😳 Նաստյան արդեն մոտենում էր սրճարանին, երբ հանկարծ լսեց ծանոթ ձայներ

Երբ Նաստյան մոտենում էր սրճարանին, լսեց ծանոթ ձայներ․

— Դե լավ էլի, այդ հոբելյանը, — խուլ ու դանդաղ քթնթոռանքով Ժենյան կախվեց Նաստյայի լավագույն ընկերուհու ականջին, — գնանք քեզ մոտ։ Դե կամ իմ մոտ։ Նաստյան չի վերադառնա, — նա գոհունակ հազարեց։

— Իհարկե, — կասկածանքով պատասխանեց Լիլյան, — հիմա քեզ մոտ, իսկ երբ նա վերադառնա, ու՞ր։ Պատուհանից ցատկել։

— Դե, ինչո՞ւ պատուհանից, — նա վստահորեն գրկեց Լիլիային իրանից, — եթե համաձայնվես, ես Նաստյային ցույց կտամ ելքը։

Նաստյան չսպասեց, թե ինչ կլինի հետո։ Նա լավ գիտեր Լիլիային իր ազատ բարքերով։ Բայց ահա Ժենյան․․․ Նրանք արդեն երեք տարի միասին էին։ Այդ ամբողջ ընթացքում նա սպասում էր պաշտոնական առաջարկի։ Դրանցից մեկ տարին նրանք ապրում էին Ժենյայի նոր բնակարանում։ Նա այն գնել էր հիփոթեքով, հիմա վերանորոգում էր։ Ծախսերը մեծ էին։ Այնպես որ, բոլոր կենցաղային ծախսերը Նաստյայի վրա էին։ Նա կարծում էր, որ ԱՄՍ-ը ընդամենը ձևականություն է։

Հիմա կարծես վարագույր ընկավ աչքերից։ Ամեն ինչ խաբեություն էր, ամեն ինչ սուտ։ Նրանք երբեք ընտանիք չեն ունենա։ Այդ դերի համար նա ինչ-որ մեկին կընտրի։ Իսկ նա պարզապես հարմար ընկերուհի է ֆինանսական դժվարությունների ժամանակ։

Կես տարի առաջ Նաստյայի մայրը մահացավ։ Այն ժամանակ էլ նա զարմացավ Ժենյայի անսրտության վրա։ Նա չգնաց նրա հետ հուղարկավորությանը, չօգնեց կազմակերպման հարցում։ Գործնական ու սառը հայտարարեց․

— Այնտեղ ինչ-որ բան վաճառիր։ Գիտես չէ՞, ես հիփոթեք ունեմ, վերանորոգում։ Գուցե բարեկամները պարտքով տան։ Իսկ երբ տունը վաճառենք, կվճարես։ — Նա հենց այդպես էլ ասաց՝ կվճարես, կարծես նրա հետ որևէ կապ չունենար։

Այդ արտահայտությունն այն ժամանակ ցավոտ կերպով խոցեց նրան։ Բայց հետո Նաստյան արդարացրեց նրան։ Սխալվեց։ Խոսքեր չգտավ։ Ժենյան առհասարակ խոսել սիրող զրուցակից չէր։ Այդ մռայլությունն ու լռակյացությունը դուր էին գալիս Նաստյային։ «Ամեն ինչ իր մեջ է պահում, — պարծենում էր նա ընկերուհիներին, — սա չի դավաճանի ու չի վիրավորի։ Դավաճանության համար ընդունակություններ են պետք, աղջկան պետք է համոզել», — ընկերուհիները ծիծաղում էին։ Բոլորի հետ միասին ծիծաղում էր նաև Լիլյան։ Հետո ինչ անել չիմանալով՝ Նաստյան ամբողջ ուժով ձեռք էր թափ տալիս անցնող տաքսիներին։ Մեքենան կանգնեց, նա նստեց որքան հնարավոր է աննկատ, կարծես իրեն հետապնդում էին։ Թեթև հարվածեց վարորդի ուսին․

— Ավելի արագ, ավելի արագ։

Նաստյան դեռ հեռանալ չէր հասցրել, երբ հեռախոսը պայծառ լույսով պահանջեց պատասխանել։ Զանգահարում էր Ժենյան․

— Դու ու՞ր ես։ Ես այստեղ մենակ հիմարի պես եմ, բոլորը քեզ են հարցնում։ Դու արդեն պետք է եկած լինեիր, ինչ-որ բան պատահե՞լ է։ — Նաստյան անջատեց հեռախոսը և դուրս նետեց պատուհանից։ Հետո լաց եղավ ինչպես փոքրիկ երեխա, ումից խլել էին սիրելի խաղալիքը։ Երկար լաց եղավ, դառնորեն ու ողբերգական։

Այդ ամբողջ ընթացքում մեքենան գնում էր։ Նաստյան սկսեց ուշքի գալ և հանկարծ հիշեց, որ վարորդին հասցեն չի ասել։

— Մենք ու՞ր ենք գնում, — զգուշորեն հարցրեց նա։

— Տուն, — պատասխանեց վարորդը։ Իսկ Նաստյան տեսնում էր, որ մեքենան արագորեն ընթանում է գյուղական ճանապարհով։

— Ո՞ր տուն։

— Հասցե ասե՞մ։ — Վարորդը կոպիտ ու անհանդուգն պատասխանեց, ինչպես նրան թվաց։

— Անմիջապես կանգնեցրեք, կանգնեցրեք, — գոռաց Նաստյան։

— Դաշտի մե՞ջ։ — Վարորդը ծիծաղում էր, — ի՞նչ կանես այստեղ։

— Ես հիմա ոստիկանություն կզանգեմ, — Նաստյան ասաց առաջինը, ինչ մտքով անցավ։ Նա սկսեց ուշքի գալ, հիշեց, որ հեռախոսը դուրս է նետել և այժմ չի կարող զանգահարել։ Որ ամեն ինչ պատմել է օտար մարդու, և որ նա այժմ գիտի, որ նա ոչ ոք չունի։ Հիմա կթողնի ինչ-որ տեղ անտառում, ոչ ոք էլ չի փնտրի։

Նաստյան ուզում էր դուրս ցատկել ընթացքից և նույնիսկ դուռը փորձեց բացել, բայց մթության մեջ ու դողացող ձեռքերով չկարողացավ գտնել բռնակը։ Նա ձեռքերը կախեց և նորից լաց եղավ, միայն թե հիմա արդեն լուռ ու հուսահատ։ Թող ամեն ինչ լինի ինչպես կա։ Հիմա մոլագարը կսպանի նրան, և այլևս չեն լինի տառապանքներ ու դավաճանություններ։ Երևի այդպես է իրեն վիճակված։

Մեքենան կտրուկ արգելակեց։ Վարորդը լուռ մոտեցավ դռանը։

— Դուրս արի։

— Չեմ գնա, — Նաստյան հանկարծ ուժեղ կերպով ցանկացավ ապրել, և որոշեց, որ պարզապես չի հանձնվի, պայքարելու է։

— Մի՛ հիմարացիր, Նաստ, — հանգիստ ասաց վարորդը, — հասանք։ Նաստյան բարձրացրեց գլուխը և առաջին անգամ նայեց կողքին կանգնած վարորդին։

— Սերգե՞յ։ — Լուռ հարցրեց նա։

— Իսկ դու ո՞վ էիր մտածում։ — Նաստյան նայում էր իր համադասարանցուն, կարծես առաջին անգամ տեսներ նրան։ Գլխում հատվածական հիշողություններ էին պտտվում, որ նա դպրոցից հետո ինչ-որ տեղ էր գնացել, որ կարիերա էր արել։

— Դու տաքսիստ՞ ես։ — Անվստահ հարցրեց նա։

Սերգեյը ծիծաղեց ծանոթ ու հարազատ ծիծաղով․

— Ի՞նչ տաքսիստ։

— Իսկ ինչո՞ւ ինձ տեղափոխեցիր։

— Այնպես էիր ձեռք թափ տալիս, մտածեցի՝ անիվների տակ կնետվես։

— Իսկ ես… — Նաստյան ուզում էր արդարանալ։

— Ես ամեն ինչ գիտեմ, — Սերգեյը գրկեց նրան ուսերից, — շատ օգտակար ուղևորություն էր։ Դու երբեք այսքան անկեղծ չես եղել։ — Նաստյան ծիծաղեց, հոգում թեթև ու հանգիստ դարձավ։ Նա կանգնած էր իր տան շեմին։

— Իսկ ես քո պատճառով եկա, — նա իր մեծ ձեռքով շոյում էր նրա փոքրիկ մատները, — ինչ լավ է, որ դու չամուսնացար։