Երբ ունեցանք երկու երեխա, ես կորցրի նախկին կազմվածքս, դադարեցի հագնել գեղեցիկ զգեստներ, քանի որ պարզապես չէի հասցնում ինքս ինձ խնամել:
Ես սպասում էի, որ ամուսինս կսատարի ինձ, սակայն մի օր նա ասաց.
– Հիմա ամաչում եմ քեզ իմ գործընկերներին ցույց տալ։ Իրենց կանայք՝ կարծես նկարներից դուրս եկած, իսկ իմը… սովորական «տոտա»։
Հետո պատահաբար իմացա, որ նա սիրավեպ ունի իր գործընկերուհու հետ։ Դա դարձավ վերջին կաթիլը, և ես որոշեցի փոխել իմ կյանքը։
Մեր ընտանիքում միշտ ընդունված էր, որ տղամարդը պետք է աշխատի, իսկ կինը՝ ստեղծի ընտանեկան հարմարավետություն։ Ամուսինս հենց սկզբից հասկացրեց, որ ինձնից սպասում է հենց այդ դերը։
Նա նկարագրում էր մեր ընտանեկան կյանքը որպես հեքիաթ. ես իրեն դիմավորում եմ գործից վերադառնալուց հետո տաք ընթրիքով, տանը ամեն ինչ մաքուր է, երեխաները՝ ուրախ։ Նրա ձայնում այնքան վստահություն կար, որ թվում էր, թե ամեն ինչ հենց այդպես էլ պիտի լինի։
Ամուսնությունից հետո ես ամբողջովին խորացա տան հոգսերի մեջ։ Պատրաստում էի բարդ ուտեստներ, սպիտակեղենի վրայից հանում էի բծերը, իսկ նրա վերնաշապիկները դասավորում էի կատարյալ կոկիկությամբ։ Ամուսինս հպարտանում էր ինձնով, պատմում էր ընկերներին, թե ինչքան հոգատար կին ունի։
Բայց երբ ծնվեց մեր որդին, ամեն ինչ փոխվեց։ Օրերը դարձան անվերջանալի հերթագայություն՝ կերակրման, լվացքների, անքուն գիշերների։ Ես ջանում էի հասցնել ամեն ինչ, բայց միևնույն է ինչ-որ բան վրիպում էր։ Տեսնում էի՝ ամուսինս հիասթափված է։
Նա ոչինչ չէր ասում, բայց հայացքը փոխվել էր։ Այդ ժամանակ որոշեցի առավելագույնս ուժ գործադրել. քնում էի օրական երեք ժամ, որպեսզի ամեն բան հասցնեմ։
Ամուսինս ցանկանում էր երկրորդ երեխա, իսկ ես վախենում էի, որ չեմ դիմանա։ Բայց նա պնդում էր, ասում էր, թե իսկական ընտանիքը երկուսից ավելի երեխաներին է պետք, և որ «մեկ բալիկը քիչ է»։ Ես վերջապես հանձնվեցի։
Դուստրս ծնվեց շատ փոքր ու խիստ պահանջկոտ։ Ես այլևս չէի հիշում, թե վերջին անգամ երբ էի լիարժեք քնել, հանգիստ ճաշել կամ թեկուզ մի քանի րոպե նստել առանց որևէ գործի։ Քիչ-քիչ կորցրի կազմվածքս, դադարեցի հագնել գեղեցիկ զգեստներ, որովհետև ուղղակի չէի հասցնում հետևել ինքս ինձ։
Մի անգամ ճաշի ժամանակ ամուսինս ասաց.
– Հիմա ամաչում եմ քեզ իմ գործընկերներին ցույց տալ։ Նրանց կանայք՝ ինչպես նկարներից դուրս եկած, իսկ իմը… տոտա։
Ես նայեցի նրան ու չէի հավատում ականջներիս։ Սիրտս ցավից սեղմվեց։ Ես ապրում էի նրա համար, ջանում էի հանուն ընտանիքի… Բայց պարզվեց՝ այդ ամենը նրա աչքին գրեթե անտեսանելի էր։
Գիշերները լաց էի լինում, սակայն շարունակ դեմքիս մեղմ ժպիտ էի պահում, որ ամեն ինչ կարգին թվա։ Բայց հետո պատահաբար իմացա, որ նա սիրավեպ ունի գործընկերուհու հետ։ Դա եղավ վերջնական կաթիլը։
Ես որոշում կայացրի հեռանալ։ Երեխաները կմնան ինձ հետ։
Այլևս չեմ ցանկանում ապրել նման ամուսնության մեջ։
Արդյոք արժե ինձ անել այդ քայլը։ Դուք ինչպես կվարվեիք։
