազատ կլինի, և նրանք ամեն ինչ կհասցնեն, բայց կինը միևնույն է անհանգստանում էր։

Բարեբախտաբար, ամեն ինչ իր պլանով գնաց, և արդեն երեկոյան վեցին երիտասարդները ժամանեցին գյուղ։ Մի փոքր դժվարացան տունը տաքացնելու համար։ Երեկոյան իննին կսկսեն հավաքվել հյուրերը, որպեսզի միասին սեղան գցեն, խորոված անեն և հասցնեն ճանապարհել հեռացող տարին։

– Միշ, թվում է՝ ինչ-որ մեկը մոտեցավ։ – նկատեց Լերան։ – Երևի Իրինան ու Պետյան որոշել են ավելի շուտ գալ, որպեսզի օգնեն։ Նրանք մեզ մոտ ամենապարտաճանաչներն են։ – ժպիտով ավելացրեց նա։

– Ես կգնամ կդիմավորեմ նրանց և կօգնեմ իրերով։ – պատասխանեց Միշան։

– Իհարկե։ – աղջիկը երջանիկ էր, հույզերը լցնում էին նրան։ Վերջապես Ամանորը կանցնի այնպես, ինչպես նա միշտ երազել էր՝ մաքուր օդում, սիրելի ընկերների շրջապատում։

Միշան շտապ հագավ բաճկոնը և դուրս եկավ բակ։ Դարպասը բացելով՝ նա քարացավ անակնկալից։

– Ողջույն, եղբայր։ – բացականչեց Լարիսան և շտապեց համբուրել եղբորը երկու այտերից։ – Շնորհավոր գալիքը։

Միշային ժամանակ պահանջվեց ուշքի գալու համար։ Մինչ Գրիշան իրերը հանում էր մեքենայից, Լարիսան ինչ-որ բան էր խոսում տոնի մասին, բայց Միշան նրան չէր լսում՝ դեռ փորձելով գիտակցել, որ քույրը հայտնվել է իրենց ամառանոցի շեմին։

Վերջապես նա գլուխը թափահարեց և ասաց.

– Ի՞նչ եք դուք այստեղ անում։ Մենք ամեն ինչ քննարկել ենք մեկ շաբաթ առաջ։

– Դե գիտես, – Լարիսան բարձրացրեց հոնքերը։ – Դա դու որոշեցիր, իսկ ես չեմ ասել, որ համաձայն եմ։

– Միշ, դե ինչո՞ւ եք այստեղ կանգնել։ – նրանց մոտ դուրս եկավ Լերան։ – Լարի՞սա։ – զարմացած հարցրեց նա՝ տեսնելով ամուսնու ավագ քրոջը։

– Այո՛։ – հպարտորեն հայտարարեց նա։ – Ամեն ինչ այնպես չի լինում, ինչպես դու ես ուզում։ – ինքնահավանաբար ավելացրեց Լարիսան։

Հենց Գրիշան փորձեց առաջին տոպրակները տուն տանել, Միշան կտրուկ բռնեց նրա ձեռքը։

– Դու չես մտնի տուն։ – կոպտորեն ասաց նա։

Մինչ Լարիսան օգնում էր երեխաներին արգելակների գոտիները արձակել, ամուսնու հասցեին կոպտություն լսելով՝ նա միանգամից հարձակվեց եղբոր վրա։

– Անմիջապես բաց թող Գրիշային։ – գոռաց նա։

– Չեմ թողնի։ Հավաքվեք և հենց հիմա գնացեք հետ։ – բարձրացրեց ձայնը Միխայիլը։

– Ի՞նչ ասացիր։ – արհամարհանքով հարցրեց Լարիսան՝ հետ քաշելով եղբոր ձեռքը։

– Այն, ինչ լսեցիր։

– Իսկ մենք ոչ մի տեղ չենք գնա, – մեծամտորեն ասաց կինը։ – Մեզ մոտ մի ամբողջ մեքենա երեխաներ կան։

– Ես շատ եմ սիրում իմ զարմիկներին, բայց այսօր նրանք ստիպված կլինեն Ամանորը նշել այլ տեղում, – բացատրեց Միխայիլը։ – Դուք չեք մտնի տուն, – սպառնալից ավելացրեց նա։

– Միգուցե դու դեռ ոստիկանություն կկանչե՞ս։ – սարկազմով հարցրեց Լարիսան։

– Ես կկանչեի, եթե չլիներ տոնի նախօրեն, – միջամտեց Լերան։ – Ձեզ ավելի լավ կլինի լավությամբ հեռանալ, այլապես հիմա կգա իմ ընկերուհին իր բռնցքամարտիկ ամուսնու հետ։ Նա հաստատ ձեզ չի թողնի անցնել, – ծաղրեց աղջիկը։

– Դու փորձո՞ւմ ես ինձ սպառնալ։ – շարունակեց ծաղրել Լարիսան։

– Ոչ, չեմ փորձում։ Իսկ իրականում սպառնում եմ։ Հեռացե՛ք։ – հրամայեց Լերան։

Միշայի հետ միասին նրանք փակեցին դարպասը՝ այդպես էլ ներս չթողնելով չհրավիրված հյուրերին։ Լարիսային ու Գրիշային ոչինչ չէր մնում, քան տուն գնալ։ Ճանապարհին նա իսկական ջարդ կազմակերպեց Գրիշայի համար։

– Դու ի՞նչ, չէիր կարող հրել նրան։ – գոռում էր նա։ – Ինչպիսի լաթ։

Նրանք ստիպված եղան վերադառնալ տուն, որտեղ արդեն մի քանի տարի էին ապրում։ Նրանցից բացի այնտեղ էր ապրում նաև Լարիսայի և Միխայիլի մայրը՝ Եվգենիա Լվովնան, որը որդու հետ չէր շփվել մոտ հինգ տարի՝ նրա ամուսնությունից ի վեր։

– Հիմա ես էլ կդադարեմ Միշայի հետ շփվել, – մորն ասաց Լարիսան՝ մուշտակը նետելով սենյակի անկյունը։

– Ի՞նչ։ – աչքերը նեղացնելով հարցրեց Եվգենիա Լվովնան։

– Մեզ դուրս հանեց ամառանոցից։ Դու պատկերացնո՞ւմ ես։ – վրդովված պատասխանեց կինը։ – Դե սա էլ պետք է լիներ։ Իսկ այս իր, կնիկը, էլ ավելի վատն է։ Նա ուզում էր ոստիկանություն կանչել, կարծես մենք գողեր լինեինք։

– Այդ պատճառով ես նրա հետ չեմ շփվում։ Հիշո՞ւմ ես, երբ ես որոշեցի տեղափոխվել նրանց մոտ, իսկ նրանք սկսեցին դեմ լինել։ Մի տեսակ, մենք միասենյականոց բնակարան ունենք, տեղը քիչ է։ Կարծես երեքսենյականոցում երեխաների հետ մեզ համար դրախտ լիներ։

– Օ՜յ, մի ասա, մա՛մ։ Այդ Լերկան ամբողջովին փչացրեց մեր Միշային։

Երեխաները այդ ընթացքում ամեն ինչ քանդում էին իրենց ճանապարհին, իսկ Լարիսան ու Եվգենիա Լվովնան հաճույքով շամպայն էին խմում և դիտում «Ճակատագրի հեգնանքը»։ Մինչ Գրիշան անդադար խոհանոցում կերակուր էր պատրաստում։

Այդ ընթացքում Լերան ու Միշան սպասեցին հյուրերին և միասին պատրաստվում էին Ամանորը նշելուն։ Շուրջը տիրում էր ուրախություն, ծիծաղ և երջանիկ ժպիտներ։ Լերան լուռ քաշեց Միխայիլին աղմկոտ ամբոխից մի կողմ և շշնջաց.

– Ես քեզ մի բան պետք է ասեմ։

Նա նրան ձեռք մեկնեց ուլտրաձայնային հետազոտության լուսանկարը։

– Լո՞ւրջ։ – Միխայիլը զարմացած նայեց կնոջը։ – Մենք երեխա՞ ենք ունենալու։

– Այո՛, – ուրախությամբ գլխով արեց Լերան։

Միշան գրկեց կնոջը և համբուրեց։

– Սա լավագույն նվերն է։ – ժպտալով ասաց նա։