Կարոլինա Ջիրալդելլին ապշեց՝ տեսնելով իր երեխաների ծնունդն ընդունած բժիշկների դեմքերի վախեցած արտահայտությունը։ Նա գիտեր, որ ինչ-որ բան է կատարվում, իրեն և իր ամուսնուն տեղեկացրին, որ Էնզոյի մոտ «բնածին մելանոցիտային նևուս» կա, որի պատճառով մաշկի տարածքները դառնում են ավելի մուգ:
Կարոլինան հենց այդ ժամանակ և այդտեղ ընդունեց որդու առանձնահատկությունը: Թեև գիտեին, որ արտաքին տեսքի պատճառով նա ապագայում բազում դժվարությունների է հանդիպելու, սակայն վճռականորեն որոշեցին աջակցել նրան և իր կողքին լինել ամեն քայլափոխի։
Ճիշտ է, բոլոր նրանք, ում հանդիպում էին, պետք է վարժվեին այն փաստին, որ Էնցոյի դեմքը բոլորի դեմքին նման չէ։ Կարոլինան և նրա ամուսինը, ընդհակառակը, նրա ծնվելու պահից որոշեցին, որ կընդունեն նրա հաշմանդամությունը և չեն փորձի թաքցնել այն։ Նրանց համար Էնցոն հիասքանչ էր այնպիսին, ինչպիսին կա:
Չնայած դրան, Էնցոյի մայրը խոստովանել է, որ իր համար դժվար էր դիտել, թե ինչպես են շրջապատում բոլորը նայում իր որդուն «խղճահարությամբ, արհամարհանքով, վախով և երբեմն էլ զզվանքով»։ Նա չէր կարող չնկատել փողոցում հանդիպած մարդկանց ծուռ հայացքները, և հաճախ դժվար էր դիմանալը։
Կարոլինան և նրա ամուսինը երբեք չեն ստիպել Էնցոյին իրեն աննորմալ զգալ, և այդպես վարվել են նրա հետ, քանի որ նա այդպիսին էր` նորմալ: Կարոլինան նաև հիանում էր Էնցոյի ծննդյան հետքով և ամեն ինչ անում` նրան ցույց տալու, որ նա ոչնչով չի տարբերվում:
Մի օր մայրը ցանկացավ զարմացնել Էնցոյին՝ վերստեղծելով նրա բնածին հետքն իր դեմքին: Նա վարձեց պրոֆեսիոնալ դիմահարդարի, որպեսզի խալը դնի իր դեմքին և այն կրեց ամբողջ օրը՝ առաջադրանք կատարելիս և նույնիսկ աշխատանքի գնալիս։
Դիմահարդարումից հետո Կարոլինան զարմանալի տեսք ուներ։ Մինչ այդ նա ընդունել և նույնիսկ սիրել է իր որդու ծննդյան հետքը, ուստի ուզում էր գոնե մի փոքր ժամանակ զգալ այն իր վրա։
Հպարտ մայրը հպարտությամբ էր կրում իր դեմքի ծննդյան նշանը Մայրության օրը՝ հարգելու այն մարդուն, ով թույլ է տվել իրեն վայելել այս առանձնահատուկ օրը: Կարոլինան երբեք չի մոռանա Էնցոյի արձագանքը, երբ նա տուն եկավ և տեսավ նրան: Նա իրավիճակը նկարագրեց այսպես։
«Երբ ես տուն հասա, Էնցոյի արձագանքը մաքուր հիացմունք էր, նույնիսկ եթե նա ոչինչ չէր հասկանում»:
Այդ օրը Էնցոն և Կարոլինան այնքան շատ նկարներ արեցին, որքան կարող էին և միասին հիանալի ժամանակ անցկացրեցին: Կարոլինան ասաց, որ շատերն իրեն այլ կերպ էին նայում, երբ աշխատանքի գնալու ժամանակն էր, բայց նա հանգստություն էր պահպանում, քանի որ ոչինչ չէր զգում, բացի հպարտությունից իր փոքրիկ որդի Էնցոյով:
Այդ օրը երջանիկ մայրիկը դիմահարդարմամբ մնաց մինչև քնելը, բայց դեմքի վրա նման հետք կրելու զգացողությունները դեռ չեն թողնում նրան. սա սիրո և հպարտության հեղեղ է իր գեղեցիկ որդու՝ Էնցոյի համար:
