Երբ հոգին դադարում է լսել…
Գոռալուց առաջ մտածիր այս մասին…
Մի օր ուսուցիչը հարցրեց աշակերտներին.
-Ինչո՞ւ են մարդիկ վիճելիս ձայնը բարձրացնում:
-Նրանք, հավանաբար, կորցնում են իրենց սառնասրտությունը,- ենթադրեցին ուսանողները:
-Բայց ինչո՞ւ բարձրացնել, եթե կողքիդ է երկրորդ մարդը,- հարցրեց ուսուցիչը։
Աշակերտները տարակուսած ուսերը թոթվեցին։ Նրանց մտքով այլ բան չէր անցնում:
Այդ ժամանակ ուսուցիչն ասաց.
«Երբ մարդիկ վիճում են, և դժգոհությունն աճում է նրանց մեջ, նրանց սրտերը հեռանում են: Եվ դրանց հետ միասին հեռանում են նրանց հոգիները։ Իրար լսելու համար նրանք պետք է իրենց ձայնը բարձրացնեն։ Եվ որքան ուժեղ է նրանց վրդովմունքն ու զայրույթը, այնքան ավելի բարձր են գոռում:
Մի չարաշահեք դա, քանի որ կգա մի օր, երբ ձեր միջև հեռավորությունն այնքան կաճի, որ դուք այլևս չեք գտնի հետդարձի ճանապարհը:
Ամեն անգամ, երբ խոսելիս ձայնդ բարձրացնում ես, հիշիր, որ դու ինքդ քեզ ես մղում անդունդ, իսկ մարդուց հեռանալով՝ կորցնում ես ինքդ քեզ:
