Առավոտյան մայրս բավականին վաղ եկավ թոռնիկի հետ նստելու։ Ես շատ շտապում էի, բայց նկատեցի նրա աչքերի տակ մուգ շրջանակները և գունատությունը դեմքին։
— Մա՛մ, լա՞վ ես քեզ զգում։ Գուցե չեղարկե՞մ գործերս։ Սաշան անհանգիստ է։ Դու կհաղթահարե՞ս։
— Գնա՛, գնա՛։ Ամեն ինչ լավ է։ Մի՛ անհանգստացիր։ Առավոտյան մի փոքր սրտխառնոց ունեմ։ Երևի լյարդս է խանգարում։ Պետք է ստուգվել։ — հանգստացնում էր ինձ մայրս։
— Լավ, ես արագ։ Վաղը ամուսինս տանն է լինելու։ Սաշային նրա հետ կթողնենք և միասին կգնանք բժշկի։
Իմ տղային երկու տարեկան է։ Նա շատ շարժուն է։ Դե, մայրս էլ դեռ շատ երիտասարդ է, ընդամենը քառասունյոթ տարեկան։ Մի քանի ժամ կհաղթահարեն։
Հաջորդ օրը մենք գնացինք կլինիկա։ Մայրս ամբողջական հետազոտություն անցավ։ Մենք նստած էինք միջանցքում և սպասում էինք նախնական արդյունքներին։ Բժիշկը դուրս եկավ։
— Շնորհավորում եմ, Մարինա Սերգեևնա, — դիմեց նա մայրիկին, — Դուք հղի եք։ Քսան շաբաթական։ Ինչո՞ւ ավելի վաղ չեկաք մեզ մոտ։ Ձեր տարիքում պետք է ավելի ուշադիր հետևել առողջությանը։
— Հ-հ-հ-հղի՞։ — Տագնապից կակազելով՝ ասաց մայրս և լաց եղավ։
— Դե, ոչինչ սարսափելի չկա, — հանգստացնում էր նրան բժիշկը, — Դուք դեռ երիտասարդ եք, առողջ։ Ամեն ինչ լավ կլինի։ Դուք շատ լավ աղջիկ եք ունենալու։ Հիմա քույրը նկարը կբերի։
Ասել, որ մենք զարմացած էինք, ոչինչ չասել է։ Մենք լուռ դուրս եկանք կլինիկայից և նստեցինք նստարանին։ Երկար նստեցինք և լռեցինք։
— Դու գոնե կռահե՞լ էիր, — հարցրեցի նրան։
Նա գլուխը թոթվեց։
— Ես, մոտ վեց ամիս առաջ, բժշկի մոտ էի։ Նա զգուշացրեց ինձ, որ կլիմաքսն է սկսվել։ Խոսում էր գլխապտույտների մասին, որ ինքնազգացողությունս կարող է վատանալ։
Ես մտածում էի, որ այդպես է պետք։ Ինչպե՞ս հղիացա։
— Պատմե՞մ, թե ինչպես են երեխաները ծնվում։ — Ծիծաղեցի ես։ — Հայրիկին կզանգե՞նք։ Պապիկի կարգավիճակին կմիանա հոր կարգավիճակը։ Մա՛մ, անկեղծ ասած, ես շատ ուրախ եմ։ Շնորհավորում եմ։ Վերջապես քույր կունենամ։ Վաղուց էի ուզում։
Մայրս կարմրեց, բռնեց այտերը։
— Ամոթ է մարդկանց առաջ, ի՞նչ կասեն։ Ծերության տարիքում երեխաներ ծնելու միտք ունեցա։ — Տրտնջաց նա։
— Թքած, թե ինչ կասեն։ Թող նախ իրենք փորձեն երեխաներ ունենալ։ Կխոսեն, կդադարեն։
— Արի ինձ հետ, ես մենակ վախենում եմ հայրիկին ասել։ Հանկարծ նա կվշտանա և կվատանա։ Այնպես գոնե դու կողքիս կլինես։
Հայրիկի արձագանքը տարօրինակ էր։ Նա սկզբում մոտ հինգ րոպե մեծացած աչքերով նայում էր մեզ։ Երևի մտածում էր, թե մենք կատակում ենք նրա հետ։ Հետո, ճիչով, որը հիշեցնում էր պատերազմի արահետին կոմանչների կոչը, դուրս վազեց տնից։ Մենք նայեցինք միմյանց։
— Նա փախա՞վ։ — Վախեցավ մայրս։ — Ո՞ւր գնաց նա։
— Խեղդվելու է գնացել, — անհաջող կատակեցի ես։
Մայրս ճչաց, վեր թռավ և վազեց դեպի դուռը, հետո դուրս վազեց աստիճանահարթակ։ Ես հետևիցը։ Երկրորդ և առաջին հարկերի միջև, մենք բախվեցինք հայրիկի հետ։ Մի ձեռքում նա պահում էր հսկայական ծաղկեփունջ, մյուսում՝ շամպայնի շիշ։ Հենց մուտքում նա մայրիկին հանձնեց ծաղիկները։
— Մարինոչկա, ես սիրում եմ քեզ։ Դու իմ ամենագեղեցիկ կինն ես։ Մեծ շնորհակալություն քեզ, — պաթոսով սկսեց նա, — Սա իմ կյանքի ամենաերջանիկ օրն է։
— Իսկ իմ մասին մոռացա՞ր։ — Հետաքրքրվեցի ես։
— Երկրորդ երջանիկ օրը։ — Հիշեց հայրիկը։
— Իսկ ի՞նչ, կա՞ ոչ ամենագեղեցիկը։ — Շփոթվեց մայրս։ — Եվ քեզ հետ ես ընդամենը երկու երջանիկ օր եմ ունեցել։ Իսկ մնացածը։
— Մի շփոթեցրեք ինձ։ Ես առանց այն էլ կշփոթվեմ։ Ես պարզապես ուզում էի ասել, որ շատ ուրախ եմ և երջանիկ։
— Լավ, Ցիցերոն, գնանք տուն։ Հարևաններին կանհանգստացնենք, — ասաց մայրս։
Մենք միասին ծիծաղեցինք։
Ամբողջ երեկո հայրիկը պտտվում էր մայրիկի շուրջը, բարձեր էր դնում նրա տակ։ Ընթրիք պատրաստեց։ Անհանգիստ ստիպում էր նրան ուտել։ Մայրս չդիմացավ։
— Ես հղի եմ, ոչ թե մահացող։ Դադարիր թռչկոտել։ Ուժերդ երեխայի համար պահիր։ — Աղաչեց նա։ — Թույլ տուր մի փոքր հանգստանալ։
Երեկոյան ամեն ինչ պատմեցի ամուսնուս։ Նա ծիծաղեց։
— Այդպիսի զոքանչ, ահա երիտասարդ։ Սաշա, շուտով մորաքույր կունենաս։ Դու նրան կսովորեցնես և կպաշտպանես։
Սաշան, իհարկե, ոչինչ չհասկացավ, բայց ծափահարեց։
Հղիությունը դժվար էր ընթանում։ Մայրս երեք անգամ հիվանդանոցում պառկեց։ Մենք բոլորս շատ էինք անհանգստանում նրա և փոքրիկի համար։ Ամեն ինչ բարեհաջող ավարտվեց։ Հենց ժամանակին ծնվեց մի գեղեցիկ, սիրունիկ աղջիկ։ Եկավ իմ հերթը օգնել մայրիկին երեխայի հետ։
Մենք նրան վարդագույն մանկասայլակ նվիրեցինք։ Երբ ես քրոջս և որդուս հետ զբոսնում էի, շատերը հարցնում էին Սաշային։
— Քրոջիկի՞ հետ ես զբոսնում։ Մայրիկի՞ն ես օգնում։
— Ո՛չ։ — Հպարտորեն պատասխանում էր որդիս։ — Մորաքրոջս հետ։ Նրան մեզ համար տատիկս է ծնել։
