Ալեքսեյն ու Վարվարան ապրում էին գյուղում։ Կանաչ հովիտը տարածվում էր դաշտերի մեջ։ Նրանց տունը կանգնած էր անտառի եզրին։
Ամուսնության յոթ տարին արագ անցավ։ Նրանք մանրուքների պատճառով էին վիճում։ Հաշտվում էին՝ չարություն չպահելով։
Մեծ տարաձայնություններ չէին ունենում։ Ապրում էին ինչպես գյուղում։ Երեխաներ դեռ չունեին։
Նրանք չէին շտապում։ Ամուսնացել էին դեռ շատ երիտասարդ։ Երկուսն էլ տասնութ տարեկան էին։
Որոշել էին իրենց համար ապրել։ Վարյան մտածում էր երեխաների մասին։ Բայց բժիշկների մոտ գնալ վախենում էր։
Քաղաքից հեռու էր։ Ավտոբուսը հազվադեպ էր գնում։ Ապրում էին դաշտերի ու անտառների մեջ։
Ալեքսեյը ֆերմայում էր աշխատում։ Տրակտորներ ու տեխնիկա էր նորոգում։ Նրան հարգում էին գյուղում։
Վարյան տնային տնտեսությամբ էր զբաղվում։ Խնամում էր բանջարանոցը։ Ալեքսեյի համար ճաշեր էր պատրաստում։
Երբեմն կարում էր պատվերով։ Հարևանուհիները գործվածք էին բերում։ Վարյան սիրում էր բամբասել։
Նա երազում էր ընտանի կենդանու մասին։ Կատու կամ շուն էր խնդրում։ Ալեքսեյը կատուներ չէր սիրում։
Մանկությունից էր նրանց չսիրում։ Ալերգիան այստեղ կապ չուներ։ Նա պարզապես տրտնջում էր։
Շների հանդեպ ավելի լավ էր վերաբերվում։ Բայց պատճառներ էր գտնում։ Վարյան միայն հոգոց էր հանում։
Այսպես էին ապրում։ Միգուցե պարզապես կողք կողքի։ Վերան երեխաների հետ էր գալիս։
Վերան մոտակայքում էր ապրում։ Հին «Նիվայով» էր գալիս։ Երկու երեխա ուներ։
Տասնմեկ տարեկան որդի՝ Բոգդան։ Ինը տարեկան դուստր՝ Սոֆիա։ Երեխաները սիրում էին քեռի Լյոշային։
Նա սրինգներ էր պատրաստում։ Վարյան նկատում էր ուրախությունը։ Ալեքսեյն ավելի ուրախ էր դառնում։
Նրան դա դուր էր գալիս։ Բայց ուշադրությունը չէր բավականացնում։ Ալեքսեյը արշավի գնաց…
Ընկեր Պետրոսի հետ։ Գետից այն կողմ գտնվող անտառներ։ Մինչև հին ջրաղացը։
Վարյան տանը մնաց։ Մրսել էր։ Արշավը ձգվեց մեկ շաբաթ։
Ալեքսեյը վերադարձավ մտախոհ։ Վարյան փորձում էր հարցնել։ Նա ձեռքը թափահարեց։
Մեկ ամիս անց ամեն ինչ փոխվեց։ Ալեքսեյը սկսեց հեռանալ։ Ամեն կիրակի անհետանում էր։
Ասում էր՝ «Գործերով»։ Վարյան մտածում էր՝ Վերայի մոտ։ Տնային գործերում օգնելու համար։
Վերան մի օր զանգահարեց։ Խնդրեց երեխաներին վերցնել։ Վարյան շփոթվեց։
Լյոշան քո՞ մոտ է։ Վերան զարմացավ։ Ես չէի զանգի։
Ի՞նչ է կատարվում ձեզ մոտ։ Նա՞ է եղջյուրներ դնում։ Վարյան կատակեց։
Գործերով է գնացել։ Վերան չհանգստացավ։ Ի՞նչ գործեր կիրակի օրը։
Վարյան կտրուկ ընդհատեց։ Մենք կհասկանանք, Վերա։ Նա չէր սիրում միջամտություն։
Վերան անհանգստանում էր նրա համար։ Տասը տարով մեծ էր։ Սիրում էր Վարյային ինչպես քրոջը։
Վարյան մտածեց զրույցից հետո։ Տղամարդիկ տանն էին նստած։ Ցանկապատներ էին նորոգում կամ խմում էին։
Ալեքսեյը ժամերով անհետանում էր։ Նա սկսեց հետևել։ Ընկերուհիները դավաճանության մասին էին խոսում։
Տղամարդը սկսում է գեղեցկանալ։ Ալեքսեյը նույնն էր։ Մորուքը չսանրված։
Շապիկը հին։ Օդեկոլոն չէր օգտագործում։ Հագնվում էր ինչպես անտառ գնալիս…
Միայն կացին չէր վերցրել։ Վարյան գլուխը կոտրում էր։ Հարցնել վախենում էր։
Վախենում էր փոփոխություններից։ Կյանքը կարող էր փոխվել։ Նա որոշեց հետևել։
Այդ կիրակի պատրաստվեց։ Հագավ հին գլխաշորը։ Վերցրեց զամբյուղը։
Կարծես սունկ հավաքելու գնար։ Ալեքսեյը գոռաց. «Գործերով եմ»։ Վարյան պատասխանեց. «Լավ»։
Նա դուրս եկավ հետևից։ Հեռավորություն պահպանեց։ Սիրտը խփում էր։
Ի՞նչ կասի, եթե շրջվի։ Ուրիշի հետ կտեսնի՞։ Վարյան չէր պատկերացնում։
Գնում էր ամուսնու հետևից։ Տեսադաշտից չէր կորցնում։ Ալեքսեյը անցավ գյուղը։
Անցավ կովերով լի դաշտը։ Մտավ անտառ։ Վարյան կանգ առավ։
Հետաքրքրասիրությունը պայքարում էր վախի դեմ։ Նա հետ շրջվեց։ Հիշեց արահետը։
Տանը իրեն սովորականի պես էր պահում։ Ալեքսեյը նկատեց լարվածությունը։ Դու ինչո՞ւ ես այդպես մտախոհ։
Նա հարցրեց ընթրիքի ժամանակ։ Վարյան կատակեց։ Գիշերը չքնեց։
Մտքերը պտտվում էին։ Ի՞նչ է նա անում անտառում։ Ինչո՞ւ ամեն կիրակի։
Ամենավատ սցենարը։ Միգուցե ինչ-որ սարսափելի բան։ Վարյան հեռացրեց վախը։
Յոթ տարի միասին։ Առավոտյան զանգահարեց Վերային։ Պատմեց ուղևորությունների մասին։
Իր վախերի մասին։ Վերան լսեց։ Հավաքվիր, գնում ենք այնտեղ։
Արահետը հիշո՞ւմ ես։ Վարյան գլխով արեց։ Վերան եկավ «Նիվայով»։
Նրանք ուղևորվեցին դեպի անտառ։ Վարյան ցույց տվեց արահետը։ Ես վախեցա առաջ գնալ…
Վերան քայլեց առաջ։ Նա հիմա այստեղ չէ։ Վարյան գնաց նրա հետևից։
Արահետը ոլորվում էր անտառի միջով։ Հին կաղնիների կողքով։ Նրանք երկար գնացին։
Անցան առվակը։ Փխրուն գերաններով։ Հասան բացատ։
Գետնին ընկած ծառ կար։ Կողքին հին կրակարան։ Վարյան ու Վերան իրար նայեցին։
Նա այստեղ է գալիս։ Ինչո՞ւ։ Հարցրեց Վերան։
Ոչ մի արտասովոր բան։ Խոտ, ծառեր, լռություն։ Շշուկ լսվեց։
Վերան վեր թռավ։ Կաղնու փչակից կատու դուրս եկավ։ Դա լուսան էր։
Վարյան կանգ առավ։ Ինչքան գեղեցիկ է։ Լուսանը նայեց նրանց։
Գլուխը մեկնեց Վարյային։ Կարծես փաղաքշանք խնդրեր։ Նա ընտանի էր։
Վարյան հանեց սենդվիչները։ Ճարպով զամբյուղից։ Մեկը մեկնեց լուսանին։
Վերջինս հոտոտեց։ Զգուշորեն վերցրեց։ Թաքնվեց փչակում։
Շուտով վերադարձավ։ Վարյան տվեց երկրորդը։ Նայեցին փչակը։
Երկու կատվիկ տեսան։ Նրանք ախորժակով ուտում էին հյուրասիրությունը։ Մռնչյունով։
Այսպես որ այստեղ է գնում։ Կերակրում է նրանց։ Ասաց Վերան…
Վարյան գլխով արեց։ Ինչո՞ւ էր թաքցնում։ Հարցը պտտվում էր մտքում։
Վերադարձավ տուն։ Պատրաստվում էր զրույցի։ Խոստովանել, որ հետևել է։
Վերայի հետ միասին։ Լռել չէր կարող։ Ալեքսեյը վերադարձավ ֆերմայից։
Ես գիտեմ, թե ուր ես գնում։ Սկսեց Վարյան։ Ալեքսեյը կանգ առավ։
Հետևե՞լ ես, ուրեմն։ Նա հոգոց հանեց։ Հետո ժպտաց։
Արշավի ժամանակ լուսան էր գտել։ Խճճվել էր պարանի մեջ։ Որսագողներն էին թողել։
Ընկերները ուզում էին գնալ։ Ալեքսեյը մնաց։ Ազատեց և խնամեց։
Լուսանը հղի էր։ Սկսեց կերակրել։ Անտառ էր գնում։
Թաքցնում էր Վարյայից։ Վախենում էր ծաղրից։ Կատուներ չէր սիրում։
Զրույցը հաշտությամբ ավարտվեց։ Ալեքսեյը սիրեց լուսանին։ Վարյան վախենում էր կորցնել։
Որոշեցին լուսանին վերցնել։ Կատվիկների հետ տուն։ Վարյան նորություն իմացավ։
Նա հղի էր։ Նոր սկիզբ դարձավ։ Լուսանին Լադա անվանեցին։
Կատվիկները՝ Սոլնիշկո, Զորկա։ Հարմարվեցին տանը։ Ալեքսեյը փոքրիկ գոմ պատրաստեց։
Լադան այնտեղ էր հանգստանում։ Կատվիկները ծղոտով էին խաղում։ Վարյան կաթ էր բերում։
Հարևանի կովից։ Մսի մնացորդներ էր տալիս։ Լադան հանգիստ էր։
Բայց բնավորությամբ։ Փռշտում էր, եթե ինչ-որ բան դուրը չէր գալիս։ Գնում էր գոմը։
Վարյայի հղիությունը փոխեց կյանքը։ Պատրաստվում էին երեխայի։ Ալեքսեյը օրորոց էր պատրաստում։
Վարյան տակաշորեր էր կարում։ Հարևանուհիները իմացան։ Հաճախակի էին խորհուրդներով գալիս։
Մորաքույր Մարուսյան սովորեցնում էր։ Վարունգը ճիշտ դնել։ Երեխան առողջ կլինի։
Վարյան ժպտում էր։ Իր ձևով էր անում։ Ամառը շոգ էր…
Դաշտերը խայտաբղետվել էին արևածաղիկներով։ Անտառը զովությամբ էր գրավում։ Տոն կազմակերպեցին։
Բերքահավաքի օրը, ինչպես առաջ։ Հարևաններին կանչեցին։ Վերային երեխաների հետ։
Պապիկ Գրիշային էլ։ Վարյան պելմենի էր պատրաստում։ Բալով ու կարտոֆիլով։
Ալեքսեյը խորոված էր անում։ Վերան կվաս էր բերել։ Տոնը հաջողվեց։
Երեխաները վազվզում էին բակում։ Խաղում էին կատվիկների հետ։ Մեծահասակները երգում էին։
Պապիկ Գրիշայի ակորդեոնի նվագակցությամբ։ Վարյան նայում էր։ Նրան այստեղ բախտ էր վիճակվել։
Ընթրիքից հետո հավաքվեցին։ Խարույկի մոտ։ Պապիկ Գրիշան պատմեց։
Անտառի լեշի մասին։ Միգուցե դա Լադան է։ Բոլորը ծիծաղեցին։
Աշնանը Վարյան հոգնում էր։ Բայց աշխուժությունը չէր կորցնում։ Զբոսնում էր անտառում։
Սունկ, խոտաբույսեր էր հավաքում։ Վերան միանում էր։ Ապագայի մասին էին խոսում։
Երեխաների, գյուղի մասին։ Վերան երազում էր։ Բոգդանը, Սոֆիան կհեռանան։
Վարյան այլ կերպ էր մտածում։ Գյուղական կյանքը ավելի լավ է։ Օդը մաքուր է։
Ալեքսեյը սահնակ էր պատրաստում։ Ձմռան համար։ Վարյան գնալու էր ծննդաբերելու։
Տրակտորով չեմ տանի։ Նա կատակում էր։ Բայց անհանգստանում էր։
Նրա սիրնիկները հայտնի էին։ Հարևանուհիները բաղադրատոմս էին խնդրում։ Գաղտնիքը սերն է։
Ձմեռը շուտ եկավ։ Ձյունը ծածկեց գյուղը։ Տունը ավելի հարմարավետ դարձավ։
Վառում էին վառարանը։ Թեյ էին խմում։ Մորուքի ջեմով։
Լադան քնած էր կրակի մոտ։ Կատվիկների հետ։ Վարյան կոմբինեզոն էր կարել։
Ապագա երեխայի համար։ Ալեքսեյը փայտե խաղալիք էր փորագրել։ Ձիու տեսքով։
Նոր տարուն էին սպասում։ Եկան Վերան, երեխաները։ Հարևաններն էլ։
Սեղանը ճոխ էր։ Բորշ, տոլմա։ Կաղամբով կարկանդակներ։
Կեսգիշերից հետո դուրս եկան։ Լապտերներ էին բաց թողնում։ Ալեքսեյն էր դրանք պատրաստել։
Երկինքը լուսավորվում էր։ Վարյան զգում էր։ Տարին առանձնահատուկ էր դարձել։
Գարնանն էին պատրաստվում։ Վարյան գնալու էր քաղաք։ Հիվանդանոց։
Լադան կողքին էր պառկում։ Կարծես զգում էր։ Դանդաղ էր մռմռում։
Ապրիլին ծնվեց Օքսանան։ Ծնունդն անցավ բարեհաջող։ Գյուղը աղմկում էր։
Հարևանուհիները կաթ էին բերում։ Մեղր ու տակաշորեր։ Վարյան վերադարձավ տուն…
Կյանքը փոխվել էր։ Նրանք երջանիկ էին։ Լադան դայակ էր դարձել։
Պահպանում էր Օքսանայի օրորոցը։ Վարյան հիշում էր։ Ամեն ինչ արահետից սկսվեց։
Շնորհակալ էր ճակատագրին։ Ամառը վերադարձավ։ Դաշտերը նորից ծաղկեցին։
Վարյան զբոսնում էր Օքսանայի հետ։ Ալեքսեյի մանկասայլակով։ Լադան կողքին էր գնում։
Կատվիկները ցատկոտում էին։ Հարևանները գովում էին փոքրիկին։ Վարյային է նման։
Ալեքսեյը ճոճանակ էր պատրաստում։ Բակի համար։ Օքսանան կմեծանա։
Վարյան զգեստ էր կարում։ Վուշե գործվածքից։ Դստեր համար։
Վերան ավելի հաճախ էր գալիս։ Ջեմ էր բերում։ Հաղարջից։
Նորություններ էր պատմում։ Նոր կամուրջ էին կառուցել։ Հարևան գյուղում։
Կյանքը հանգիստ էր հոսում։ Բայց վառ։ Գյուղը համախմբում էր։
Ամեն կիրակի հավաքվում էին։ Պապիկ Գրիշայի մոտ։ Երգեր էին երգում։
Ալեքսեյը ակորդեոն էր բերում։ Սովորում էր նվագել։ Լավ էր ստացվում։
Վարյան հպարտանում էր նրանով։ Նա ջանում էր։ Ընտանիքի համար։
Տոնավաճառ էին կազմակերպել։ Գյուղի կենտրոնում։ Մեղր էին վաճառում։
Տնական գինի։ Վարյան գլխաշորեր էր կարել։ Դրանք արագ վաճառվեցին։
Լադան լեգենդ էր դարձել։ Երեխաները նրան պաշտում էին։ Անվանում էին անտառային թագուհի։
Ալեքսեյը ծիծաղում էր։ Բայց հպարտանում էր։ Նրա լուսանը առանձնահատուկ էր։
Աշնանը Օքսանան քայլում էր։ Վարյան լացում էր։ Ալեքսեյը նկարում էր։
Հին հեռախոսով։ Ուզում էր պահպանել։ Ամեն պահ։
Գյուղը ձմռանն էր պատրաստվում։ Փայտ էին պատրաստում։ Կաղամբ էին դնում։
Վարյան Մարուսյայից էր սովորում։ Թթու դնել։ Համեղ էր ստացվում։
Ալեքսեյը տանիքն էր նորոգում։ Մինչև ձյուն գալը։ Մինչև մթնելը աշխատում էր։
Վարյան թեյ էր բերում։ Թերմոսով։ Միասին էին նստում։
Նայում էին աստղերին։ Երազում էին ապագայի մասին։ Օքսանան կմեծանա։
Միգուցե ուսուցիչ կդառնա։ Կամ բժիշկ։ Վարյան ժպտում էր։
Միայն թե երջանիկ լինի։ Ալեքսեյը համաձայն էր։ Գլխավորը առողջությունն է։
Ձմեռը նորից եկավ։ Գյուղը ձյան մեջ։ Երեխաները սահում էին։
Ալեքսեյի սահնակներով։ Նա էր դրանք պատրաստել։ Բոլոր երեխաների համար։
Լադան սիրում էր ձյունը։ Ցատկում էր ձնակույտերի մեջ։ Կատվիկները նրա հետևից…
Վարյան խնձորով կարկանդակներ էր պատրաստում։ Հարևանները մտնում էին։
Թեյ էին խմում։ Պատմում էին զվարճալի պատմություններ։ Հին ժամանակների մասին։
Պապիկ Գրիշան հիշում էր։ Ինչպես երիտասարդ էր։ Մոտոցիկլետով էր քշում։
Վարյան լսում էր։ Ծիծաղում էր։ Գյուղական կյանքը կենդանի է։
Ալեքսեյը երազում էր տրակտորի մասին։ Նոր, հզոր։ Որպեսզի ֆերման ծաղկի։
Վարյան աջակցում էր։ Քիչ-քիչ գումար էին հավաքում։ Երազանքի համար։
Օքսանան արագ էր մեծանում։ Արդեն փոքրիկ բառեր էր ասում։ Լադա էր կանչում։
Լուսանը մռմռում էր։ Կարծես հասկանում էր։ Ընտանիքի մի մասն էր։
Գարնանը դաշտերը կանաչեցին։ Վարյան ծաղիկներ էր տնկում։ Տան մոտ։
Ալեքսեյը տաղավար էր կառուցում։ Ամառային երեկոների համար։ Ընտանիքի հետ։
Կյանքը հոսում էր։ Սիրով լի։ Պարզ ուրախություններով։
Գյուղը Կուպալային էր պատրաստվում։ Ծաղկեպսակներ էին հյուսում։ Խոտաբույսեր էին հավաքում։
Վարյան Օքսանային էր սովորեցնում։ Ցույց էր տալիս երիցուկները։ Աղջիկը ծիծաղում էր։
Ալեքսեյը կրակ էր վառում։ Գետի մոտ։ Տոնը խոստանում էր վառ լինել։
Վերան երեխաներին էր բերել։ Բոգդանը օգնում էր Ալեքսեյին։ Սոֆիան ծաղկեպսակներ էր հյուսում։
Եկավ Կուպալայի գիշերը։ Բոլորը հավաքվել էին ջրի մոտ։ Ծաղկեպսակներ էին բաց թողնում։
Կրակները վառ էին վառվում։ Վարյան Օքսանային էր պահել։ Հիանում էր արտացոլանքով։
Ալեքսեյը գրկեց նրանց։ Կյանքը լի էր։ Նրանց սերը տաքացնում էր։
Աշունը բերք բերեց։ Դդում, կարտոֆիլ էին հավաքում։ Վարյան աշխատում էր հարևանուհիների հետ։
Ալեքսեյը սայլեր էր նորոգում։ Օգնում էր ֆերմային։ Նրան գովում էին։
Վարյան երազում էր ապագայի մասին։ Օքսանան դպրոց կգնա։ Խելացի կլինի…
Վերան ծիծաղում էր։ Երեխաները արագ են մեծանում։ Հետ չես հասնի։
Նրանք երեկոյան նստած էին։ Թեյ էին խմում։ Կյանքի մասին էին խոսում։
Վարյան հիշում էր անտառը։ Արահետը դեպի լուսանը։ Ամեն ինչ փոխվել էր։
Ալեքսեյը Բոգդանին էր սովորեցնում։ Փայտե ձի էր պատրաստում։ Տղան ջանում էր։
Լադան նայում էր։ Պատշգամբում էր պառկած։ Կատվիկները կողքին էին քնած։
Ձմեռը նորից վերադարձավ։ Ձյունը փայլում էր։ Գյուղը կենդանացավ։
Երեխաները ձնեմարդ էին շինում։ Ալեքսեյն օգնում էր։ Օքսանան ծափահարում էր։
Վարյան կուտյա էր պատրաստում։ Սուրբ Ծննդյան համար։ Հարևանները կոլյադկաներ էին երգում։
Կյանքը տաք էր։ Չնայած ցրտին։ Նրանց սերն էր փրկում։
Լադան մեծացել էր։ Բայց դեռ պահպանում էր։ Օքսանայի օրորոցը։
Վարյան շնորհակալ էր։ Ամուսնու, դստեր համար։ Անտառի լուսանի համար։
Գարունը արթնացնում էր դաշտերը։ Ծաղկում էին բալենիները։ Գյուղը ծաղիկների բույրով էր լցված։
Ալեքսեյը ցանկապատ էր կառուցում։ Հավաբնի համար։ Վարյան ծիծաղում էր։
Օքսանան մերկ ոտքերով էր վազվզում։ Թիթեռնիկներ էր բռնում։ Լադան հետևում էր։
Կյանքը հոսում էր առաջ։ Երջանկությամբ լի։ Կանաչ հովիտը ապրում էր։
