Մեզանից ոչ բոլորին է բախտ վիճակվել լավ հարաբերություններ ունենալ մեր ծնողների հետ՝ որպես հասուն մարդիկ: Եվ այստեղ մենք նույնիսկ չենք խոսում այն դեպքերի մասին, երբ երեխաներն ու ծնողներն ակտիվորեն հակադրվում են միմյանց: Ընդհակառակը, անտարբերությունն ու սառը պրագմատիզմը նման դեպքերում շատ ավելի են ցավ պատճառում, քան բացահայտ բացասականը։ Առաջին հայացքից Սվետլանայի՝ մեր գլխավոր հերոսուհու պատմությունն այնքան էլ սարսափելի չէ։ Բայց երբ մտածում ես դրա մասին, անմիջապես հասկանում ես, թե որքան դժվար է ապրել մի աշխարհում, որտեղ նույնիսկ արյունակից ամենամոտ մարդիկ օտարի պես են գործում։
Ծնողների հետ դժվար հարաբերություններ
Ծանոթ պատմություն
Նախկին ամուսնուս՝ Մաքսիմի հետ 25 տարեկանում ընտանիք կազմեցինք, արագ ծանոթություն, հղիություն, ամուսնություն։ Երբեք չէի մտածի, որ ուրախ կլինեմ փորով իջնել խորան։ Բայց ես այնուամենայնիվ երջանիկ էի, քանի որ գիտեի, որ կյանքիցս ավելի կսիրեմ երեխայիս։ Ժամանակին ծնվեց դուստրս` Մարինան։ Ես գլխապտույտ սուզվեցի մայրական առօրյայի մեջ:
Ապրում էինք առանց որևէ հմայքի, ինչպես բոլորը։ Մաքսիմն անընդհատ անհետանում էր աշխատավայրում, ես խնամում էի Մարինոչկային։ Չնայած բոլոր հոգսերին ու արարքներին, մենք իրարից շատ հեռու էինք։ Ես նույնիսկ չզարմացա, երբ մի անգամ նա խոսակցություն բացեց և ասաց, որ ուրիշն ունի։ Նա ամուսնալուծություն խնդրեց, խոստացավ ալիմենտի հարցում չխաբել։
Բարդ կյանք
Անկեղծ ասած, ես էլ թողեցի, որ ամուսնալուծության գործընթացն իր ընթացքն ունենա։ Ես ուժ չունեի ինչ-որ բան պարզելու, նախկին ամուսնուս ապացուցելու։ Դա նաև անիմաստ էր: Միայն թե ես ու Մարինան ստիպված եղանք հեռանալ Մաքսիմի բնակարանից։ Ոչինչ չէինք անի, ես ծնողներիս խնդրեցի: Այդտեղ սկսվեցին նոր խնդիրներ…
Մայրիկն ու հայրիկը վաղուց ապրում էին քաղաքից դուրս՝ մեծ տանը։ Նրանք բավական գումար ունեին, իրենք իրենց ոչնչում չէին մերժում։ Ինձ հետ խոսում էին, այցելում էին Մարինային, բայց հազվադեպ։ Նրանք ասացին, որ ավելի անհարմար կլինի: Ուստի խնդրանքս առանձնապես ողջունելի չէր։ Պայման առաջ քաշեցին՝ ինձ ու աղջկաս համար սենյակ կտան, իսկ ինձնից՝ որպես սովորական վարձակալի, վարձ կվերցնեն։
Պարտքեր և անհանգստություններ
Անելիք չկար, պետք է համաձայնել: Ինձ ու աղջկաս սենյակ տվեցին, դարակ սառնարանում։ Ապրում էինք, թեկուզ վատ, բայց գոնե հանգիստ։ Ճիշտ է, ես ստիպված էի միանգամից երեք աշխատանք գտնել։ Իսկ Մարինային դայակ էր պետք, քանի որ մայրիկն ու հայրիկը կտրականապես հրաժարվում էին երեխային խնամել։ Բարեբախտաբար, այդտեղ էլ ես գտա ելքը:
Օգնություն խնդրեցի իմ նախկին սկեսուրից՝ Նինա Վադիմովնայից։ Ես նրա հետ կապի մեջ էի նաև Մաքսիմից բաժանվելուց հետո։ Այո, նա էլ էր դատապարտում որդու արարքը։ Մի խոսքով, Նինա Վադիմովնան սիրով համաձայնեց օգնել ինձ։ Իսկ նրա խնդրած գումարը բավականին փոքր էր, դժվար է լավ դայակ գտնել այդքան քչի դիմաց։ Մտածում էի` բախտս բերել է։
Հաջողություն, թե անհաջողություն
Անցան ամիսներ, ես վարժվեցի աշխատանքին ու նույնիսկ ընկերացա գործընկերներիցս մեկի հետ։ Ջուլիան՝ իմ նոր ընկերուհին, սկզբում պարզապես հրաժարվում էր հավատալ իմ պատմություններին։ Եվ հետո նա սկսեց վրդովված նախատել մայրիկիս, հայրիկիս և սկեսուրիս։ Ասա, որտե՞ղ ես տեսել, որ հարազատները միայնակ մորն ու նրա փոքրիկ դստերը վերաբերվեն այդքան փոքրոգի ձևով։ Այստեղ ես էլ արդեն մտածեցի …Բայց ես դեռ ելք չունեմ: Ինձ գումար է պետք, այլ օգնականներ չեմ գտնի։
Այո, Սվետլանային դժվար ճակատագիր է բաժին հասել: Բայց նա հավանաբար ճիշտ մարտավարություն է ընտրել։ Նրան ոչ մի կերպ հանձնվել չի կարելի, բայց նա չի կարող այլ կերպ ընկալել նման վերաբերմունքն իր ամենամոտ մարդկանց նկատմամբ: Ի՞նչ կասեք։ Սվետլանայի բախտը բերե՞լ է, թե՞ անհաջողակ է, եթե նայեք նրա հարազատների սառը կոմերցիոնիզմին…
