Նա գոգնոց հագավ ու գործի անցավ։ Իհարկե, ինչ բորշ եփել, քանի որ մոռացել էի, թե ինչ համ ունի…
Մթերքի մնացորդներն այնքան են կպել ափսեներին, որ թրջել է պետք։ Եվ կա մոտ տասը սուրճի բաժակ: Չե՞ք կարող հերթով լվանալ ձեր հետևից: Կոկորդումս վառվող սենսացիա բարձրացավ։
Ես քաղցած էի, բայց սառնարանում մի մուկ էր կախվել։ Եվ հանկարծ Նիկոլայը զգաց Սվետլանայի կարկանդակների հոտը։ Նրանց տանից միշտ թխվածքաբլիթի հոտ էր գալիս, քանի որ կինը սիրում էր ճաշ պատրաստել։ Հենց աշխատանքից տուն է գալիս, խոհանոցից արդեն դարչինի հոտ է գալիս։ Կամ վանիլին:
Հարիչն արդեն բզզում է, ջեռոցը տաքանում է…
Բայց հենց ներկայիս Նիկոլայն է այդքան ջերմ հիշում իր կնոջը։ Այդ ժամանակ Նիկոլային թվում էր, որ նա ոչինչ չի տեսնում, բացի խոհանոցից և երեխաներից (աշխատանքը չի հաշվվում): Նա միշտ լվացք է անում, լվանում պատուհանները կամ մաքրում գորգերը: Իսկ ամառվանից աշուն խոհանոցը վերածվում էր պահածոների արտադրամասի։ Նիկոլայը ժամանակ չուներ սափորները նկուղ տանելու։
Այդպիսի մի երեկո նա աշխատանքից տուն եկավ, և, ինչպես միշտ, Սվետլանայի խոհանոցի շեմին ինչ-որ բան եռում ու գոլորշի էր գալիս, իսկ նա, նստած սեղանի եզրին, այնքան վատ սովորություն ուներ, խնձորներ էր մաքրում և հեռուստացույցով ինչ-որ համերգ դիտում։
«Ես բաժանվում եմ քեզնից», – ասաց Նիկոլայը զարմանալիորեն հանգիստ, նույնիսկ առանց բարևելու:
Կինը ցնցվեց, բայց չշրջվեց։
«Ես ուրիշ կին ունեմ», – բացատրեց նա: «Ես սիրում եմ նրան և այլևս չեմ կարող քեզ խաբել»: Սվետլանան վայր դրեց դանակը, դանդաղ շրջեց դեմքը, շիկացավ գոլորշուց և իրլ սած լուրերից ամուսնուն և հնազանդորեն, կամացուկ ասաց. Նիկոլայը, իհարկե, չվերցրեց այդ ռուլետը, թեև շատ էր սիրում այն՝ կակաչի սերմերով և ընկույզով…
Նա հավաքեց ամենաանհրաժեշտ իրերը և գնաց այն կնոջ մոտ, ով բոլորովին նման չէր իր Սվետլանային։ Նա երբեք չի կրել Սվետլանայի պես ջինսեր՝ միայն կարճ զգեստներ և կիսաշրջազգեստներ: Ես սպորտային կոշիկներ չէի հագնում, միայն կրունկներով կոշիկներ:
Նա կարող էր ասել, որ գեղեցկության սրահ է գնում այնպիսի տոնով, ասես կարևոր գործնական հանդիպման է գնում։ Եվ ամբողջ աշխարհը պետք է սպասի:
Իսկ Սվետլանան երբեք չի գնացել սրահներ։ Ես չէի սիրում շրջել խանութներում և շուկաներում: Եթե ինչ-որ բան գնելու կարիք ունենայի, ցուցակ կկազմեի, կգնայի և շուտով կվերադառնայի պայուսակներով։ Նա չէր կարդում կանացի փայլուն ամսագրեր, չէր սուրճ խմում, չէր ներկում մազերը և չէր զբաղվում ֆիթնեսով: Բայց նա միշտ գեղեցիկ էր, խնամված և բարեկազմ։ Նեղ ջինսերով և կարճ բլուզներով, հյուսած ձիու պոչով նա նմանվում էր ավագ դպրոցի աշակերտուհու։ Նիկոլայը ցանկանում էր իր կողքին իսկական կնոջ տեսնել։ Այսպիսով, ես գտա ինձ Օլյա:
Հիմա նա արդուկում է վերնաշապիկները, կերակուր է պատրաստում, ինքն էլ ամաններ է լվանում։ Իսկ գիշերը երազում է Սվետլանայի ռուլետներն ու շոռակարկանդակները։
Եվ այս երազները վանիլի հոտ են գալիս, և ծիծաղում են Սվետլանայի գլխում… Խոհանոցը կարգի բերելով՝ Նիկոլայը մտավ սենյակ։ Օլյան, կոշիկները հագած, պառկեց բազմոցին, նրբագեղորեն հենվելով արմունկներին։ Նրա առջև մի ամսագիր կար, իսկ կողքի սեղանին՝ ևս երեք սուրճի բաժակ։
– Դու այնքան լավ տղա ես, իմ փոքրիկ նապաստակ: Ի՞նչ կանեի ես առանց քեզ: – ծվծվաց կինը՝ ձեռքերը մեկնելով դեպի ամուսնուն: – Ես հենց նոր եմ եկել մատնահարդարից: Այնքան հոգնած։ Նայեք՝ թույն եղունգներ? Ճիշտ այնպես, ինչպես մերը, չէ՞: Արի, իմ փոքրիկ երեխա, ես կգրկեմ քեզ…
Նիկոլայը սկսեց վատ զգալ: «Երևի սովից»,- մտածեց նա և գնաց խոհանոց՝ կարտոֆիլ մաքրելու։
