Մենք բոլորս երբեմն հայտնվում ենք իրավիճակներում… էմոցիոնալ առումով դժվար, եկեք այսպես ձեւակերպենք:
Գլխավորը սադրանքին չտրվելն է…
Այս մեթոդը դստերս խորհուրդ էի տվել շատ վաղուց՝ առաջին դասարանում, երբ տարրական դպրոցի ուսուցչի հետ մեր բախտը շատ չբերեց։ Մեթոդը հասանելի է տարբեր տարբերակներով, ինձ հատկապես դուր է գալիս այս փոփոխությունը:
Բոլորս էլ երբեմն հայտնվում ենք… էմոցիոնալ դժվար իրավիճակներում։ Լավ է, որ տարիքի և փորձի հետ մենք գնալով քիչ ենք լինում: Ինչ-որ մեկի ուսուցիչը գոռում է, մեկի ղեկավարը, մեկի ամուսինը կամ կինը: Եվ մեթոդը կօգնի, եթե այս պահին զգաք՝ վախ, թմրություն, վիրավորանք, մտքերի խառնաշփոթ, արցունքներ…
Այսպիսով…
Այդ մեծ, ճչացող մարդուն պատկերացրեք փոքրիկ, կարծես խաղալիք, փոքրիկ մարդու, որը վազում է ձեր շուրջը սեղանի վրա: Վազում, ձեռքերը նույն կերպ թափահարում, ինչ-որ բան գոռում, թուք շաղ տալիս։ Փոքրիկ տիկնիկային ջինսերով և փոքրիկ բաճկոնով: Այդ մեծը, թող ավելի շատ գոռա, իսկ դու կենտրոնացիր փոքրի վրա, ուշադիր քննիր նրան։ Ջինսեր, գզգզված մազեր, ծռմռված բերան… Զգացեք, որ ձեր վախն այս պահին անհետանում է, թե՛ թմրությունը, թե՛ արցունքները բաց են թողնում:
Այստեղ ամենակարևորը չծիծաղելն է։
Իրականում մարդը, նույնիսկ ամենամեծը, սովորաբար բղավում է անզորությունից, հոգնածությունից և հուզական այրումից: Եվ իհարկե, երկարաժամկետ հեռանկարում արժե ինչ-որ կերպ այս հարաբերությունները վերածել կառուցողական ուղղության կամ դադարեցնել:
Երևի բավական է գրկել ճչացող կնոջը, լսել ճչացող ամուսնուն և գոռացող շեֆին թողնել- գնալ մեկ այլ ստորաբաժանում։ Իսկ ուսուցչից՝ մեկ այլ դասարան կամ այլ դպրոց, ինչպես ես արեցի վերջում։ Դա կարելի է անել, երբ ձեր զգացմունքները թուլանան:
Միևնույն ժամանակ, նայեք սեղանի շուրջ վազող փոքրիկ մարդուն…
