Ես ինձ միշտ համարել եմ ոչ զզվացող մարդ, բայց վերջերս կարծիքս փոխեցի։ Դրա համար խթան հանդիսացավ այն իրավիճակը, որին ես ականատես եղա իմ հարևան Անյայի տանը։
Հարևանս բնակարանում շուն ունի, զվարճալի կենդանի: Անյան շատ է սիրում իր ընտանի կենդանուն և խնամում է նրան, չնայած ժամանակ առ ժամանակ նրա բողոքներից լսում եմ, որ շունն աչքի չի ընկնում լավ վարքագծով։
-Մենք այսօր քայլում էինք, ես շրջվեցի, իսկ նա արդեն ինչ-որ կույտ էր ծամում։ Ես ճիշտ մտածեցի, նույն կույտը, որից վատ հոտ է գալիս: Ահա այդպիսի տարօրինակ սովորություն ունի, և նա ոչ մի կերպ չի կարող վերակրթվել»,- դժգոհեց ինձ հարևանս: Մորաքույրս էլ ասաց, որ իր շունը հրաժարվում է միս ուտել, բայց զբոսանքի ժամանակ միշտ աղբ ու արտաթորանք է փնտրում ու ուտում, հետևաբար խնդիրն ամենևին էլ հազվադեպ չէ։
Ես հիշեցի Անյայի այս բողոքները տորթի համատեղ պատրաստման գործընթացում, այն բանից հետո, երբ նա հանգիստ թասը դրեց հատակին, որի մեջ կրեմ էինք պատրաստել, իսկ շունն ուրախությամբ սկսեց լիզել այն։
-Մի զարմացիր, ես նրան միշտ ճաշի մնացորդ եմ տալիս ափսեներից: Եվ մնացորդները չեն կորում, և պետք չէ ափսեն լվանալ, պարզապես ողողում եմ այն ջրով և այն արդեն մաքուր է»,- ասաց Անյան՝ նկատելով իմ աչքերի տարակուսանքը:
Ճիշտն ասած, դրանից հետո ախորժակս կորցրեցի։ Ես սկսեցի հիշել բոլոր այն ժամանակները, երբ Անյայի տանն ուտում և խմում էի, հասկանալով, որ բոլոր ափսեները, որոնցից ես կերել եմ, լիզել է նրա շունը: Նույն շունը, որն ամեն զբոսանքին կլանում է ուրիշի արտաթորանքը։
Անմիջապես «հիշեցի», որ շտապ պետք է մի քանի աշխատանքային հարց լուծել, ներողություն խնդրեցի ու գնացի տուն։ Մի քանի ժամ շարունակ գլխիցս չէի կարողանում դուրս հանել այն միտքը, որ Անյան պարզապես ջրով է ողողել իր շան լիզած սպասքը։
Մեկ շաբաթ շարունակ ես չէի գնում Անյայի մոտ, ամեն անգամ նրա հրավերից հետո պատճառաբանելով վատառողջությունս։ Ժամանակի ընթացքում մի փոքր հանգստացա և որոշեցի, որ կշարունակեմ շփվել Անյայի հետ, բայց հաստատ երբեք չեմ ուտելու նրա տանը։
