Համառոտ կարևորի մասին…
Երբեմն կարևոր բաներն ավելի հեշտ է փոխանցել պատմվածքի տեսքով: Եվ կապ չունի՝ այս իրադարձությունները եղել են իրական կյանքում, թե ոչ։ Այս պատմությունները ստիպում են մտածել գլխավորի մասին…
«Մեխերի առակը»
Մի մարդ ուներ շատ տաքարյուն որդի։ Եվ ահա մի օր հայրը երիտասարդին մի տոպրակ մեխեր տվեց և խնդրեց, որ ամեն անգամ, երբ նա չկարողանա զսպել իր զայրույթը, մեկ մեխ խփի ցանկապատի սյան մեջ։
Առաջին օրը սյան մեջ մի քանի տասնյակ մեխ կար։ Մեկ շաբաթ անց նա սովորեց զսպել իր զայրույթը, և ամեն օր սյան մեջ խրված մեխերի թիվը սկսեց նվազել։ Երիտասարդը հասկացավ, որ ավելի հեշտ է զսպել էմոցիաները, քան մեխեր խփել:
Վերջապես եկավ այն օրը, երբ նա ոչ մի անգամ չկորցրեց իր ինքնատիրապետումը: Այս մասին նա պատմեց հորը, իսկ նա ասաց, որ այս անգամ, ամեն օր, երբ որդին կարողանա իրեն զսպել, կարող է մեկ մեխ հանել սյունից։
Ժամանակն անցավ, և եկավ այն օրը, երբ նա կարող էր ասել իր հորը, որ ոչ մի մեխ չի մնացել սյան վրա։ Հետո հայրը բռնեց որդու ձեռքից և տարավ ցանկապատի մոտ.
«Լավ գործ արեցիր, բայց տեսնու՞մ ես, թե քանի անցք կա սյան վրա։ Նա այլեւս երբեք նույնը չի լինի: Երբ մարդուն վատ բան ես ասում, նա թողնում է նույն սպին, ինչ այս անցքերը։ Եվ ինչքան էլ դրանից հետո ներողություն խնդրես, սպին կմնա»։
«Ժանտախտն ու վախւ»
Մի օր ուխտավորն ու Ժանտախտը հանդիպեցին ճանապարհին:
-Ո՞ւր ես գնում,- հարցրեց ժանտախտը։
-Մեքքա, խոնարհվելու սուրբ վայրերի առաջ։ Իսկ դու՞։
-Բաղդադ հինգ հազար մարդու խլելու», – պատասխանեց ժանտախտը։
Նրանք բաժանվեցին, և մեկ տարի անց նրանք նորից հանդիպեցին նույն ճանապարհին։
– Բայց դու ինձ խաբեցիր», – ասաց ժանտախտին ուխտավորը,- ասացիր, որ Բաղդադից հինգ հազար մարդ կվերցնես, բայց վերցրեցիր հիսունհինգ հազար։
-Ոչ, – պատասխանեց ժանտախտը, – ես ասացի ճշմարտությունը: Ես Բաղդադում էի և վերցրեցի իմ հինգ հազարը։ Մնացածը վախից մեռան։
«Ամեն ինչ քո ձեռքերում է»
Շատ վաղուց ապրում էր մի Վարպետ, ով թվում էր, թե ունի բոլոր պատասխանները: Եվ մի օր նրա աշակերտներից մեկը մտածեց. «Կա՞ մի հարց, որին մեր Վարպետը չկարողանա պատասխանել»:
Նա գնաց ծաղկած մարգագետին, բռնեց ամենագեղեցիկ թիթեռին և թաքցրեց ափերի միջև: Թիթեռը թևերով կպնում էր նրա ձեռքերին և ուսանողին խուտուտ տալիս։ Նա ժպտալով մոտեցավ Վարպետին և հարցրեց.
-Վարդապե՛տ, ի՞նչ թիթեռ ունեմ ձեռքումս՝ ողջ, թե՞ մեռած»
Նա ամուր բռնել էր թիթեռն իր փակ ձեռքերում և պատրաստ էր ամեն վայրկյան սեղմել դրանք՝ հանուն իր ճշմարտության:
Առանց աշակերտի ձեռքերին նայելու՝ Վարպետը պատասխանեց. «Ամեն ինչ քո ձեռքերում է»:
