Մեր հին դպրոցի լուսամուտները թրխկացող անձրևի ձայնի ներքո առաջին անգամ տեսա Լերային։ Երկու հյուսքերով ու մեջքին հսկայական պայուսակով մի փոքրիկ աղջնակ ամաչկոտ ժպիտ նվիրեց ինձ, երբ պատահաբար բախվեցինք հանդերձարանում։
— Անունս Վալերիա է, բայց կարող ես պարզապես Լերա ասել, — ասաց նա՝ ինձ «Ռաչկի» կոնֆետ առաջարկելով։
Այսպես սկսվեց մեր ընկերությունը։
Մաս 1. Անբաժանելիք
Մենք անբաժանելի դարձանք։ Միասին էինք թաքնվում խուլիգաններից ավտոտնակների հետևում, միասին էինք լալիս առաջին վատ գնահատականների համար, միասին էինք երազում մեր ապագայի մասին։ Ութերորդ դասարանում մենք նույնիսկ հնայով դաջվածքներ արեցինք՝ միանման սրտիկներ դաստակներին։
— Երդվում ենք հավերժ քույրեր լինել, — ծիծաղում էր Լերան, երբ հնան ժամանակավոր նկար էր թողնում մաշկին։
Դպրոցից հետո երկուսով բնակարան վարձեցինք։ Լերան լրագրություն էր սովորում, ես՝ հոգեբանություն։ Երեկոյան, միևնույն ծածկոցի տակ քնած, մենք ծրագրեր էինք կառուցում.
— Դու կամուսնանաս մի օլիգարխի հետ, իսկ ես քո մասին հոդվածներ կգրեմ, — կատակում էր Լերան։
— Ավելի լավ է դու ամուսնանաս օլիգարխի հետ, իսկ ես կլինեմ նրա հոգեթերապևտը, — պատասխանում էի ես։
Մաս 2. Նրա հայտնվելը
Արտյոմը մտավ իմ կյանք գարնանային մի երեկո, երբ ես նստած էի համալսարանական սրճարանում։ Նա ինձ կապուչինո բերեց լատտեի փոխարեն, որից հիասթափվել էի առաջին կումից հետո։
— Թվում է՝ մենք շփոթել ենք պատվերները, — ժպտաց նա։
Նրա ժպիտը ջերմ էր ու մի փոքր ամաչկոտ։ Մեկ շաբաթ անց մենք զբոսնում էինք գիշերային քաղաքում, մեկ ամիս անց՝ հանդիպում, երեք ամիս անց՝ առաջին անգամ ասացի նրան «սիրում եմ»։
Լերան, իհարկե, ամեն ինչ գիտեր։
— Նա իդեալական է քեզ համար, — բացականչեց նա, երբ առաջին անգամ Արտյոմին բերեցի մեր բնակարան։
Ես նկատեցի, թե ինչպես նրա հայացքը կանգ առավ նրա ուժեղ ձեռքերի վրա, երբ նա օգնում էր նրան սեղան գցել։ Բայց այն ժամանակ ես դրան նշանակություն չտվեցի։
Մաս 3. Առաջին տագնապալի զանգերը
Կես տարի անց Արտյոմը սկսեց ավելի հաճախ ուշանալ աշխատանքից։
— Նոր նախագիծ, — բացատրում էր նա։
Լերան նույնպես սկսեց անհետանալ։
— Կուրսային աշխատանք, — ձեռքը թափ տվեց նա։
Մի անգամ ես նրանց տարօրինակ զրույցի ժամանակ բռնացի խոհանոցում։ Նրանք լռեցին, երբ ես մտա։
— Ինչի՞ մասին էիք խոսում, — ավելի ուշ հարցրի Լերային։
— Քո ծննդյան օրվա մասին, — շատ արագ պատասխանեց նա։
Մաս 4. Մերկացում
Ճակատագրական օրը սկսվեց ինչպես միշտ։ Ես աշխատանքի էի պատրաստվում, երբ Արտյոմը զանգահարեց ու ասաց, որ կուշանա։ Մտքովս մի միտք անցավ՝ արդյոք չստուգե՞մ նրան։
Ես գնացի նրա գրասենյակ։ Նրա մեքենան այնտեղ չէր։ Այնուհետև ես զանգահարեցի Լերային։
— Դու որտե՞ղ ես, — հարցրի ես։
— Գրադարանում, — պատասխանեց նա։
Բայց նրա ձայնի մեջ ինչ-որ բան ստիպեց ինձ գնալ տուն։ Նրանց կոշիկները դռան մոտ էին։ Խլացված ծիծաղ նրա սենյակից։ Դուռը բաց էր…
Մաս 5. Հետո
— Որքա՞ն ժամանակ, — հարցրի ես, և ձայնս օտար հնչեց։
Նրանք հագնվում էին՝ խուսափելով իմ հայացքից։ Արտյոմը փորձեց ինչ-որ բան ասել, բայց Լերան առաջ անցավ նրանից.
— Կես տարի։
Դա դատավճռի պես հնչեց։
Եզրափակում
Երկու տարի անց։ Նրանք դեռ միասին են։ Ես տեղափոխվել եմ այլ քաղաք։
Երեկ Լերան հաղորդագրություն ուղարկեց. «Աղջիկ է ծնել։ Վալերիա է անվանել։ Ներիր»։
Ես ջնջեցի հաղորդագրությունը։ Բայց գիշերը երազ տեսա, թե ինչպես ենք մենք մանկության տարիներին երդվում հավերժ քույրեր լինել։
Իսկ առավոտյան հայտնաբերեցի, որ իմ դաստակին, այնտեղ, որտեղ մի ժամանակ նկարված սրտիկ կար, հազիվ նկատելի սպի է մնացել։
Ավարտ։
P.S. Այս պատմությունը հիմնված է իրական դեպքերի վրա։ Անունները փոխված են, բայց ցավը՝ իսկական։
