Երեկ ուշ երեկոյան տուն էի վերադառնում։ Ականջներումս երաժշտություն էր հնչում։ Ճանապարհին՝ մայթին ինչ-որ բան շարժվում էր։ Մոտենում եմ։ Մարդ է։ Ավելի ճիշտ՝ սողացող մարդ։ Սողում է արտասովոր ձևով՝ ոտքերը վեր ձգելով, մի տեսակ զվարճալի, ասես մրցույթին մասնակցի։
Առաջին միտքս՝ հարբած է։ Երկրորդը՝ կեղտոտ։ Երրորդը՝ իսկ եթե հանկարծ չէ՞։ Իսկ եթե նա պարզապես հարբած չէ։
Մյուս անցորդներն անցնում էին կողքով՝ շտապելով տուն, միևնույն հայացքով՝ զզվանքով շրջանցելով։ Ես էլ էի շտապում տուն՝ իմ երեխան էր սպասում։ Բայց… եթե նա հարբած չէ՞։ Մոտեցա։
– Լա՞վ ես, – հարցրի՝ առանց գիտակցելու, որ անցել եմ անմիջապես «դու»-ի։
– Օգնի՛ր վեր կենալ, – մրթմրթաց տղան։ Նրա ձեռքերն ու ոտքերը խոնավ գետնից կեղտոտ էին, ծուռ-մուռ։ Պարզվեց՝ ուղեղային կաթված ունի, ծննդյան պահից։
Ձեռքս մեկնում եմ։ Նա՝ կեղտոտ, թաց ձեռքով՝ սեղմում է։ Նրանից ապուրի հոտ էր գալիս։
– Ինչպե՞ս հայտնվեցիր այստեղ, – հարցնում եմ։
– Հաց բերելու էի դուրս եկել։ Խորթ մայրս հիվանդ է։ Հեծանվորդը հրեց, ընկա։ Ինքս վեր կենալ չեմ կարող։
Նա արդեն ոտքի էր, բայց ձեռքս ամուր չէր թողնում։ Հարցնում եմ՝ հեռվո՞ւմ է ապրում։ Ցույց է տալիս մոտակա շենքը։ Խնդրում է ուղեկցել՝ «քանի դեռ նորից չեմ ընկել»։ Համաձայնվում եմ։
– Անունդ ի՞նչ է։
– Օլեգ։
– Ու՞մ հետ ես ապրում։
– Խորթ մորս հետ։ Հաց էր պետք։ Ինքն էր գնում, բայց հիվանդ է։
Քայլում ենք միասին՝ մայթով։ Մարդիկ մեզ էին նայում զարմացած․ կեղտոտ Օլեգը՝ սողացողը, և ես՝ մաքուր, կոկիկ։ Մոտենում ենք շքամուտքին։
– Բնակարան 59։ Բանալին գրպանումս է։ – ձեռքը բարձրացնում է ուռուցիկ գրպանին։
Ներս ենք մտնում։ Նա ձախ ձեռքով բռնում է փրկարար բազրիքից ու սկսում է քայլել՝ վարժ քայլերով, քարշ տալով ոտքերը։ Բացում եմ բնակարանը։
Սենյակից լսվում է ձայն.
– Օլեժա՞, դու ես։ Ու՞ր էիր երկու ժամ։ Հաց գնացի՞ր։
Բանալիները թողնում եմ հայելու վրա ու դուրս գալիս։
Օլեգը մանկական ուղեղային կաթված ունի։ Նա դուրս էր եկել հացի հետևից՝ երկու ժամ առաջ։ Հեծանվորդը հրել էր նրան, նա ընկել էր ու այդ ամբողջ ժամանակ սողացել էր՝ թաց, կեղտոտ մայթով։ Սողացել էր, որովհետև ոչ ոք չէր օգնել։ Ոչ մեկը։ Որովհետև բոլորը շտապում էին՝ տուն, ընտանիքի մոտ, իրենց սեփական հացով։
Բոլորը, ովքեր անցել էին նրա կողքով, իրենց արդարացրել էին մեկ մտքով՝ «Հարբած է»։ Բայց նա հարբած չէր։ Նա սողում էր, որովհետև այլ տարբերակ չուներ։
Ես շփոթված էի։ Ցնցված։ Ոչ թե նրա վիճակից, այլ՝ բոլորից։
Քսան րոպե անց կրկին մոտեցա այդ շենքին։ Զանգեցի բնակարան 59-ին։ Ոչ ոք չբացեց։ Սպասեցի։ Երբ մեկը դուրս եկավ մուտքից, ներս սահեցի ու բուն դռանը կախեցի փոքրիկ տոպրակ՝ հացով, Դառնիցկի հացով, մի քանի թխվածքաբլիթով, մարմելադով ու թեյով։
Օլեգն ու նրա խորթ մայրը այդ օրը կուտեին հացով ապուր։ Եվ թեյ կխմեին՝ թխվածքաբլիթով։
Օլեգ, խնդրում եմ, նորից չընկնես։
