Առավոտը հազվադեպ արևոտ էր։ Դաշտային ծաղիկների տեսքով ասեղնագործությամբ զարդարված բարակ վարագույրների միջով ճառագայթները ներթափանցում էին ննջասենյակ։ Սվետլանան ծույլորեն ձգվեց։ Ամուսինն արդեն գնացել էր աշխատանքի։ Նրանք ծանոթացել էին յոթ տարի առաջ ընդհանուր ընկերոջ ծննդյան օրը։
Լեոնիդը՝ զուսպ և քիչ խոսող տղամարդը, անմիջապես դուր եկավ նրան։ Նա չէր փորձում նվաճել նրա ուշադրությունը դատարկ գովեստներով կամ ցուցադրական քաջությամբ, ինչպես շատ այլ տղամարդիկ էին անում։ Նա պարզապես կողքին էր։ Եվ Սվետլանան, հոգնելով աղմկոտ ընկերություններից և անցողիկ սիրավեպերից, ընկղմվեց նրա հանգիստ նավահանգստում։
Մի քանի տարի անց նրանք ամուսնացան։ Համեստ հարսանիք ամենամտերիմների շրջանակում, առանց շքեղության և ցուցադրության։ Լեոնիդն աշխատում էր գրասենյակում, իսկ Սվետլանան դիզայներ էր։ Նա ինքն էր զբաղվում իրենց տանով և այնտեղ իրականացնում էր ստեղծագործական գաղափարները։
Հարսանիքից հինգ տարի անց նրանց ընտանիքում համալրում եղավ։ Լույս աշխարհ եկավ Ալյոնկան՝ երկնագույն աչքերով մի փոքրիկ աղջնակ։ Երկու կաթիլ ջրի պես նման էր Սվետլանային։
Երեխա նրանք վաղուց չէին կարողանում ունենալ, այդ պատճառով Սվետլանան երջանկությունից գլուխը կորցրել էր։ Մայրությունը ամբողջովին գրավել էր երիտասարդ կնոջը։ Նա հիացմունքով էր հոգ տանում դստեր մասին։ Իսկ ահա Լեոնիդը շատ զուսպ էր։
— Դու ուրախ չե՞ս, որ մենք Ալյոնկա ունեցանք, — մի անգամ հարցրեց Սվետլանան ամուսնուն։
Լեոնիդը զարմացած բարձրացրեց աչքերը կնոջ վրա.
— Ի՞նչ ես ասում, Սվետա։ Իհարկե՛, ուրախ եմ։
Նա մոտեցավ մահճակալին, որտեղ խաղաղ քնած էր Ալյոնկան, և ուղղեց սահած ծածկոցը։
— Պարզապես… — Սվետլանան կակազեց՝ չիմանալով, թե ինչպես արտահայտել իր անորոշ կասկածները, — դու կարծես ինչ-որ կերպ հեռացած լինես։
Լեոնիդը հոգոց հանեց և իրեն գրկեց կնոջը.
— Դե մի՛ անհանգստացիր։ Պարզապես հոգնած եմ։ Հիմարություններ մի՛ մտածիր։
Սվետլանան փորձեց հեռացնել իրենից տհաճ մտքերը։ Իսկապես, աշխատանքում տարբեր խնդիրներ կարող են լինել։
Անցավ ևս երեք տարի։ Ալյոնկան մեծացավ։ Դարձավ խելացի և հետաքրքրասեր աղջնակ։ Սվետլանան գլխովին ընկղմվեց ստեղծագործական աշխատանքում։ Բացեց առցանց խանութ։ Այնտեղ վաճառում էր իր սեփական էսքիզներով ստեղծված ինտերիերի իրեր։
Գործերը լավ էին ընթանում։ Սվետլանային նույնիսկ օգնական վարձելու անհրաժեշտություն առաջացավ պատվերները կատարելու համար։ Լեոնիդը նախկինի պես շատ էր աշխատում։ Բարձրացում ստացավ, և այժմ ավելի հաճախ էր մնում գրասենյակում մինչև ուշ երեկո։ Իսկ երբեմն էլ գործուղումների էր մեկնում։ Սվետլանան փորձում էր չտխրել։ Ամուսինը ջանում է ընտանիքի համար։
Մի անգամ երեկոյան Լեոնիդին հանկարծ շտապ կանչեցին աշխատանքի։ Ալյոնկան անսպասելիորեն վազեց հոր մոտ և, գրկելով նրա ոտքերը, բացականչեց.
— Հա՛յրիկ, մի՛ գնա։ Խաղա՛ ինձ հետ։
Լեոնիդը շփոթված նայեց դստերը, հետո Սվետլանային։ Նրա հայացքը կարծես գրգռված լիներ։
— Մի՛ խանգարիր, աղջի՛կս։
— Ալյո՛ն, հայրիկը պետք է աշխատի, — խստորեն ասաց Սվետլանան։
— Բայց ես կարոտել եմ՛, — լացակումած ասաց աղջիկը։
— Ալյոնա՛, — Լեոնիդի ձայնը սառն էր։ — Ես ասացի, մի՛ խանգարիր։
Նա կտրուկ ազատեց ոտքը կպչուն մանկական ձեռքերից և դուրս եկավ բնակարանից։
Սվետլանան զգաց, թե ինչպես մի բուռ բարձրացավ կոկորդին։ Բայց փորձեց շատ չմտածել։ Հոգնած է, հավանաբար։ Ահա, նույնիսկ երեկոյան են աշխատանքի կանչում։
Նախաճաշից հետո Սվետլանան, ինչպես միշտ, տնային գործերով զբաղվեց։ Հավաքեց քիմմաքրումից բերված իրերը, ջրեց ծաղիկները։ Նա հոգատարորեն ուղղեց ֆիկուսը։ Այն Լեոնիդն էր նվիրել նրան հարսանիքի տարելիցին։ Մինչև ճաշ Սվետլանան, ավարտելով տնային հոգսերը, որոշեց գնալ գործվածքների խանութ՝ ննջասենյակի նոր վարագույրների համար նյութ ընտրելու։
Վերջին ժամանակներս նրանք Լեոնիդի հետ ընդհանրապես դադարել էին միասին ինչ-որ տեղ գնալ։ Նույնիսկ պարզապես լավ խոսելու ժամանակ չէին գտնում։ Բայց հարաբերություններում կրակը պահպանելը շատ կարևոր է։ Ահա նրա մոտ էլ ինչ-որ դժվարին շրջան է աշխատանքում։ Իսկ տղամարդիկ երեխաների պես են՝ սպասում են հոգատարության և ուշադրության։
Սվետլանան որոշեց ամուսնուն փոքրիկ անակնկալ մատուցել։ Սառնարանից հանեց հավը՝ ֆերմերական։ Անցած շաբաթ մայրն էր բերել։ Լեոնիդը շատ էր սիրում նրա ֆիրմային հավը՝ խրթխրթան կեղևով և սխտորի բույրով։ Իսկ որպես խավարտ Սվետլանան որոշեց կարտոֆիլի պյուրե պատրաստել։ Կարագ էլ կավելացնի ու կանաչի։ Մինչ հավը եփվում էր ջեռոցում, Սվետլանան որոշեց զգեստ ընտրել։
«Ոչ մի ձգված շապիկ ու հին ջինս։ — մտածեց երիտասարդ կինը։ — Թող նա ինձ նորովի տեսնի»։ Նա ուզում էր ամուսնու համար գեղեցիկ ու ցանկալի լինել։ Պահարանից հանեց բորդո գույնի էլեգանտ զգեստը։ Վաղուց չէր հագել այն։
Այն շատ լավ ընդգծում էր կազմվածքը։ Մազերը հավաքեց բարձր սանրվածքով, ընդգծեց աչքերը և շուրթերին կորալագույն շրթներկ քսեց։ «Դե ահա, բոլորովին այլ բան է» — գոհունակ մտածեց նա՝ նայելով իրեն հայելու մեջ։
Ավարտելով պատրաստելը՝ Սվետլանան ուտելիքը դրեց տարայի մեջ։ Մինչև ամուսնու գրասենյակ ճանապարհը մոտ կես ժամ տևեց։ Սվետլանան դուրս եկավ մեքենայից և ներշնչեց ցրտաշունչ օդը։ Տրամադրությունը բարձր էր։ Նա մտավ բիզնես կենտրոնի ընդարձակ նախասրահ։ Ընդունարանում գտնվող խիստ աղջիկը հարցական նայեց Սվետլանային, հետաքրքրվեց, թե ում մոտ է նա եկել։ Սվետլանան նշեց ամուսնու ազգանունն ու պաշտոնը։
— Կներեք, իսկ դուք գրանցվե՞լ եք, — անտարբեր նայելով Սվետլանային էկրանի վրայից հարցրեց աղջիկը։
— Բա ես ասում եմ, նրա կինն եմ, — շփոթվեց Սվետլանան։
— Կներեք, առանց գրանցման չի կարելի, — աղջիկը ցուցադրաբար շրջվեց։
Սվետլանան չգիտեր, թե ինչ ասել։ Ստիպված եղավ տասը րոպե վիճել աղջկա հետ։ Եվ վերջինս դժգոհ ձգեց նրան հյուրի բեյջը։
Բարձրանալով անհրաժեշտ հարկը՝ Սվետլանան ուղղվեց դեպի ամուսնու աշխատասենյակը։ Ուզում էր թակել, բայց հենց այդ պահին լսեց ծիծաղ։ Ընդ որում ծիծաղում էին երկուսը՝ տղամարդ և կին։ Սվետլանան խոժոռվեց։ Նա ճանաչեց ամուսնու կոպիտ ծիծաղը։ Անկամ Սվետլանան լսեց։
— Ա՜խ, չեմ կարող, Լյոշա՛։ Քո կինը պարզապես քայլող անեկդոտ է՛, — ծիծաղեց անտեսանելի զրուցակիցը։
— Դու մի՛ խոսիր, — Լեոնիդը փորձում էր շշնջալ, բայց Սվետլանան հիանալի լսեց նրա խոսքերը։ — Հանկարծ ինչ-որ մեկը լսի։
— Դե և ի՞նչ, — կինը չէր հանգստանում։ — Բա մեզ արդեն վաղուց ժամանակն է…
— Դադարի՛ր։ Ես խնդրել եմ…
— Լավ, լավ, — կինը, ինչպես երևում է, հանգստացավ։ — Ինչ խոսել քո անշնորհքի մասին։
Սվետլանան զգաց, թե ինչպես մի բուռ բարձրացավ կոկորդին։ Դողացող ձեռքով նա ուղղեց սանրվածքից դուրս եկած մազափունջը։ Աչքերի առջև ամեն ինչ լողաց։ Երկիրը դուրս եկավ ոտքերի տակից։
— Լսիր, իսկ գուցե գնա՞նք ինչ-որ տեղ հանգստյան օրերին։ Երկուսով։
— Չեմ կարող, Ալյոնկան շաբաթ օրը մանկապարտեզում առավոտյան միջոցառում ունի։
— Դե և ի՞նչ։ Ինչ-որ բան մտածիր։ Քո կնոջ հետ ուղարկիր։ Մի՞թե նա ոչնչի պիտանի չէ։
Սվետլանան այլևս չէր կարող դա տանել։ Դողացող ձեռքով նա հրեց դուռը։
Լեոնիդը նստած էր սեղանի մոտ։ Նրա կողքին, անհամեստորեն տարածվելով բազկաթոռին, նստած էր նրա գործընկերուհի Իրինան։ Գեր, կոպտորեն ներկված շիկահեր։ Սվետլանան նրան մի քանի անգամ տեսել էր ամուսնու կորպորատիվ երեկույթներին։
Տեսնելով Սվետլանային՝ Լեոնիդը բաց բերանով սառեց։ Ի տարբերություն Լեոնիդի՝ Իրինան չշփոթվեց։ Նա հեգնանքով վերևից վար նայեց Սվետլանային և ծիծաղեց.
— Օ՜, ինչ մարդիկ։ Եվ առանց հրավերի։ Չէի սպասում քեզ տեսնել, Սվետոչկա։
Սվետլանան լուռ նայում էր ամուսնուն։ Նա բոլորովին չէր սպասում, որ նա այդքան ստորաբար կդավաճանի իրեն։
— Սվետա, դու ամեն ինչ սխալ ես հասկացել։ — մռմռաց Լեոնիդը՝ բարձրանալով աթոռից։ — Սա այն չէ, ինչ դու մտածում ես։
— Իսկ ի՞նչ պետք է մտածեի։ — Սվետլանայի ձայնը դողում էր։ Նա սեղանին դրեց ուտելիքով լի տարան։
— Ահա, ուտելիք եմ բերել քեզ համար, — դառնությամբ ասաց Սվետլանան։
— Սվետա, ես…
— Հեռացի՛ր։ — Սվետլանան հետ քաշվեց Լեոնիդից, ինչպես բորոտից։
Նա շրջվեց և դուրս եկավ աշխատասենյակից։ Արցունքները պատում էին աչքերը։ Նա դժվարությամբ հիշեց, թե ինչպես իջավ վերելակով, դուրս եկավ շենքից։ Քայլում էր փողոցով՝ չտարբերելով ճանապարհը։
Ամբողջ կյանքում Սվետլանան փորձել է լավը լինել։ Լավ դուստր, կին, մայր։ Զոհաբերել է իրեն, իր հետաքրքրությունները հանուն ընտանիքի։ Հանուն նրա՝ անշնորհակալի։ Իսկ նա…
Սվետլանան որոշեց վազել ընկերուհու մոտ։ Ամեն ինչ պատմեց նրան։ Լաց եղավ։ Դա նրան անհրաժեշտ էր… Տուն վերադարձավ ուշ երեկոյան։ Ամուսինը վազեց նրա ոտքերը ներողություն խնդրելու, բայց նա կտրուկ ասաց.
— Ես վաղն առավոտյան կդիմեմ ամուսնալուծության։
— Սվետա, հիմարություններ մի՛ արա։ Դե ես պարզապես հոգնել էի, պետք էր մի քիչ շեղվել։ Այլապես այս ամբողջ ընտանեկան կյանքն արդեն մինչև կոկորդս է հասել…
Սվետլանան ծիծաղեց։
— Դե իսկ ինչի՞ս է պետք այդպիսի թույլ տղամարդը։
Սվետլանան հիփոթեքով բնակարան գնեց և հեռացավ։ Չէր ուզում մնալ այնտեղ, որտեղ նա պահեր էր կիսում նախկին ամուսնու հետ։ Գլխովին ընկավ աշխատանքի մեջ։ Ընդլայնեց իր բիզնեսը, բացեց շոու-ռում։ Աստիճանաբար հեռացավ։ Եվ նույնիսկ նոր տղամարդ հանդիպեց, ով նույնպես փոքրիկ դուստր ուներ։ Սվետլանան ծաղկեց։ Հասկացավ, որ պետք չէ վախենալ փոփոխություններից։ Երբեմն դրանք պարզապես անհրաժեշտ են իսկապես ապրել սկսելու համար։
