Ես երեսուն տարեկան եմ, ամբողջ ընտանիքս վաղուց ասում էր, որ ժամանակն է ամուսնանալու, ծննդաբերելու, իսկ շարունակությունը ըստ կարգի։ Բայց ես չեմ կարող մենակ մտնել ԶԱԳՍ, իսկ դուրս գալ ամուսնուս հետ։ Բայց ես ունեմ ընկեր, ով վերջերս ինձ առաջարկեց միասին ապրել:
Իսկ այնտեղ հարսանիքն էլ հեռու չէ:
Ես նրան շատ եմ սիրում:
Այնքան երջանիկ եմ։
Եվ իհարկե, իմ մտքերը նրան նույնքան երջանիկ դարձնելու մասին են: Ինչպես ցանկացած կին, ես էլ եմ ուզում խաղաղ հարաբերություններ, ջերմություն տանը։
Դրա համար ես փայփայում եմ նրան։ Նա սիրում է ավելի երկար քնել` թող քնի: Եթե համեղ բան է ուզում, ես կպատրաստեմ, դժվար չէ։ Ես նրան չեմ արթնացնում հանգստյան օրերին, միշտ կա մի բան, որով լցնում եմ ամբողջ սառնարանը: Ջուրը դնում եմ եռալու, սիրելին կարթնանա, իսկ ես նրա համար անմիջապես տաք ճաշ կեփեմ։
Առավոտը հիանալի ստացվեց։ Իմ քնկոտ ամուսինն ուտում էր պելմենիներ՝ քնելուց հետո դեռ ճմռթված: Ես հիանում էի։ Ի՜նչ գեղեցիկ ձեռքեր ունի։ Ի՜նչ ախորժակով է ուտում։ Ես սպասեցի, մինչև նա ավարտի բոլոր պելմենիները և որոշեցի հարցնել նրան ինձ համար մի կարևոր բանի մասին.
-Ասա, խնդրում եմ, օրերս տարեդարձ ունենք, մեկ տարի առաջ ենք ծանոթացել։ Արդեն վեց ամիս է, ինչ միասին ենք ապրում։ Ասացիր, որ վեց ամսից կգնանք դիմում գրելու, եթե ամեն ինչ նորմալ լինի։
Բայց ինչ նորմալ։ Տղամարդս հանկարծ գդալը գցեց ափսեի մեջ, թթվասերի մնացորդները թռան շուրջը.
Զզվեցրիր քո ակնարկնող հայացքով և նվնվոցով… Ես նույնիսկ հանգիստ ուտել չեմ կարող, ես արդեն այնքան եմ հոգնել քեզանից:
Իմ սիրելին ամբողջ օրն ինչ-որ տեղ գնաց, վերադարձավ արդեն մթին: Նա շեմից մռայլ նայեց ինձ, անմիջապես ասաց.
-Դու ոչ մեկ ես, որ ինձնից պատասխաններ դուրս քաշես: Չե՞ս կարող համեստորեն սպասել մինչև ամուսնանաք։ Քեզ համար ի՞նչ տարբերություն, կնիք կա, թե՞ ոչ։ Ի՞նչ է դա նշանակում։
-Ինձ համար ոչինչ: Ես ինձ համարում եմ ոչ ազատ, ինձ կնոջ պես եմ պահում. Ես անում եմ այն, ինչ անհրաժեշտ է:
Բայց իմ սիրելին կարող է կամ ամբողջ օրով մեկնել ինչ- որ տեղ կամ իմ բնակարանում ապրելու պայմաններ պահանջել։ Իսկ ինչո՞ւ ես չեմ կարող իմ տանը բնակություն հաստատած չափահաս տղամարդուն հարց տալ թղթաբանության և միմյանց մեր կարգավիճակի մասին: Անցնում են ամիսներ։ Տարիներս են անցնում։ Ես կարող եմ ևս հինգ տարի մնալ որպես համատեղ ապրող։
-Ստիպիր նրան ամուսնանալ,- ասում է մայրս,- թե չէ տես ոնց է հարմարավետ տեղավորվել, տաքանում: Պելմենիներ նրա համար, կարիք չկա տուն վարձել:
-Բայց չեմ կարող ասել՝ ամուսնացիր կամ հեռացիր։ Հպարտ է, կհեռանա։
Բայց մյուս կողմից հպարտությունը չխանգարեց նրան հաստատվել կնոջ հետ ապրելու համար։ Եվ գդալներ շպրտել շուրջը: Միգուցե ես ինձ բավականաչափ չե՞մ գնահատում:
Ինչու ես չեմ կարողանում պարզել մի պարզ բան՝ որտե՞ղ է նա ամբողջ օրը։ Եվ ի՞նչ է նշանակում չսկսե՛ս։
Հանկարծ հասկացա, որ ես ինքս աղախնի պաշտոն եմ զբաղեցրել, և ինչո՞ւ նա պետք է ինձ հարգի պելմենիի համար։ Եվ ի՞նչ անել, ամենակարեւորը:
Կարող եք եմ նրան հրել գրանցման գրասենյակ, բայց չեմ ցանկանում: Իսկ գնալու տեղ չկա, ո՞ւր գնամ իմ բնակարանից։
