Շատերը կարծում են, որ նորաթուխ ծնողների կյանքում առաջին երկու տարիներն են ամենադժվարը։ Սակայն իրական շոուն ծավալվում է, երբ երեխան գնում է դպրոց։ Ամառային արձակուրդներին արդյունքում ամենաշատը ոչ դպրոցականներն են սպասում։ Ի վերջո, ծնողների դպրոցական առօրյան կրկես է։ Սկսած ծնողական զրույցներից։
Մենք հավաքել ենք մի քանի հետաքրքիր պատմություններ, որոնք լիովին բացահայտում են, թե ինչ է նշանակում լինել դպրոցականի ծնող:
«Աշխատանային գործընկերներիցս մեկը պատմել է, թե ինչպես է իր երեխան վերադարձել դպրոցից և ասել, որ այլևս չի գնա այնտեղ։ Նա շատ հստակ փաստարկեց իր ցանկությունը. նրան սովորեցրել են գրել և կարդալ, ինչպես նաև հաշվել հաշվիչով։ Նրան ավելին պետք չէ, քանի որ նա վճռականորեն որոշել է դառնալ ավտոմեխանիկ, ինչպես իր հայրը: Իսկ այս մասնագիտության համար առկա գիտելիքները բավարար են»:
«21:00. Հենց այս պահին երեխաները խոստովանում են իրենց ծնողներին, որ վաղը պետք է դպրոց տանեն ձեռքի աշխատանքներ, ռեպորտաժ՝ գունավոր լուսանկարներով և թեյ խմելու կարկանդակներ։
«Կոլեգաս պարբերաբար կիսվում է իր տպավորություններով երեխայի՝ դպրոց գնալու դեմ նոր մեթոդների մասին։ Մեկ գլուխն է ցավում, մեկ ոտքը, հետ ստամոքսը, հետո 4-րդ փորոքը։ Այս անգամ արդարացումն ուղղակի ցնցեց.
-Հայրիկ, ես չեմ ուզում դպրոց գնալ։
-Ինչո՞ւ:
-Ես ուղղակի ուզում եմ քնել։
«Ընկերուհուս կրտսեր որդին ընկերներին ասաց, որ մայրիկի մոտ հաճախ են գալիս մարդիկ, որին նա հաճախորդներ է անվանում: Նա փակվում է նրանց հետ սենյակում և «տանջում» է նրանց, քանի որ երբեմն լսվում են հառաչանքներ և ճիչեր։ Կամաց-կամաց նման խոսակցությունները հասան ուսուցչին. Ընկերուհուս հրավիրեցին դպրոց, ասում են՝ պարկեշտ ամուսնացած կինը երեխայի ներկայությամբ չգիտես թե ում է տանում տուն։ Շատ մաղձ թափվեց, արհամարհանք և սոցիալական ծառայություններին բողոքելու խոստում: Իսկ ընկերուհիս տանը ուղղակի էպիլյացիա է անում»:
Դա այն ժամանակ էր, երբ տղաս առաջին դասարան էր սովորում: Մի օր դպրոցից եկավ, շորերը փոխեց ու նստեց ճաշելու։ Վերցնում եմ նրա գրելու տետրը, բացում ու կամացուկ խելագարվում։ Տնային առաջադրանքի տակ 4 միավոր է, ստորև՝ռուսաց լեզվի ուսուցչի հետգրությունը՝ «ПИШИТ ХОРОШО»։ Այդպես էլ գրված է. «ПИШИТ». Կարծում եմ, որ դա անհեթեթություն է: Խոհանոցից կանչում եմ տղայիս, տետրն եմ ցույց տալիս՝ սա ի՞նչ անհեթեթություն է։ Իսկ նա, ծամելով սենդվիչը, բացատրում է, որ ուսուցչուհին ինչ-որ տարօրինակ է, նա բառերի տառերը չի ավարտում:
Ես շարունակում եմ խելագարվել, հիմա ուղեղի երկու կիսագնդերով. «Ի՞նչ տառեր, ի՞նչ բառեր. Ի՞նչ է, այդտեղ հոգեբուժարանի մասնաճյուղ է դպրոցում»։ Իսկ նա սենդվիչ է ուտում ու ինչպես երեխային ինձ բացատրում, որ ուսուցիչը սխալվել է և գրել է «ПИШИ ХОРОШО». «Ես,- ասում է նա,- ,ավարտել եմ նրա բառը դպրոցում»:
«Ծնողական դպրոցի չաթից ես պարզեցի, որ 10 հոգուց 9-ը ցանկացած արտահայտություն ավարտում են բազմակետով: «Տանյա, բարև…», «Նրանք սկսել են շատ առաջադրանք տալ երեխաներին…», «Արմենը մրսել է…» Եվ ինչո՞ւ են դա անում: Ակնարկի թեթև շղարշ, թե՞ առեղծվածի աուրա: Չեմ հասկանում »:
«Ուսումնական տարվա վերջին շաբաթն է։ Հիմա ես հպարտությամբ կարող եմ ասել, որ ես և ամուսինս երրորդ դասարանի մաթեմատիկայից 4 ունենք մինուսով»:
Մինչ երեխաները դասերից հետո հանգստանում են, սկսվում են ծնողների խելահեղ դպրոցական օրերը։ Թերեւս մի քանի տարի դրանք մի վայրկյան անգամ չեն ավարտվում։ Ո՞վ ասաց, որ ծնող լինելը հեշտ է: Բայց էլ ե՞րբ հնարավորություն կլինի կրկին անցնել դպրոցական ծրագրով:
