🐔 «Ինչպես հավը փոխեց իմ կյանքը՝ առանց որևէ ափսոսանքի»

Այդ օրը Սվետլանան ուժասպառ էր եղել։ Ամբողջ օրը՝ մաքրություն, լվացք, ցրված խաղալիքներ, լվացված հատակներ։ Վերջապես նա նայեց ջեռոցը. կարտոֆիլով հավն արդեն կարմրել էր՝ խոհանոցը լցնելով ախորժելի բույրով։

— Մի տասը րոպե էլ, — մռմռաց նա, ժամանակաչափը դրեց և վազեց լոգարան՝ կարելի էր հասցնել լվանալ սալիկները։ Ամեն ինչ ինչպես որ պետք է ընթանում էր։ Մինչև դուռը փակվեց։

— Երևի երեխաներն են, — մտածեց Սվետլանան, բայց միջանցքում Արտյոմն ու Վերոնիկան չէին, այլ ամուսինը՝ Իգորը, որն առավոտից «ավտոտնակում էր կորել»։

— Օ՜, ինչ համեղ հոտ է գալիս։ — Ծաղրեց նա։ — Ես պաշտում եմ քո հավը։

— Երեխաներին կանչիր, հիմա ընթրելու ենք, — գոռաց Սվետլանան և վերադարձավ լվացարանին։

Մեկ րոպե անց միջանցքով մերկ ոտքերի դոփյուն լսվեց, ինչ-որ մեկը կոշիկները նետեց, ինչ-որ մեկը ծիծաղում էր։ Սվետլանան վեճ լսեց և դուրս եկավ՝ չսպասելով ժամանակաչափին։

— Ի՞նչ է կատարվում, — հարցրեց նա՝ ձեռնոցներով կանգնած։

— Ես ոտք եմ ուզում։ — Ճչաց իննամյա Վերոնիկան։

— Ես էլ։ — Աջակցեց յոթնամյա Արտյոմկան։

— Դրանք երկուսն են, — ձեռքերը տարածեց Սվետլանան։

— Ոչ։ Միայն մեկն է մնացել։ — Վերոնիկան ոտքը գետնին խփեց։

Կինը մոտեցավ սեղանին։ Իսկապես՝ հավի կեսը չկար։ Մնացել էին կրծքամիսը և երեք խղճալի կարտոֆիլ։

— Իսկ հայրիկը որտե՞ղ է։

— Գնաց։ Հավը վերցրեց ու գնաց, — մռմռաց որդին։

Սվետլանան վերցրեց հեռախոսը, զանգահարեց, Իգորը չպատասխանեց։ Բանալիները վերցնելով՝ նա վազեց դուրս բնակարանից։ Ներսում ամեն ինչ եռում էր. նորից։ Նա նորից իրեն վերցրել էր ամենալավը։ Միայն թե այս անգամ ոչ միայն իր համար էր տարել, այլ իր շրջապատի համար։ Սա արդեն պարզապես ագահություն չէր, սա ընտանիքի դավաճանություն էր։

Մանկական խաղահրապարակի մոտ, նստարանին նստած էր Իգորը ընկերների հետ։ Ձեռքին գարեջրի շիշ, ծնկներին՝ հենց այդ հավը։ Ծիծաղ, կրծոտված ոսկորներ։

— Շատ չէ՞, — վազեց նրանց մոտ Սվետլանան, աչքերը կրակում էին։

— Գնա տուն, հետո կպարզենք, — ատամների արանքից ասաց Իգորը՝ հայացք գցելով «ընկերներին»։

— Ոչ, հիմա կպարզենք։ Դու տարել ես այն ուտելիքը, որը ես երեխաների համար էի պատրաստել։ Ամոթ չէ՞։ Բավական չէ, որ միշտ քեզ համար լավագույն կտորներն ես ընտրում, հիմա էլ ընկերներին ես կերակրում ոչ քո ունեցածով։

— Գնա, քանի դեռ համբերում եմ, — կտրուկ պատասխանեց նա՝ բռնելով նրա ձեռքը։

— Ի՞նչ ես անում։ — Կտրուկ շարժվեց Սվետլանան։ — Դու պարզապես ագահ չես, դու գող ես, Իգոր։ Գող, որը գողանում է իր երեխաների ուտելիքը և կերակրում հարբեցողներին։

— Բավական է հիստերիկան, Սվետա, — նա բարկանում էր՝ իրեն նվաստացած զգալով ընկերների առաջ։ — Դե լավ, մի անգամ։

— Մի՞ անգամ։ Իսկ մանդարինները։ Իսկ տատիկից բերված խավիարը, որը դու մի երեկոյում կերար։ Իսկ խորովածը, որտեղ երեխաներին թողեցիր այրված կեղևները, իսկ քեզ՝ լավագույն կտորները։

Սվետլանան շրջվեց և գնաց։

Երեկոյան, երբ նա վերադարձավ, Սվետլանան պատուհանի մոտ էր կանգնած։

— Դու քեզ կողքից տեսնեիր, — ծաղրեց Իգորը։ — «Ամուսնալուծություն հավի պատճառով»։ Ուղղակի թոք-շոուի սյուժե է։

— Ամուսնալուծության դիմում եմ ներկայացնում, — սառնորեն պատասխանեց Սվետլանան։ — Դու նույնիսկ հիմա չհասկացար։ Ոչ թե հավի պատճառով։ Քո խոզության, ագահության և այն բանի պատճառով, որ դու քեզնից բացի ոչ մեկի մասին չես մտածում։

— Ո՞ւր գնամ, — փռթաց նա։ — Մի՛ ծիծաղեցրեք։

— Մայրիկիդ մոտ։ Հենց այն մեկի, որը քեզ ներշնչել է, որ աշխարհը պետք է պտտվի քո շուրջը։ Թող հիմա քեզ հետ էլ կիսվի։

Իգորը գնաց՝ մտածելով, որ նա կփոշմանի։ Բայց հաջորդ օրը նա դիմում ներկայացրեց։ Նա տեղափոխվեց մոր մոտ։

Իսկ երկու շաբաթ անց զանգահարեցին։

— Դու ճիշտ էիր, — հոգոց հանեց նախկին սկեսուրը։ — Նա իմ մոտ էլ ամեն ինչ ուտում է։ Թխվածքաբլիթ կգնեմ՝ մեկ հատ կուտեմ, մնացածը երեկոյան անհետանում է։ Մտածում էի՝ դու չափազանցնում ես։ Բայց նա նույնիսկ թեյնիկի վերջին եռացրած ջուրը իրեն լցրեց՝ չհարցնելով։

— Ուզո՞ւմ եք, որ ես նրան հետ վերցնեմ։ — Զարմացավ Սվետլանան։

— Ոչ… պարզապես… երևի խոսելու համար, — փռթաց սկեսուրը։

— Դե լավ, հաջողություն։ Իսկ ես իմ կյանքը այս անհագուրդ էգոիստի հետ ավարտեցի։ Եվ գիտե՞ս ինչ։ Հիմա ազատ շունչ եմ քաշում։

***
Երբեմն, որպեսզի պահպանես քեզ, պարզապես պետք է դադարես համբերել։ Նույնիսկ եթե ստիպված լինես ամուսնալուծվել հավի պատճառով։