Առաջին անգամ Զատիկի տոնին ես մնացի առանց նույնիսկ համեստ տոնական սեղանի։ Աշխատանքից ինձ ազատել էին, գումար չունեի նույնիսկ ամենասովորական մթերք գնելու համար։ Զանգեցի աղջկաս ու որդուս՝ հույսով, որ նրանք կօգնեն, չէ՞ որ ես ամբողջ կյանքում նրանց էի պահել։ Բայց նրանք ոչ միայն մերժեցին աջակցել ինձ ֆինանսապես, այլև անգամ հյուր չհրավիրեցին։ Հենց այդ ժամանակ հասկացա, որ ժամանակն է փոխել կյանքս և դաս տալ անշնորհակալ երեխաներիս։
Ես երբեք չէի մտածի, որ 59 տարեկան հասակում կհայտնվեմ այնպիսի իրավիճակում, որտեղ կհ զգամ ամոթ ու նվաստացում։ Միշտ հպարտացել եմ իմ անկախությամբ և ընտանիքիս օգնելու կարողությամբ։
Ամեն ինչ փոխվեց, երբ ինձ հանկարծակի կրճատեցին աշխատանքից։
Այդ ազատումըdla (ազատումը) ինձ համար մեծ հարված էր։
Մինչ այդ ես հրաշալի հարաբերություններ ունեի երեխաներիս հետ։ Ունեմ չափահաս դուստր՝ Լիլյան, 28 տարեկան։ Նա վաղուց կազմել է իր ընտանիքը, մեծացնում է երեխաներին։
Որդիս 25 տարեկան է, դեռ ամուրի է։ Այս բոլոր տարիների ընթացքում ես ոչ միայն ֆինանսապես էի օգնում նրանց, այլև փորձում էի օգտակար լինել առօրյայում։
Իմ աշխատավարձը թույլ էր տալիս ամեն ամիս մի քանի հազար դրամ հատկացնել նրանց կարիքներին։
Բայց աշխատանքի կորուստը խախտեց այդ փխրուն հավասարակշռությունը։ Ամուսինս, որը թոշակառու էր, կայուն եկամուտ չուներ, և բոլոր ծախսերը դեռ ավելի մեծ բեռով ծանրացան իմ ուսերին։ Մի քանի ամիս պահանջվեց, մինչև հասկացա, թե որքան կախյալ էինք իմ աշխատավարձից։
Երբ մոտենում էր Զատիկը, գիտակցեցի, որ չեմ կարող ինձ թույլ տալ անգամ ամենահասարակ մթերքները տոնական զամբյուղի համար։ Չգիտեի ինչպես ասել այդ մասին երեխաներիս։ Վերցրի հեռախոսս ու զանգեցի Լիլյային։
Լիլյա՛, մի chút գումար դիր ինձ, խնդրում եմ։ Ուզում եմ Զատկի համար մթերքներ գնել, – ասացի, չիմանալով, թե ինչ արձագանք կլինի։
Մա՛մ, իսկ ե՞րբ ես վերադարձնելու գումարը, – հարցրեց նա ակնհայտ մտահոգությամբ։
Ես շփոթվեցի, չգիտեի ինչ պատասխանել։
Չգիտեմ, աղջիկս, – անկեղծորեն ասացի, և այդ պահին սրտիս մեջ մի ծանրություն զգացի։
Մա՛մ, հիմա դժվար ժամանակներ են։ Մեզ էլ է դժվար։ Դու արդեն մեզ չես օգնում, ինչպես առաջ։
Հեռախոսազրույցը շատ կարճ տևեց, և ես չկարողացա համոզել աղջկաս, որ շուտով ամեն ինչ կհարթվի։ Զանգեցի որդուս, բայց նա էլ հագեցած պլաններ ուներ՝ պատրաստվում էր տոներին գնալ լեռներ ընկերուհու հետ։ Ես ինձ լրիվ անպիտան զգացի։
Այդ ժամանակ հասկացա, որ տարիներ շարունակ ամեն ինչ արել եմ երեխաներիս համար, բայց հիմա ես ինքս էի մնացել միայնակ։ Զատիկի օրը նստել էի ամուսնուս հետ սեղանի շուրջ, իսկ սեղանին ընդամենը պլեյտի մեջ խաշած կարտոֆիլ էր։
Նայում էի այդ պարզ ուտեստին և մտովի ասում. «Այսպես չի կարող շարունակվել»։ Այդ պահին կարևոր որոշում կայացրի։
Մի ամիս անց մեկնեցի Գերմանիա՝ ընկերուհուս մոտ, որը օգնեց ինձ աշխատանք գտնել։ Աշխատում էի գործարանում, ապրում էի հանրակացարանում։ Ծանր էր, բայց ես դիմանում էի, քանի որ սա իրական հնարավորություն էր նոր կյանք սկսելու։ Երբ ստացա իմ առաջին աշխատավարձը, Լիլյան զանգեց.
Մա՛մ, պետք է երեխեքին դպրոց պատրաստել, կհիշես, չէ՞, մեզ օգնել ես միշտ…
Ես զգացի, որ նա կրկին սպասում է իմ աջակցությանն ու միջոցներին։ Բայց այս անգամ ես պինդ պատասխանեցի.
Ո՛չ, Լիլյա, հիմա քո հերթն է։ Ես այլևս չեմ կարող։
Լսեցի նրա ձայնում դժգոհությունը, բայց պատրաստ էի դրան։ Ինձ համար այլևս կարևոր չէր վերադառնալ նույն դերին, որտեղ միշտ ես էի տալիս, իսկ դիմացը ոչինչ չէի ստանում։
Այժմ ես որոշել եմ գումար խնայել, որպեսզի էլ երբեք նման իրավիճակում չհայտնվեմ։ Եվ վերջնականապես որոշել եմ չօգնել ոչ երեխաներիս, ոչ էլ ամուսնուս։
Հիմա մտածում եմ բաժանվելու մասին։ Զոհվել եմ այդ դրության մեջ, երբ ամեն ինչ իմ ուսերին է։ Ուզում եմ ապրել այլ կերպ, թեկուզ այս որոշումը հեշտ չէ ինձ համար։
Ինչպե՞ս եք կարծում, արդյոք ճիշտ եմ վարվում։
