Ջերմ, տաք ու մեծ…
Ամեն անգամ, երբ նրա սիրտը կոտրում էին, դրա տեղում հրաշքով նորն էր աճում…
Թող ոչ անմիջապես, ցավի և դատարկության երկար օրերից հետո, բայց, իհարկե, աճում էր:
Ջերմ, տաք ու մեծ…
Յուրաքանչյուր կոտրված երազանք իր տեղը զիջում էր հաջորդին, կորցրած հույսը նորից վերադառնում։
Յուրաքանչյուր արցունք խլում էր տխրությունը և լվանում հոգին, ավելի ուժեղացնելով այն և վերածնելով սիրելու իսկապես անխորտակելի կարողությունը…
Ոչ, նա գերմարդկային չէր։ Նա պարզապես կին էր…
