«Ասածս լսի՛ր, հերի՛ք է էդ ձեր բարոյախոսություններն ու նախատինքները։ Ո՞վ իրավունք ունի ինձ ցույց տալու՝ ոնց ապրեմ։ Մանուկ հասակում լավիկ, հանգիստ, գերազանցիկ էի, մեծերին երբեք բան չէի ասում։ Բայց հետո մի տենաս՝ ինչ-որ մեկը կարծես միացրեց ներսումս մի բան, ու ամեն ինչ փոխվեց։
Հիմա 45 տարեկան եմ, ու վաղուց հասկացել եմ ճշմարտությունը՝ ես մի մարդու հետ ապրելու համար չեմ ստեղծված։ Հոգնում եմ, տրտնջում եմ էն նույն դեմքերից, ժեստերից, խոսակցություններից։ Ինչպես աշխատանքում, որ օր օրի նույն բանն է կրկնվում, ու դու պարզապես սպասում ես, թե երբ կվերջանա էդ ամենը։
18 տարեկանում ամուսնացա, նա չորս տարով մեծ էր ինձնից։ Համեստ, ակնոցով դպրոցական բանասեր։ Ըստ էության՝ դասական բուսաբան, միայն թե ռոմանտիկ երակ ուներ՝ բանաստեղծություններ, ծաղիկներ, էդ ամեն քաղցր անիմաստությունը։ Մինչև նրան էլ տղերք ունեցել եմ, բայց ոչ մեկն էլ մտքովը չէր անցկացնում ինձ պսակի տակ տանել։ Իսկ այստեղ՝ ինքը, ու ես իր համար կարծես արև լինեի։ Դե, չեմ թաքցնի, հղիացա։ Սկզբում նույնիսկ վստահ չէի, թե ումից։ Բայց երբ որդիս ծնվեց՝ հոր կրկնօրինակը, ամեն ինչ պարզ դարձավ։ Նույնիսկ ԴՆԹ-ի անալիզի կարիք չէր լինի։
«Առաջին սիրային կապս կողքից եղավ, երբ երեխան ընդամենը մի քանի ամսական էր»
Մինչև հիմա մարմնովս սարսուռ է անցնում էդ տղամարդուց։ Խոշոր, վստահ, թափանցող հայացքով։ Նա նայեց ինձ, ու վերջ, ես կորած էի։ Գաղտնի կապ սկսվեց։ Մինչ տատիկները երեխային էին նայում, ես ուրիշ աշխարհում էի ապրում։ Ուզում էի ամեն ինչ թողնել՝ ամուսնուն, որդուն, տունը։ Խոստովանեցի՝ մեկ ուրիշին եմ սիրում, գնում եմ։
Ամուսինս հանգիստ լսեց։ Առանց գոռոցի, առանց նվաստացման։ Ասաց․ «Հասկանում եմ։ Եթե վերադառնաս՝ կներեմ»։ Բայց ես իր մեծահոգության կարիքը չունեի։ Ես փախչել էի երազում։
Ու հենց որ առաջարկեցի էն մյուսին միասին ապրել, նա գոլորշիացավ։ Կարծես չի էլ եղել։ Ես գիշերներով լաց էի լինում՝ ջարդված։ Ու ո՞վ էր ինձ մխիթարում։ Իհարկե, ամուսինս։
«Էդ բոլոր տարիների ընթացքում բազում տղամարդիկ եմ ունեցել։ Ու ամեն մեկին սիրել եմ»
Կյանքս պտտվեց պարույրի նման։ Մի սիրավեպը մյուսին էր հաջորդում։ Եղավ մի ամուսնացած, որ երդվում էր, թե վաղուց չի սիրում կնոջը, բայց թողնել էլ չի կարող։ Մենք գաղտնի էինք հանդիպում, մինչև որ նա ասաց․ «Հոգնեցի։ Ե՛վ քեզնից, և՛ դավաճանություններից»։
Վրեժ լուծելու համար ուզեցի ամեն ինչ պատմել իր կնոջը, բայց հետո մտափոխվեցի՝ ինչի՞ համար քանդել, եթե ես ինքս սիրահարված եմ։
Իսկ տանը՝ նորից ամուսինս։ Լսում էր, խղճում էր, շոյում էր։ Առաջին անգամ դա հուզիչ էր, բայց հետո սկսեց նյարդայնացնել։ Ամեն անգամ նա ավելի ու ավելի մեղմ էր դառնում, ավելի ու ավելի քնքուշ։ Կորցնում էր տղամարդկային ուժը։ Ուզում էի գոռալ․ «Դե հարվածի՛ր։ Քշի՛ր։ Գոնե մի բան արա էդ անվերջ հասկացողությունից բացի՛»։
«Ես առանց զգացմունքների չեմ կարող։ Սիրահարվածությունն ինձ անհրաժեշտ է»
Իմ կյանքի տղամարդիկ փոխվում էին, բայց ամեն մեկը հույզեր էր բերում, ադրենալին։ Ինձ պարզապես սեքսը հետաքրքիր չէ, ես չեմ կարող մարդու հետ լինել, եթե ավելի մեծ բան չեմ զգում։
Միակ բացառությունը ամուսինս է։ Նրա հետ դա ծեսի նման է։ Առանց կրքի, սովորության ուժով։ Ֆիզիկապես ամեն ինչ կարգին է, բայց դա արդեն ոչ թե ցանկության, այլ պարտքի մասին է։ Նա ինձ համար եղբոր նման ինչ-որ մեկը դարձավ։
Մեկը այնպես էր սիրահարվել, մինչև ականջները, առաջարկեց միասին ապրել։ Ես սկզբում ուրախացա, հետո վախեցա։ Իսկ եթե չստացվի՞։ Ի՞նչ, կախ գլխով վերադառնա՞մ ամուսնուս մոտ։ Նա կընդուներ, գիտեմ։ Բայց ինձ նույնիսկ էդ մտքից ամոթ էր։
Ու հենց էդ ժամանակ հասկացա՝ իմ ամուսնությունը իմ վահանն է։ Հանգիստ նավահանգիստ, ուր միշտ կարելի է վերադառնալ, եթե ուզում ես թաքնվել աշխարհից։ Իսկ մնացած ամեն ինչ ամերիկյան բլուրների նման է։ Հետաքրքիր է, բայց երկար չի հերիքում։
«Սա ընտրություն չէ։ Ես պարզապես էդպիսինն եմ։ Ծննդից»։
Ես հրեշտակ չեմ ձևացնում։ Այո՛, ես դավաճանում եմ։ Այո՛, ես ի վիճակի չեմ հավատարիմ լինել մեկ սիրո։ Բայց դա ոչ թե չարությունից է, ոչ թե անառակությունից։ Դա իմ բնույթն է։
Բայց ես երբեք չեմ ստում։ Եթե տղամարդուն ասում եմ, որ սիրում եմ, ուրեմն այդպես է։ Իսկ երբ զգացմունքներն անցնում են, ոչ մեկին բռնի չեմ պահում կողքիս։ Մենք բաժանվում ենք, և ես տառապում եմ։ Իսկապես։ Դա դժվար է՝ կրկին ու կրկին կորցնելը։ Բայց ինձ համար այլ ճանապարհ չեմ տեսնում։
Կհարցնեք՝ ինչո՞ւ է ամուսինս այդ ամենը տանում։ Չգիտեմ։ Միգուցե սիրում է։ Միգուցե սովորել է։ Իսկ միգուցե նա էլ ունի իր գաղտնի կյանքը։ Մենք այդ մասին չենք խոսում։ Եվ, անկեղծ ասած, ինձ ամեն ինչ դուր է գալիս։
Ահա այսպիսի կյանք ունենք մենք իրար հետ․ ես անընդհատ նոր զգացմունքներ եմ փնտրում, նա սպասում է ինձ հերթական արկածից հետո։ Տարօրինա՞կ է։ Հավանաբար։ Բայց դա մեր ճանապարհն է։ Եվ ես կարծում եմ, որ այն լիովին կայացել է։
**Խմբագրությունից.** Այս պատմությունը թեժ քննարկում առաջացրեց մեր թիմում։ Իսկ դուք ի՞նչ եք մտածում։ Հնարավո՞ր է արդյոք ամուսնություն, որը կառուցված է նման ոչ ստանդարտ դինամիկայի վրա։ Թե՞ դավաճանությունը միշտ դավաճանություն է՝ անկախ հանգամանքներից։ Գրեք մեկնաբանություններում, բայց խնդրում ենք՝ հարգալից կերպով։
