Մայրս մենակ էր եկել իմ հարսանիքին, հայրս այդպես էլ չներկայացավ։ Տոնից հետո մայրիկս ինձ նվիրեց հայրիկիցս՝ չնչին գումարով ծրար։
Երկու շաբաթ անց հայրս վերջապես հայտնվեց ու զանգահարեց շնորհավորելու ինձ։
-Ձեզ դուր եկավ իմ նվերը: — հարցրեց նա։
Ես, իհարկե, շնորհակալություն հայտնեցի, բայց հայրս ինչ-որ բանից դժգոհ էր։ Եվ հետո նա ինձ մի բան պատմեց մորս մասին։ Դրանից հետո ես արտասվելով գնացի մորս տուն։ Ես ձեզ կասեմ, թե ինչ է տեղի ունեցել
Իմ ծնվելուց հետո հայրս սկսեց ֆինանսական խնդիրներ ունենալ։ Հետո մայրս հանդիպեց մի մարդու, ով ուներ մեծ տուն, կայուն եկամուտ և գեղեցիկ մեքենա։
Ամեն ինչ արագ եղավ. նա ամուսնալուծության հայց ներկայացրեց՝ հորը ոչինչ շտկելու հնարավորություն չթողնելով: Ես դեռ հիշում եմ այդ օրը. հայրս կանգնած էր դռան մոտ և հուսահատ փորձում էր համոզել նրան, բայց նա անդրդվելի էր։ Երեք ամիս անց մենք տեղափոխվեցինք նրա նոր ամուսնու մոտ՝ հորս թողնելով անցյալում։
Ամուսնալուծությունից հետո հայրս պարբերաբար ալիմենտ էր վճարում, բայց մայրս կտրականապես արգելեց նրան շփվել ինձ հետ։
Անցան տարիներ։ Ավարտեցի համալսարանը և պատրաստվում էի ամուսնանալ։ Հարսանիքին նախապատրաստվելիս մենք որոշեցինք հրավիրել միայն ամենամոտ մարդկանց։ Մայրիկը մենակ եկավ, երկրորդ ամուսինը վաղուց լքեց նրան: Բայց հայրիկը չեկավ։ Մայրիկը բացատրեց, որ հրատապ գործեր ուներ:
Սակայն հարսանիքից հետո նա ինձ ծրար տվեց։ Ներսում հինգ հազար գրիվնա կար՝ հորս նվերը։ Ես հուզված էի։ Հարսանեկան նախապատրաստությունների եռուզեռի մեջ ես չհասցրի անմիջապես զանգահարել նրան, բայց երկու շաբաթ անց նա ինքն հավաքեց իմ համարը։ Պարզվեց, որ այս ամբողջ ընթացքում նա հիվանդանոցում է եղել։
-Ձեզ դուր եկավ իմ նվերը: — հարցրեց նա։
-Շատ! Մենք պարզապես խնայում ենք նոր սառնարանի համար: «Մի քիչ էլ կավելացնենք և բավական է», – պատասխանեցի ես:
Նա ծիծաղեց.
-Դե, ձեր խնդրանքների հետ ամեն ինչ կարգին է: Սպասում եմ բնակարանամուտի հրավերի, հաստատ բաց չեմ թողնի։
Եվ հետո նա մի զարմանալի բան ասաց. Հարսանիքից երկու ամիս առաջ մայրը եկել էր նրան տեսնելու։ Նա առաջարկեց մեզ շքեղ նվեր մատուցել՝ բնակարան գնել։ Հայրը չվարանեց՝ մեծ գումար հատկացրեց և նրան վստահեց գնումը։ Մայրիկը վերցրեց փողը և գնաց:
ականջներիս չէի հավատում։ Ես անմիջապես գնացի մորս մոտ՝ հուսալով, որ այս ամենը ինչ-որ սխալ էր։ Բայց նա նույնիսկ չհերքեց դա.
— Այո, ես բնակարան եմ գնել, բայց այն գրանցել եմ իմ անունով։ Վարձով կտամ։ Դուք և ձեր ամուսինը երիտասարդ եք, դուք ինքներդ կվաստակեք:
Ես նայեցի նրան և չկարողացա հասկանալ. ինչպե՞ս կարող էր դա անել այն մարդը, ով պետք է լինի ամենամոտը: Այդ պահին ներսումս ինչ-որ բան պայթեց. Ես այլևս չէի կարող վստահել նրան: Դրանից հետո ես լրիվ դադարեցի նրա հետ շփվել։
Հարազատներն էլ երես թեքեցին։ Բայց, ինչպես պարզվեց, նա չէր հետաքրքրվում. Նա շարունակեց ապրել իր կյանքով։
