Իմ 56 տարեկանում բոլորովին մենակ մնացի։ Երեխաներն արդեն վաղուց իրենց կյանքով են ապրում։ Իսկ ամուսինս՞։ Վերջերս նա հայտարարեց, որ գնում է մեկ ուրիշի մոտ։ Ամբողջ կյանքումս ես առավոտյան հինգին եմ արթնացել, նախաճաշ պատրաստել, երեխաներին դպրոց հավաքել, շտապել աշխատանքի, իսկ երեկոյան, հազիվ ոտքի վրա կանգնած, լվացել, մաքրել, արդուկել։ Իսկ արդյունքում ի՞նչ մնաց ինձ։
– Ես երկար մտածեցի,- ասաց ամուսինս՝ զգուշորեն իրերը чемодан-ի մեջ դասավորելով։- Այս բոլոր տարիներին ինձ սեր չէր բավականացնում… Հիմա հասկանում եմ, որ պետք է լրացնեմ բաց թողածը։
Արցունքների ու սկանդալների փոխարեն՝ ես մի բան արեցի, որից հետո ամուսինս ոչ միայն շոկի մեջ էր, այլեւ աղաչում էր ներել իրեն։ Բայց ես արդեն այն միամիտ հիմարիկը չեմ։
Ամուսինս հավաքեց իրերը եւ ասաց, որ գնում է մեկ ուրիշի մոտ. նա իմ կողմից նման արձագանք չէր սպասում
Մեր պատմությունը սկսվեց ինչպես շատերի մոտ՝ հարսանիք, երեխաներ, հոգսեր, հոգատարություն։ Ես առավոտյան հինգին էի արթնանում, նախաճաշ պատրաստում, երեխաներին դպրոց հավաքում, շտապում աշխատանքի, իսկ հետո՝ հետ՝ նրանց վերցնելու, խմբակներ տանելու, դասերին օգնելու։
Երեկոյան, հազիվ ոտքի վրա կանգնած, լվանում էի, մաքրում, արդուկում։ Ամեն օր կրկնվում էր ինչպես մաշված ձայնապնակ։
Իսկ ամուսինս՞։ Սկզբում աշխատանքում էր ուշանում, հետո «գործուղումներ» հայտնվեցին, իսկ հետո ընդհանրապես գիշերներով սկսեց անհետանալ։
Եվ ահա հիմա նա чемодан-ն է հավաքում։
– Միգուցե օգնե՞մ քեզ,- ժպտալով հարցրի ես։
Նա սառեց, շփոթված նայեց ինձ։
– Ի՞նչ։ Ո՞ւր են արցունքները։ Սկանդա՞լը։ Դու այդպես հեշտ թույլ կտա՞ս ինձ գնալ։
Ես ծիծաղեցի։
– Իսկ ի՞նչ պահի քեզ։ Մենք վաղուց ենք ապրում ինչպես հարեւաններ։ Ոչ հարգանք, ոչ ջերմություն։
Ամուսինս հավաքեց իրերը եւ ասաց, որ գնում է մեկ ուրիշի մոտ. նա իմ կողմից նման արձագանք չէր սպասում
Նա քմծիծաղեց։
– Աջակցություն չկա՞։ Ես քեզ եմ թողնում այն ամենը, ինչ հավաքել եմ։
Ես հոգոց հանեցի։
– Օհ, բնականաբար։ Բնակարանը իմն է, մեքենան՝ իմը։ Այնպես որ, սիրելիս, արի, արի, գնա արդեն Աստծո հետ։
Երբ նրա հետեւից դուռը փակվեց, կրծքավանդակումս ցավ զգացի՝ ոչ թե կարոտից, ոչ։ Այն գիտակցումից, թե քանի տարի եմ ապրել ուրիշի կյանքով։
Բայց տխրել ինձ թույլ չտվեցի։ Գնեցի զգեստներ, որոնք նախկինում «ամուսնացած կնոջ համար անպարկեշտ» էի համարում։ Բազմաթիվ տարիների մեջ առաջին անգամ գնացի վարսահարդարան, փոխեցի սանրվածքս, մատնահարդարում արեցի։ Շրթունքներս ներկեցի վառ կարմիր շրթներկով եւ հայելու մեջ ժպտացի։
– Վալենտինա Բորիսովնա, դուք ինչ-որ կերպ ծաղկե՞լ եք,- նկատեց հարեւանուհին։- Միգուցե սե՞րն է թեւեր տալիս։
– Օ՜հ, ավելի շուտ դրա բացակայությո՞ւնը,- ծիծաղեցի ես։
Բայց հենց որ սկսեցի վայելել այս նոր կյանքը, դռանը թակոց լսվեց։
– Բաց արա՛։ Իմ բանալին չի համապատասխանում։
Ամուսինս հավաքեց իրերը եւ ասաց, որ գնում է մեկ ուրիշի մոտ. նա իմ կողմից նման արձագանք չէր սպասում
– Իհարկե, չի համապատասխանում,- պատասխանեցի ես՝ չբացելով։- Ես փականները փոխել եմ։
– Խնդրում եմ, բաց արա։ Ես հասկացա, որ սխալվել եմ։ Դու միակն ես, ում ես սիրում եմ։
Ես ճակատս դռանը հպեցի եւ ժպտացի։
– Միգուցե քեզ պարզապես այլեւս գնալու տեղ չկա՞։
Դռան հետեւում լռություն տիրեց։ Իսկ հետո՝ խուլ քայլեր աստիճաններով ներքեւ։
Միամիտ։ Մտածում էր, որ ես իրեն կսպասե՞մ։ Ոչ, սիրելիս։ Հիմա ես ունեմ իմ սեփական կյանքը։ Եվ ես դրանում լավ եմ։
