Ակնհայտ է, որ վիրահատությունն անհնար է, քանի որ հիվանդը լիովին գիտակից վիճակում է։
Հեռավոր, մոռացված գյուղ, տեղական խարխուլ հիվանդանոց։ Տղամարդը պառկած է վիրահատական սեղանին, բժիշկը սկսում է վիրահատությունը:
Հետո հանկարծ հիվանդը սկսում է ծռմռվել և ցավից հառաչել:
Ակնհայտ է, որ վիրահատությունն անհնար է շարունակել, քանի որ հիվանդը լիովին գիտակից վիճակում է։ Վիրաբույժը խստորեն դիմում է երիտասարդ, հուզված բուժքրոջը.
– Լյուդա, ինչու՞ ես նայում հիվանդին: Անզգայացրե՛ք նրան։ Չե՞ք տեսնում, նա իսկապես վատ է զգում իրեն։
Բուժքույրը սկսում է փորփրել ցավազրկողներ փնտրելու համար, սակայն նրա բոլոր փորձերը՝ գոնե նման բան գտնելու, վերածվում են անհաջողության։ Հետո նա տարակուսած ասում է բժշկին.
-Ինչպի՞սի անզգայացում տամ նրան:
-Ի՞նչ է նշանակում «ինչպի՞սի»: Սիրելիս, այս ի՞նչ հարցեր են։ Տվեք նրան գոնե տեղային անզգայացում, շտա՛պ։
Բուժքույրը խուճապահար սկսում է գլուխը շարժել։ Ավելի լավ բան չգտնելով՝ նա թեքվում է դեպի հիվանդը և կամաց նրա ականջին շշնջում.
– Բայու-բայուշկի-բայու…
