– Մա՛յրիկ, վերջապես թոշակի անցար: Այժմ դու կարող ես նստել քո թոռների հետ:
Այս խոսքերով ուրախ դուստրն ու փեսան արձագանքեցին իմ այն ուղերձին, որ ես որոշել եմ թողնել աշխատանքս:
Բայց ես չե՛մ ուզում։ Ես դեմ եմ:
Սիրում եմ թոռներիս խելագարության աստիճան, մինչև գլխապտույտ։ Բայց ես պարզապես չեմ կարող ամբողջությամբ տրվել նրանց, ես չեմ ուզում, ես պարտավոր չեմ:
Ես աշխատել եմ իմ ժամկետից 6 տարի ավելի երկար: Ես ձիու պես հերկել եմ, որ սկզբում աղջիկս ավարտի ասպիրանտուրան, հետո երեխաներիս հիփոթեքով օգնեմ։
Եվ հիմա ես ուզում եմ ապրել ինձ համար: Ես իմ կյանքում մեկ անգամ եմ եղել ծովում: Իմ երազանքն է հրաժարվել ամեն ինչից, գնել փոքրիկ տուն ափին, հիմնել գեղեցիկ, հարմարավետ այգի մագնոլիաներով և ապրել ինձ հատկացված ժամանակը խաղաղությամբ:
Իսկ ինչպես էի սիրում գործելը: Իմ բոլոր ընկերուհիները նախանձում էին։ Բայց վերջին 20 տարիների ընթացքում դրա համար ոչ ուժ կար, ոչ էլ ժամանակ: Իսկ գրքերը….. ես հսկայական գրադարան ունեմ, որի կեսից ավելին անգամ չհասցրի թերթել, առավել ևս մտածված կարդալ:
Միգուցե ինչ-որ մեկն ինձ էգոիստ անվանի։ Բայց չէ՞ որ ես իմ կյանքում վաստակել եմ ազատության իրավունք, երազելու իրավունք, խաղաղության և հանգստության իրավունք:
Ես չեմ հրաժարվում թոռներիս հետ նստելուց, երբ դա իսկապես անհրաժեշտ է։ Նրանք ինձ ուժ են տալիս, էներգիայով լցնում, չեն թողնում, որ ձանձրանամ և նստեմ։
Բայց ապրել որպես մշտական դայակ, դաստիարակ` շնորհակալ եմ:
Երեխաներ, սիրելիներս, դուք նրանց ծնել եք ձեզ համար: Այնպես որ, դուք պետք է ներդնեք նրանց վրա ձեր ողջ ուժը, ձեր ազատ ժամանակը տրամադրեք նրանց, հոգ տանեք նրանց ապագայի մասին: Ընդ որում, մեծն արդեն 12 տարեկան է, իսկ ամենափոքրը՝ 3։
Հարազատներս, այս ամբողջ ընթացքում, երբ ես աշխատում էի, դուք կարողացել եք չէ՞ նրանց դաստիարակել։ Ուրեմն ինչու պետք է ինչ-որ բան փոխվի հիմա: Այո, ես հիմա թոշակառու եմ։ Բայց ես ուզում եմ ապրել։ Մեկ տարի, երկու, հինգ, դա նշանակություն չունի: Ինչքան Աստված կտա, ինչպես ասում են։ Բայց այս անգամ միայն իմ կյանքը։
Ինձնից մի խլեք դա, ես էլ եմ ուզում երջանիկ լինել։
