Յուրաքանչյուր մարդ մեզ համար ուսուցիչ է։ Եվ կապ չունի՝ նա իմաստուն մարդ է, կռվարար, թե մարմնավաճառ։ Պատահականություններ չկան, ամեն ինչ ընթանում է ըստ պլանի…
Բոլոր այն մարդիկ, ում մենք հանդիպում ենք կյանքում, այնպիսին են, ինչպիսին մենք ենք: Եթե ձեր ճանապարհին հաճախ են բամբասանքներ հայտնվում, ապա այս հատկությունը նույնպես ձեր բնավորության մեջ է։ Սրանով Տիեզերքը, այսպես ասած, ձեր ուշադրությունը հրավիրում է ձեր ներքին խնդրի վրա:
Վերջերս գնացի բժշկի՝ գանգատվելով մեջքի ուժեղ ցավից։ Ես պատմեցի նրան այն մասին, թե ինչպես էի ամբողջ շաբաթ ճնշել ցավը դիկլոֆենակով, և այն չի լավանում: Բժիշկը ժպտալով լսեց ինձ և ասաց. «Դու պետք է ընկերանաս ցավի հետ։ Սա ձեր մարմնի ազդանշանն է, որ ինչ-որ տեղ ինչ-որ բան այն չէ: Բուժվեք, փոխեք ձեր ապրելակերպը, սովորությունները, վերաբերմունքը»:
Յուրաքանչյուր մարդ մեզ համար ուսուցիչ է։ Եվ կապ չունի՝ նա իմաստուն մարդ է, կռվարար, թե մարմնավաճառ։ Պատահականություններ չկան՝ ամեն ինչ ընթանում է ըստ պլանի։ Ե՛վ լավ, և՛ ոչ այնքան լավ մարդիկ ինչ-որ բան են սովորեցնում, և պետք է երախտապարտ լինել դրա համար, այլ ոչ թե ոչնչացնել նրան` «անիծված լինի այն օրը, երբ հանդիպեցի այս այծին» բառերով:
Իմ կյանքում եղել են մարդիկ, ովքեր վիրավորել են ինձ։ Բայց այս ցավն ի վերջո ինձ հասցրեց նոր մակարդակի` ես դարձա ավելի ուժեղ, ավելի համարձակ, սովորեցի գնահատել կյանքը, մարդկանց և հանգիստ ընդունել նրանց արատները: Գրող Էլիֆ Շաֆակի գրքում լավ խոսքեր կան. «Տիեզերքը մշտապես զբաղվում է քեզնով, փոխակերպելով ինչպես ներքուստ, այնպես էլ արտաքինով»:
Յուրաքանչյուր մարդ անավարտ ստեղծագործություն է, որը կամաց-կամաց, քայլ առ քայլ մոտենում է կատարելությանը։ Մենք բոլորս անավարտ էսքիզ ենք, որն անշուշտ կվերածվի արվեստի ավարտուն գործի։
